freakystyle.web-log.nl

"Jandek met auto-tune"

Nu ongeveer 24 uur geleden besloot ik toch naar Daniel Johnston te gaan. Ik zag de man twee keer met The John Dear Mowing Club als begeleidingsband in Vera. Het laatste concert, waar ik DJ was, had een nare smaak achtergelaten. Ik had uren in de voorbereiding gestoken, maar The John Dear Mowing Club wilde per se één of andere Johnny Cash live cd horen tussendoor en na afloop. Toch waren zowel band als Daniel Johnston erg indrukwekkend toen. Gisteravond zou Daniel Johnston aantreden met het Brabants Ensemble voor Actuele Muziek (BEAM), op papier interessant, dus de 14 euro vast wel waard.

Het is afgeladen vol in W2. Op het toilet hoor ik mensen tegen elkaar zeggen "ken jij die zanger?" "nee, ik heb er nog nooit van gehoord, maar het schijnt wel een icoon ofzo te zijn". Het is kenmerkend voor een groot deel van het publiek op deze openingsavond van November Music, waar het vooral netwerken en je gezicht laten zien is. Interesse voor de muziek van Daniel Johnston lijkt er niet echt te zijn. Helaas geldt dat ook voor de mensen die de nummers opnieuw gearrangeerd hebben.

Waar The John Dear Mowing Club altijd een dienende rol had en de muziek tot zijn recht liet komen, propt dit ensemble de nummers vol. Een gitaarsolo hier, breakbeats daar en - o mijn god - saxofoonsolo's! Het ligt niet aan de technische kwaliteiten van de muzikanten, die stuk voor stuk erg goed zijn. Maar om Hermann Nitsch aan te halen, ze hebben "zu viel gelernt und zu wenig gefühlt". De muziek van Daniel Johnston wordt ernstig geweld aan gedaan. Waar zijn platen bol staan van atonaliteit, hebben de arrangeurs er alles gedaan om het vooral harmonieus te laten klinken. Dan snap je de muziek gewoon niet. Dat is hetzelfde als Jandek met auto-tune. Als Jamie Cullum op het podium had gezeten en ze hadden deze muziek gespeeld, dan was het prima geweest. Nu slaat het volledig de plank mis. Boeker Bob Van Heur omschrijft het op Twitter perfect: “jammer dit Daniel Johnston concert. Emotieloze fusionjazzsubsidiepot band als begeleidingsband. Daniel zelf is ook in slaap gevallen. Zonde“ 

Het meest beschamende is nog wel het middenstuk waarin het ensemble twintig minuten instrumentaal los mag gaan met muziek die helemaal niets met Daniel Johnston te maken heeft. Ze raken veel snaren, maar die van mij zit er niet tussen. Het beeld is op een ironische manier wel prachtig. Elf conservatorium muzikanten die eigenlijk Johnston zouden moeten begeleiden, maar in plaats daarvan geilen op hun eigen notenpoeperij. Johnston zit ondertussen onderuitgezakt op zijn stoel en valt (terecht) in slaap. Ik hoop dat ze de volgende keer met 40.000 euro minder subsidie weer een band uitnodigen die de muziek wel voelt.

Live gezien: Damien Jurado + Kim Janssen in Verkadefabriek

Afgelopen dinsdag was ik voor de tweede keer getuige van een concert van Damien Jurado. Het is alweer vier jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Toen schreef ik:

"Hij werd begeleid door de band Dolorean, maar aan het slot van het concert speelde hij een aantal nummers solo. Dat laatste deel van het concert was gelijk het hoogtepunt. De liedjes zijn namelijk zo goed dat ze geen begeleiding nodig hebben. Ze maken het meeste indruk als ze zo puur mogelijk gebracht worden."

Wat een geluk dat Damien Jurado tegenwoordig zijn begeleidingsband aan de wilgen heeft gehangen en in zijn eentje het podium (ehm... vloer!) van de Verkadefabriek betreedt. Een singer/songwriter met alleen een stoel, een microfoon en een gitaar. Meer is niet nodig voor de verhalende en tragische liedjes van Jurado. In grapjes is Jurado niet zo goed. Ontroeren is zijn vak. De ongeveer 50 aanwezigen genieten in stilte van liedjes die nergens ook maar in de buurt van een bocht komen om daar uit te vliegen. Dat is in dit geval ook helemaal niet nodig. Met Damien Jurado rijd je langzaam over een rechte weg, zonder kuilen of andere obstakels. Dat klinkt misschien saai, tot je uit het raam kijkt en de emotionele verhalen links en rechts aan je voorbij schieten.

Voorprogramma Kim Janssen verraste me door als trio aan te treden, in plaats van alleen. De lichte drums en mooie tweede stem gaven de nummers hier en daar een mooi accent. Na optredens op een boot, in een concertzaal en een kerk, zag ik hem nu in een theaterzaal. Maar dat was vooral voor hemzelf erg wennen. Hij had er wat moeite mee dat hij zijn publiek niet kon zien. Dat kon hem er niet van weerhouden een erg sterk optreden neer te zetten. Het enige minpuntje was dat sommige songs (vooral Sorry, maar ik accepteer de excuses uit die titel) net wat te gehaast klonken. Dat zal aan de zenuwen hebben gelegen.

Op 7 maart 2010 zal in W2 en de Verkadefabriek, die tegenover elkaar liggen, het eendaagse festival FabrIQ Den Bosch plaatsvinden. Hier ben ik erg benieuwd naar. Afgaande op dit lijstje heb ik het vermoeden dat we Damien Jurado dan weer terugzien samen met Tune-Yards en The Tallest Man On Earth. Alle drie prima artiesten voor deze mooie locatie, een aanwinst!

Fuck Buttons + Health + Pictureplane @ Melkweg

Na het optreden van Health piepen de oren al. De eerste twee minuten had ik het nog met oordoppen geprobeerd, maar de muziek van Health moet je voelen. De noise-erupties moeten pijn doen aan je oren. Niet voor niets staat er op de nieuwe cd Get Color dat je hem op minstens 90 DB af moet spelen. Dus de oordoppen gingen uit om me volledig over te geven aan het brute geweld van Health.

Ik weet niet of het komt omdat ik Health sinds april al voor de derde keer zag, maar ze klonken wat meer ingetogen dan eerder. Voor de goede verstaander, bij Health is dat nog steeds oorverdovend, maar de energie die ze bij eerdere optredens hadden leek wat ingedamd. Dat kwam de zorgvuldigheid van spel wel ten goede, maar zo overweldigend als eerder was het optreden daardoor niet. Wel buitengewoon sterk. Health is zonder twijfel één van de boeiendste livebands van dit moment.

Daarvoor had eenmanselektronica Pictureplane het spektakel al geopend. Hij probeerde het publiek op te warmen met een erg wisselende set, waarbij hij uithoeken als hiphop en trance niet schuwde. Dit amalgaam van stijlen was bij vlagen spannend, vooral wanneer de standaard beat plaats maakte voor Panda Bear achtige geluiden. Maar voor het net binnen gestroomde publiek viel zijn tegendraadse dance wat rauw op het dak en dat bleef dan ook met de armen over elkaar wachten tot het afgelopen was.

Als Fuck Buttons begint zijn de oren inmiddels aardig warm geteisterd. Toch gaat het geluidsniveau nog meer omhoog. De noise van Fuck Buttons moet het in tegenstelling tot Health niet hebben van de uitbarstingen, maar juist van de opbouw. Waar je Health eerder in de no wave zou plaatsen is Fuck Buttons een afstammeling van krautrock en postrock. Maar dan wel een uiterste noisy variant waarvan je oren gaan klepperen. Net als Health is Fuck Buttons zich goed bewust van dat er ook iets moet zijn om naar te kijken. Daarom staat er achter de tafel met synthesizers en effecten een discobol op de grond, die in combinatie met stroboscoop voor een interessante lichtshow zorgt, waarbij voornamelijk de silhouettes van de heren zichtbaar zijn. Bij Fuck Buttons geen ingestudeerde rockposes maar twee gasten die volledig opgaan in hun muziek. Het doet terugdenken aan het optreden van Animal Collective twee jaar daarvoor in diezelfde oude zaal van de Melkweg. Ook hier veel gefreak met elektronica, harde beats, oog voor schoonheid en melodie, maar bij Fuck Buttons ook een flinke scheut Wolf Eyes om het af te maken. Of het komt omdat dit voor mij de eerste keer Fuck Buttons was weet ik niet, maar ze maken nog meer indruk dan het fenomenale Health.

In recensies kom ik het woord cathartisch steeds vaker onterecht tegen (nouja vooral 'cathartic' in Engelstalige recensies), maar volgens mij mag ik bij de optredens van gisteravond in de Melkweg toch wel van een cathartische ervaring spreken. Al was het maar om de piep in de oren die ik nog de hele terugreis naar Groningen had. Vanavond bij ons in Vera dan maar weer ouderwets oordoppen dragen?

Beste concerten van de eerste helft van 2009

Na de beste platen van 2009, kunnen de beste optredens niet achterblijven natuurlijk. Ik hou al sinds jaar en dag in een spreadsheet alle concerten die ik zie bij, met daarachter mijn oordeel. Wat je hier vindt is dan ook niets anders dan die lijst gesorteerd op cijfer en secundair geselecteerd op alfabet.

Animal Collective    @    Paradiso, Amsterdam
Fever Ray    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Health    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Crystal Antlers    @    Vera, Groningen
Finn.    @    Huize Maas, Groningen
First Aid Kit    @    Grand Theatre, Groningen
Fucked Up    @    Metropolis, Rotterdam
Skeletons    @    Vera, Groningen
Wildbirds & Peacedrums    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Bowerbirds    @    Vera, Groningen
Eklin    @    Vera, Groningen
Eklin    @    Usva, Groningen
Fight Like Apes    @    Vera, Groningen
Great Lake Swimmers    @    Vera, Groningen
Holy Fuck    @    Vera, Groningen
Jay Reatard    @    Vera, Groningen
Nico Muhly    @    Motel Mozaique, Rotterdam
NoMeansNo    @    Vera, Groningen
Omar Rodriguez Lopez    @    Vera, Groningen
Sleepy Sun    @    Vera, Groningen
The Gories    @    Vera, Groningen
The Phantom Band    @    Vera, Groningen
The War On Drugs    @    Vera, Groningen
Wooden Shjips    @    Vera, Groningen
Abe Vigoda    @    Paradiso, Amsterdam
Aethenor    @    Vera, Groningen
BLK JKS    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Bonaparte    @    Vera, Groningen
Carusella    @    Vera, Groningen
Cedarwell    @    Vera, Groningen
De Rosa    @    Vera, Groningen
El-SD    @    Viadukt, Groningen
Gallows    @    013, Tilburg
Giant Sand    @    Vera, Groningen
Grand Archives    @    Vera, Groningen
Kim Janssen    @    Vera, Groningen
Kim Janssen    @    Noorderkerk, Groningen
Loney Dear    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Loney Dear    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Machinefabriek & Soccer Committee    @    Simplon, Groningen
Malajube    @    Vera, Groningen
O'Death    @    Vera, Groningen
Oblivians    @    Vera, Groningen
Pantha Du Prince    @    Paradiso, Amsterdam
Ratatat    @    Vera, Groningen
Rolo Tomassi    @    Vera, Groningen
Russian Red    @    Grand Theatre, Groningen
Shearwater    @    Vera, Groningen
Shellac    @    Vera, Groningen
Shikari    @    ORKZ, Groningen
Sin Fang Bous    @    Vera, Groningen
The Gaslight Anthem    @    Vera, Groningen
The Low Anthem    @    Paradiso, Amsterdam
The Mae Shi    @    Paradiso, Amsterdam
Tone    @    Grand Theatre, Groningen
Youngblood Brass Band    @    Vera, Groningen
Zechs Marquise    @    Vera, Groningen
Alix    @    Vera, Groningen
Audiotransparent    @    Noorderkerk, Groningen
Awkward I    @    Noorderkerk, Groningen
Benni Hemm Hemm    @    Bevrijdingsfestival, Groningen
Birdy Nam Nam    @    Grand Theatre, Groningen
Cheap Time    @    Vera, Groningen
Dag För Dag    @    Muziekschool, Groningen
Dan Auerbach    @    Vera, Groningen
Dan Deacon    @    Paradiso, Amsterdam
For A Minor Reflection    @    Magic Mirror, Groningen
Fyoelk    @    Vera, Groningen
It Hugs Back    @    Vera, Groningen
Jóhann Jóhannson    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Kleefstra/Bakker/Kleefstra    @    Simplon, Groningen
Lost Bear    @    Vera, Groningen
Lucy & The Popsonics    @    Vera, Groningen
Otis    @    Vera, Groningen
Peal    @    Vera, Groningen
Polar Bear Club    @    Vera, Groningen
Portugal. The Man    @    Metropolis, Rotterdam
Rolo Tomassi    @    Metropolis, Rotterdam
Ryland Bouchard    @    Voorwaarts Voorwaarts, Groningen
Sexton Creeps    @    Vera, Groningen
Skipper    @    dB's, Utrecht
Tex La Homa    @    Simplon, Groningen
The Pink Mountaintops    @    Vera, Groningen
The Wooden Birds    @    Vera, Groningen
This Town Needs Guns    @    Viadukt, Groningen
Vox Von Braun    @    De Spieghel, Groningen
Zeigeist    @    Grand Theatre, Groningen
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead    @    Vera, Groningen
A Certain Ratio    @    Motel Mozaique, Rotterdam
A Hawk & A Hacksaw    @    Paradiso, Amsterdam
Alela Diane    @    Vera, Groningen
Appleblim    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Audiotransparent    @    Vera, Groningen
Borko    @    Vera, Groningen
Casiokids    @    Bevrijdingsfestival, Groningen
Connan Mockasin    @    Vera, Groningen
Daily Bread    @    Vera, Groningen
Firefox AK    @    Vera, Groningen
Frank Turner    @    Vera, Groningen
Hospital Ships    @    Vera, Groningen
Islands    @    Vera, Groningen
It's A Musical    @    Vera, Groningen
J.B.Dazen    @    De Lawei, Drachten
Johnny Cage    @    Viadukt, Groningen
Karaktermoord    @    Vera, Groningen
Kim Janssen    @    Voorwaarts Voorwaarts, Groningen
Kira Kira    @    Usva, Groningen
LA Stryker    @    Vera, Groningen
Les Fruits Interdits    @    Vera, Groningen
Loefah    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Long Distance Calling    @    Vera, Groningen
Lonna Kelley    @    Vera, Groningen
Lucky Fonz III    @    Vera, Groningen
Lulu Rouge    @    Grand Theatre, Groningen
Mi Ami    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Nina Kinert    @    Huize Maas, Groningen
Noa Babayof    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Rats On Rafts    @    Vera, Groningen
Saelors    @    Vera, Groningen
Schotel van de Dag    @    Vera, Groningen
Solo    @    Voorwaarts Voorwaarts, Groningen
Super88    @    Vera, Groningen
The Asteroids Galaxy Tour    @    Metropolis, Rotterdam
The Bony King Of Nowhere    @    Motel Mozaique, Rotterdam
The Pains Of Being Pure At Heart    @    Paradiso, Amsterdam
The Postponers    @    Usva, Groningen
The Soft Pack    @    Metropolis, Rotterdam
The Spades    @    Vera, Groningen
The Veils    @    Vera, Groningen
We Swim You Jump    @    Vera, Groningen
Whip    @    Vera, Groningen
Yobkiss    @    Vera, Groningen
Zwaarden    @    Owsum, Groningen
Zwaarden    @    NP3, Groningen
------------------------------------------------------------
Alain Clark    @    Vera, Groningen
Drive Like Maria    @    Vera, Groningen
Electric Owls    @    Vera, Groningen
Golden Silvers    @    Metropolis, Rotterdam
Goslink    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Les Singes    @    Vera, Groningen
Lucky Fonz III    @    Noorderkerk, Groningen
Mischa van Kan    @    Café Karakter
Ohbijou    @    Paradiso, Amsterdam
The Datsuns    @    Vera, Groningen
The Desoto Caucus    @    Vera, Groningen
The Ghost Of A Thousand    @    013, Tilburg
The New Wine    @    Motel Mozaique, Rotterdam
The Undertones    @    Vera, Groningen
Tunguska    @    Vera, Groningen
Bishop Allen    @    Vera, Groningen
Boris    @    Vera, Groningen
Cold War Kids    @    Vera, Groningen
Dent May    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Drive Like Maria    @    Vera, Groningen
Ghostlimb    @    ORKZ, Groningen
Hjaltalin    @    Stadsschouwburg, Groningen
I Heart Hiroshima    @    Vera, Groningen
LPG    @    Noorderkerk, Groningen
Marit Larsen    @    Stadsschouwburg, Groningen
Official Secrets Act    @    Vera, Groningen
Room Eleven    @    Vera, Groningen
The Monroes    @    Vera, Groningen
The Phrases    @    Vera, Groningen
The Wind Whistles    @    Vera, Groningen
De Staat    @    Vera, Groningen
I Kissed Charles    @    Vera, Groningen
Bertolf    @    Vismarkt, Groningen
Elle Bandita    @    Vera, Groningen
Gem    @    De Spieghel, Groningen
Grampall Jookabox    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Kicks For Hot Lips    @    Vera, Groningen
Lowline    @    Magic Mirror, Groningen
Neimo    @    Vera, Groningen
The Medics    @    dB's, Utrecht
Röyksopp    @    Motel Mozaique, Rotterdam
Alaska In Winter    @    Vera, Groningen

We Swim You Jump

Sinds een jaar zo'n beetje hebben we er in Groningen een leuke indiepopband bij. We Swim You Jump, dat gister als voorprogramma van Cold War Kids te zien was in Vera. Waar Cold War Kids net als vorige keer als voorprogramma van Clap Your Hands Say Yeah een tikkeltje saai was, met een zanger die ik niet zo goed trek (geef mij vader en zoon Buckley maar!), was We Swim You Jump een aangename verrassing. Wel moeten ze een beetje uitkijken niet te veel de nietszeggende kant op te gaan. Het tweede liedje hieronder met 1,2,3,4 is eigenlijk best vervelend en dan ook nog nanana zingen... Jammer. Maar o wat bleek Sparks Fade Out weer een heerlijke hit in spe te zijn. Ook een aantal andere (nieuwe) nummers klonken zeer goed. Vooral de samenzang en de combinatie van het drumgeluid en de akoestische gitaar doen het goed bij mij. Maar toch, kijk uit voor te makkelijke liedjes!

NoMeansNo @ Vera 12 juli 2009

Ralf, jongen, je wordt op je wenken bediend! Of ik wel weer eens een recensie wilde schrijven, in plaats van op Twitter roepen wat ik ergens van vindt. Nou, hier komt ie dan:

Zo, wat was dat een sterk optreden zeg! En erg verrassend. Ik had nog nooit een plaat van NoMeansNo gehoord, had ze nog nooit live gezien, maar ik heb wel een cd van hun andere band Hanson Brothers. Dat vond ik maar platte zooi. Ik had dan ook niet verwacht dat de noisy rock van NoMeansNo zo boeiend zou zijn. Er zat veel afwisseling tussen de nummers, veel wendingen in de muziek en bovenal enorm veel inzet en spelplezier bij de drie heren. Iets dat je bij de meeste jonge bands niet eens ziet. Je komt er ook alleen mee weg om het eerste nummer aan te kondigen met "This song is about being old" als je daarna zo enorm rockt zoals NoMeansNo net deed. Het is waarschijnlijk niet helemaal te begrijpen als je er niet was. Daarom zal ik dit bericht morgenochtend uitbreiden met videomateriaal van de drie energieke opa's.
Voorprogramma Otis was overigens ook vrij sterk, al had het geluid best iets vetter gemogen. Hoorde ik ze nu iets roepen over laatste optreden ooit? Dat zal toch niet..

Hier zal je het mee moeten doen, Ralf. Ik ga slapen!

Video: The Gories live @ Vera Groningen, 8 juli 2009

Het is gelukt! Dankzij de tip van Henriëtte om het met Windows Movie Maker te proberen. Hier dus The Gories in Vera, met heel oud FC Groningen-shirt! Het geluid is deze keer wel wat minder, omdat ik bij The Gories precies voor de boxen stond.

Is het gek dat ik heel erg aan Hennie Meijer moest denken bij het zien van dat oude shirt met Pioneer als sponsor? Ik heb mijn doos met voetbalplaatjes erbij gezocht. Dit is het voetbalplaatje met Hennie Meijer uit 1992. En verrek! De laatste keer dat The Gories in Vera speelden was op 7 mei 1992. Wat een held om dat shirt aan te trekken!

Video: Oblivians live @ Vera Groningen, 8 juli 2009

Gisteravond speelden de Oblivians in Vera, hieronder kun je een impressie krijgen van hoe dat was. Een uitzinnige zaal, een fantastisch optreden. Ik heb ook een filmpje van 13 minuten van The Gories, die nóg beter waren, maar die wordt niet geaccepteerd door Youtube wegens te lang. Als iemand een oplossing weet, dan gooi ik die ook zo snel mogelijk online. Hier alvast Oblivians:

Fucked Up @ Metropolis 2009

Metropolis was weer erg gezellig. Zij die mij volgen op Twitter hebben gister al een soort live-verslag kunnen zien. Ik heb ook filmpjes gemaakt. Onder andere twee van festivalhoogtepunt  Fucked Up. Eerst klimt de zanger omhoog:

En later wordt er een poging tot circle pit gedaan:

Live gezien: Zwaarden @ NP3

Achter en onder een oerwoud van drumstelonderdelen bevinden zich de twee jonge beeldend kunstenaars Gijs Deddens en Bert Scholten, die ook in verschillende muzikale formaties actief zijn. Hun nieuwe project heet Zwaarden. Op Myspace zijn de nummers Adel Aars en Opdekoppekruizen te beluisteren. Die opdekoppekruizen komen terug als zwaarden van schilderstape, die op de stellage van drumstelonderdelen geplakt is. Het eerste optreden van Zwaarden in NP3 is muzikaal nog niet zo interessant. De noise van het duo mist een spanningsboog. Het concept van het optreden is wel interessant en ergens ook wel hilarisch. Bijna net zo hilarisch als de profielafbeelding op myspace (Home Alone!!). Maar de muziek vormt nog geen geheel met de act. Een leuk idee, nu nog verder uitwerken. Op 4 juli spelen ze nog een keer, maar dan in Owsum. Ik ben benieuwd hoe ver ze dan zijn. Al lijkt het allemaal niet al te serieus bedoeld.

Live gezien: Official Secrets Act, 3 juni 2009 in Vera

Official Secrets Act is een nieuw britpopbandje. Hadden we daar al niet veel te veel van? Ja, we hebben al veel te veel nieuwe britpopbandjes. Ouwe ook trouwens. Maar omdat ik voor de Verakrant een stukje moest schrijven over deze band heb ik me er wat meer in verdiept. Ik begon me in liefhebbers van het genre te verplaatsen en ontdekte dat deze jongens toch iets meer in hun mars hebben dan bijvoorbeeld The Fratellis, Kaiser Chiefs of The Wombats. Nu hoef je daarvoor ook alleen maar Algemene Muzikale Vorming gehad te hebben, dus zoveel zegt dat niet. Maar de invloeden (bijvoorbeeld Japan) van deze jongens liggen net iets minder voor de hand dan bij andere bandjes.
De vier jonge jochies speelden live heel wat minder strak, bleken echt nog te jong en onervaren te zijn. Er was ook heel weinig publiek, maar zij die er waren (vooral jong grut) waren erg enthousiast en kochten gretig cd's, t-shirts en wat dies meer zij. Wie ben ik dan om te zeggen dat het geen goed optreden was? Waarschijnlijk zou ik het een jaar of 8 geleden ook best leuk gevonden hebben. Maar nee, goed was het niet. Aandoenlijk wel, want het zijn geen rock n roll helden, maar dat willen ze zo graag zijn.

Live gezien: nog meer!

Ik zit nu in de trein van Groningen naar Tilburg. Zoals je misschien wel weet als je mijn Twitter de afgelopen tijd hebt gevolgd ben ik gister begonnen aan mijn stage aldaar bij ZXZW, het beste festival van Nederland! De komende vier maanden loop ik daar stage als assistent-programmeur. Dat betekent onder andere heel veel muziek luisteren en contacten onderhouden met boekers en artiesten. Maar dat betekent ook dat ik wel eens in de trein zit en dus tijd heb om weblogstukjes te typen, of andere werkzaamheden te doen. Wees niet bang, het is niet de bedoeling om heen en weer te reizen. Ik zoek nog naar een handige oplossing om één dag in de week in Tilburg te overnachten. Dat scheelt weer 6 uur reizen. Hoe dan ook, dit stuk schrijf ik vanaf 7 uur 's ochtends, maar plaats het pas als ik straks weer een internetverbinding heb op kantoor bij ZXZW. Het kan dus zijn dat de informatie hieronder (en hierboven trouwens ook) straks wat gedateerd is. Het kan ook dat er af en toe feitelijk iets niet klopt, omdat alle informatie uit mijn hoofd komt en niet geverifieerd is op internet. Je zou kunnen opperen dat ik dan via mobiel internet (dat heb ik tegenwoordig ook, handig!) de feiten zou moeten checken, maar ik word graag verbeterd!

Goed, ik liep nog achter met het bespreken van concerten, dus ik ga lekker verder met mijn inhaalslag. Vanavond staat Official Secrets Act namelijk alweer op het programma. Geen band waar ik zelf heel warm voor loop (te Brits), maar wel één waarbij ik toch wel enige vorm van talent heb kunnen bespeuren (zie mijn artikel op de Vera-site). En waar ik over schrijf, daar wil ik ook altijd even naartoe. Tot nu toe is me dat altijd gelukt, op het concert van Titus Andronics na en daar baal ik nog altijd stevig van. Maar dat allemaal terzijde.

The Monroes, Vera, 23 mei 2009
Waar ik deze Groningers een paar jaar geleden binnen kort tijdsbestek een aantal keer zag optreden, had ik nu al een tijd niks meer van ze gehoord. Nu dan opeens in het voorprogramma van één van hun helden (aldus gitarist Arnold Nieborg): Dan Auerbach van de Black Keys. The Monroes, het blijft nog steeds een briljante bandnaam voor een rock n roll bandje, klinken nog altijd zo als 'vroeger'. Snelle korte garagerocknummers, met sterke frontvrouw Josje Kobes. Hoogdravend is het nooit geweest, maar het is altijd goed. Zo ook nu. Ideale opener.

Dan Auerbach, Vera, 23 mei 2009
De Black Keys zijn altijd wat langs me heen gegaan. Ik dacht altijd dat het een soort Kings Of Leon was, misschien is het dat ook wel. Wat ik wel gehoord heb is de soloplaat van Dan Auerbach die begin dit jaar uitkwam en die was best goed. Goede bluesy rocknummers, waarbij je hoort dat Auerbach al wel vaker liedjes neergepend heeft. Ook duidelijk hoorbaar: zijn baard. Of komt dat omdat ik eerst een foto van Auerbach zag voor ik de plaat hoorde? Hoe dan ook, hij bleek hem afgeschoren te hebben. Een baard maakt indruk, een gladgeschoren kin niet. De muziek moest het dus doen, en waarempel, die deed het ook. Auerbach had een uitstekende band bij elkaar gezocht met onder andere een extra percussionist met djembé trommels. Als ik het me goed herinner stonden er zes muzikanten op het podium die alles in het werk stelden om grote leider Auerbach bij te staan. Grote kracht van Auerbach is toch wel echt zijn stem, die lekker rauw en bluesy is. Heel interessant was dit concert verder niet, maar het luisterde wel lekker weg. Op zaterdagavond is dat ook best iets om in een band te waarderen.

Les Fruits Interdits, Vera, 23 mei 2009
De jonge Groningse honden van Les Fruits Interdits met onder andere Bert Scholten (Vera-postermaker) en de uitbater van de Tiki-bar (de zanger) maakten de kelderbar onveilig, met rammelende garagepunk, met invloeden van van alles en nog wat (Beatles, Stones, je kent het wel). De prettig gestoorde zanger deed zowel qua haardracht als qua absurde uitspraken aan één van de leden van De Jeugd van Tegenwoordig denken. Die met dat lange haar, bedoel ik dan. Die waar dat meisje op Pinkpop fan van was. Pepijn.

It's A Musical, Vera, 27 mei 2009
Ze stonden hoog in mijn eindlijst afgelopen jaar, maar inmiddels heb ik het wel weer gehad met The Music Makes Me Sick van It's A Musical/. Typisch zo'n plaat die erg leuk is, maar een zeer beperkte houdbaarheidsdatum heeft. En van muziek die over de datum is, kun je inderdaad behoorlijk ziek worden. (mja.. daar vraag je dan toch om met zo'n titel) Toch waren de liedjes van It's A Musical live wel weer verkwikkend. Het duo werd, aangevuld met een bassist, een trio en was erg aandoenlijk. Een klein Zweeds meisje en haar (nog petieterigere?) Duitse vriendje, konden mooi samen zingen en muziekjes maken. Soms wel op het randje van kneuterigheid.

Borko, Vera, 27 mei 2009
Een stuk serieuzer was de muziek van Borko. Een bebrilde en bebaarde bard en met Barça-boezeroen en band. Oké, boezeroen heb ik wel stiekem opgezocht. Maar dat Barcelona-shirtje had hij natuurlijk aan vanwege de Champions League-finale waardoor alle 420 bezoekers die er nog bij zouden kunnen in Vera op deze prachtige Morr-labelavond – er waren dus maar 30 mensen – thuis zaten voor een wedstrijd die achteraf nooit spannend is geweest. Die spanning was er gelukkig wel bij Borko. Zowel spanning binnen zijn mooie knip en plak en friemelfrutselpostrock à la Mùm, als tussen hem en zijn band, die wel heel erg tegen hun opperbevelhebber leken op te kijken. Er ontbrak iets van chemie, die op de plaat wel duidelijk te horen is. Het was dus een ietwat teleurstellend optreden, ondanks dat ik er wel van genoten heb.

Sin Fang Bous, Vera, 27 mei 2009
Er bestond wat verwarring in de zaal over de volgorde van de bands van vanavond. Ik had in de Verakrant de bands besproken op volgorde van mijn persoonlijke voorkeur, aangezien er naar mijn weten nog geen speelvolgorde bekend was. Dus eerst Sin Fang Bous, dan Borko en dan It's A Musical. Ik heb nergens iets over een volgorde van de avond geroepen. Maar een aantal mensen dacht dat toch uit het stukje op te kunnen maken en dacht Sin Fang Bous dus gemist te hebben. Dat was niet het geval en dat is maar goed ook. Het mooiste optreden van de avond kwam van de zanger van Seabear die er opvallend ongezond uitzag. IJslanders zijn sowieso de slechtst geklede mensen van Europa, maar Sindri bakte er helemáál niets van in zijn joggingbroek. Zoals gezegd was de muziek dus beter (voor ik nog meer aandacht besteed aan uiterlijkheden). Niet zo sprankelend als op de plaat, maar de mooie experimentele folkliedjes waren ook live nog behoorlijk fris. De opening kon ook niet beter met Advent In Ives Garden, Clangour & Flutes en Lies, (dat was toch de volgorde?) mijn drie favoriete nummers. Je zou denken dat hij hiermee gelijk zijn kruit verschoten had, maar dat was niet zo. Hij had nog genoeg andere mooie songs in petto.

Drive Like Maria, Vera, 28 mei 2009
Omdat gister bij de Morr Music Night de draaitafels bezet werden door Thomas Morr (draaide leuke plaatjes!), had ik me maar ingeschreven voor Drive Like Maria, de dag erna. Niet een band waar ik warm voor loop, maar wel leuk om bij te draaien. Het publiek bestaat namelijk voornamelijk uit De Wereld Draait Door kijkers en blijkbaar zorgt daar optreden ervoor dat je volle zalen trekt. Niet echt eerlijk, als je weet dat er talloze betere en interessantere bands voor bijna lege zalen spelen (Morr Music Night gister!), maar voor wie plaatjes draait wel leuk dus. Ik had wat stonerdingen uitgezocht. Kyuss, Hermano, Fu Manchu, etcetera, gecombineerd met bands met Led Zeppelin-invloeden. Triggerfinger, Wolfmother, The Datsuns, etcetera. Dat laatste werd door Drive Like Maria-fans weer veel veel beter ontvangen. Maar goed, genoeg over mij. Het concert. Wat vond ik daarvan? (gaat het toch over mij). De band had eigen lichtmensen, eigen geluid, had nagedacht over de opkomst. Kortom, ze waren professioneel bezig. Ze weten een zaal enthousiast te maken. Na afloop is het nog heel lang druk bij de merchandise. Ze zijn gewoon erg goed in wat ze doen, al is wat ze doen dan weer erg saai en op geen enkele manier uitdagend. We hebben Triggerfinger toch al? We hebben die talloze bands die klinken als Triggerfinger toch al?

Wooden Shjips, Vera, 31 mei 2009
Inmiddels bij Wooden Shjips aangekomen moet ik het toch even kort houden. De laptop is bijna leeg. Utrecht is in zicht, dus ik moet toch stoppen met typen. Maar Wooden Shjips was het hoogtepunt van deze week. Ze speelden kort. De nummers zijn ondanks hun lengte toch nog te kort. Want naar die krautrocknummers van Wooden Shjips kan ik uren luisteren. Vooral het derde nummer uit de set had nog wel twintig minuten door mogen gaan. Ook hier weinig originaliteit misschien, maar o wat een fijne muziek!

De trein vermindert vaart, terwijl mijn hart steeds sneller slaat. Ik kijk uit het raam en zie dat we al voorbij het sauzenhart van Nederland zijn. Kedeng. Dat is ook een Tilburger toch?

Live gezien: Bonaparte en Bowerbirds

Bonaparte, Vera, 21 mei 2009
Duits/Zwitsers collectief, dat eerder dit jaar op Eurosonic stond en later dit jaar op ZXZW staat. Ze maken erg aanstekelijke en energieke elektropunk. Het heeft bij vlagen wel iets van LCD Soundsystem weg, vooral door gesproken onelinerteksten. Bij theatrale performances als die van Bonaparte, met danseressen, verkleedpartijen, dierenmaskers, bloed en striptease, verwacht je dat dat moet verhullen dat de muziek niet zo goed in elkaar zit. Maar Bonaparte komt juist weg met hun act doordat het songmateriaal zo sterk en opzwepend is. Dat gecombineerd met droge humoristische teksten maakt een optreden van Bonaparte niet te missen.

Bowerbirds, Vera, 22 mei 2009
Een dag later bleek Bowerbirds het tegenovergestelde van Bonaparte te zijn. Hier geen opsmuk, maar de prachtige liedjes die centraal staan. Veel nummers van de nieuwe plaat die binnenkort uitkomt. Mooie liedjes, maar weer niet zo betoverend mooi als bijvoorbeeld In Our Talons en My Oldest Memory van het debuut. Veel variatie was er niet te bespeuren in de set van Bowerbirds, maar het was net genoeg. Op een gegeven moment had ik het wel weer even gehad met de vrij schel klinkende accordeon, maar toen besloot men ook wijselijk om die eens weg te laten en er een keyboard bij te pakken. Zo was het een mooi uitgebalanceerd optreden, waarbij vooral de mooie stem van Phil Moore zorgde voor een magisch gevoel. De folkliedjes van Bowerbirds zijn niet heel opvallend, maar kennen een buitengewone subtiliteit, waaraan de tweede stem van Beth Tacular regelmatig bijdraagt.

Live gezien: een heleboel!

Ik kreeg gister het verzoek van Ralf en Marinke om weer eens een stukje te schrijven over de concerten die ik heb bezocht. Ik ben de beroerdste niet, dus daarom een inhaalslag wat dat betreft. Maar ik loop nog steeds ver achter.

Alix, Vera, 12 mei 2009
Zeer verrassend voorprogramma van Shellac. Een stel Italianen, met een vrouw op zang die er niet zo jeugdig en frivool uitziet als Karen O van de Yeah Yeah Yeahs, maar wel op soortgelijke wijze zingt. Maar het geluid van Alix is nogal wat zwaarder dan dat van de Yeah Yeah Yeahs. Anders zouden ze ook niet met Shellac spelen natuurlijk.

Shellac, Vera, 12 mei 2009
Shellac dan, legendarische band natuurlijk met Steve Albini als frontman/zanger/gitarist. Een zaal vol dertigers en veertigers. Opvallend weinig jongeren, die gaan allemaal naar kneuterige britpopbands. Toch waren er nog wel een paar die stonden te genieten van de capriolen van Albini. Geschreeuwde vocalen, zingen kun je het nauwelijks noemen. Talloze breaks in de nummers, waarbij een groot deel van het publiek denkt dat het afgelopen is en gaat applaudisseren. Dat applaus wordt dikwijks ruw verstoord door de rest van de song en als een song dan echt afgelopen is heeft niemand het door. Absoluut geen teleurstelling dit Shellac, alleen misschien dat Steve Albini een kleine nerd met raar kapsel en sukkelige bril blijkt te zijn. Maar misschien ziet briljantie er zo uit? Klein puntje van kritiek dan. Er wordt wel vaak gebruik gemaakt van eenzelfde trucje, waardoor het materiaal wat eenvormig wordt. Maar desondanks is de groove telkens goed en blijkt de band over veel humor te beschikken. Op het eind met zijn drieën één drumstel bedrummen is trouwens een beetje afgezaagd. Had van Albini wel weer wat originelers verwacht.

Malajube, Vera, 12 mei 2009
Oeh, Malajube! Dat was ook goed. Zag ze al eens op Haldern en in Pustervik. Op Haldern was het te heet, in Pustervik te hard (zonder doppen dan). Nu in Vera kon ik er dus voor het eerst echt goed van genieten en de band stelde niet teleur. Het derde album is niet zo goed als de energieke tweede, maar live bleken de nummers wat steviger te zijn, waardoor de nieuwe nummers perfect pasten tussen de oude songs. Verlos ons van ons dagelijks brood zingt De Anale Fase me nu toe. Dat heeft er niks mee te maken, maar ik typ alleen maar wat er nog in me opkomt, omdat deze concerten alweer een tijdje geleden zijn. Van Malajube herinner ik me nog een discussie op Twitter na afloop. Thomas was eerder weggegaan bij het concert omdat hij het te veel op elkaar vond lijken en het niet pakkend genoeg vond. Ik weet nog dat ik het daar totaal niet mee eens was. Hij zwakte zijn kritiek af door te zeggen dat hij wat moe was, ik deed hetzelfde door te zeggen dat ik de platen misschien te veel heb gedraaid en daardoor de nummers automatisch pakkend vond. De waarheid zal ergens in het midden liggen. Maar mijn waarheid is dat ik het een erg sterk optreden vond.

Sleepy Sun, Vera, 13 mei 2009
Toen Sleepy Sun het podium opkwam moest ik gelijk denken aan de band van Devendra Banhart toen hij een paar jaar geleden in het Bimhuis speelde. Ieder bandlid straalde op zijn eigen manier een hippiesfeer uit. Vervolgens kregen we een soort mix van seventies hardrock en sixties pop, waarbij ombeurten de excentrieke zanger en de vreemde zangeres de vocalen verzorgden, soms tegelijk. Een hele goede opmaat naar Pink Mountain Tops. Alhoewel, hier bleek die band zelfs niet overheen te komen.

Pink Mountain Tops, Vera, 13 mei 2009
Ze zijn een zijproject van Black Mountain. Je zou denken dat er dan wat muzikanten bij zijn gezocht die misschien niet zo goed zijn, maar wel bereid om met een zijproject de wereld over te reizen. Dat dacht ik tenminste, maar ik was verbaasd over de goede band. Er werd dus strak gemusiceerd, het was een goed optreden. Maar wat ik er ook nog van weet is dat ik het uiteindelijk vrij saai vond. Ik meen me zelfs te herinneren dat ik wat eerder naar huis ben gegaan om die reden.

LA Stryker, Vera 14 mei 2009
Je ziet in de kelderbar van Vera vaak bandjes die proberen heel erg interessant te zijn, maar gewoon nog niet goed genoeg zijn om dat te zijn. Wat een verademing is het dan om een band van dertigers over de vloer te hebben, die ongecompliceerde rock n roll maken en daar gewoon heel goed in zijn. Geen enkele pretentie, maar gewoon lekker spelen. Dat er dan een debiele frontman in een oerlelijk shirt wilde bewegingen staat te maken, maakt het alleen maar aanstekelijker. Niet mijn normale plakje koffie, maar als cake zo lekker is gezet, dan neem ik voor deze keer wel geen thee.

I Heart Hiroshima, Vera, 15 mei 2009
Positief: energie, enthousiasme. Negatief: zwakke songs, totaal onorigineel geluid.

A Hawk & A Hacksaw, Abe Vigoda, Ohbijou, The Mae Shi en The Low Anthem, Paradiso, 17 mei 2009
Laatst stond er een artikel op 3voor12 over de kredietcrisis en poppodia. Die zouden er nu ook wat last van beginnen te krijgen. Volgens mij valt dat nog wel mee, maar toch leek het er in Paradiso aardig op. Er waren zo weinig kaarten verkocht dat ze voor de helft van de prijs weggingen en je op talloze sites kaarten kon winnen. De concerten die voor de grote en kleine zaal geboekt waren zijn samengevoegd en men had dus 6 bands voor de prijs van 1. Of gratis, als je net als wij kaarten gewonnen had.
Toen we in Amsterdam aankwamen was Pit Er Pat al klaar en konden we gelijk naar de Balkanmuziek van A Hawk And A Hacksaw. Een band die ontzettend knap speelt en thuis ook geregeld uit de speakers komt, maar waarvoor je live in de stemming moet zijn. Snel naar boven dus voor het gitaargeweld van Abe Vigoda. Weer zo'n band uit The Smell in Los Angeles, net als Health en No Age. Een lekker gruizig optreden, met een piepjonge maar geweldige drummer, die ondanks problemen met het materiaal de hoofdrol opeiste. Maar ook het donkere gitaarwerk en de bezwerende TV On The Radio-achtige zang mochten er zijn. Een band om in de gaten te houden dus.
Het veelkoppige Canadese gezelschap Ohbijou kon in de grote zaal bij ons geen potten breken, zeker niet omdat we alweer in de startblokken stonden voor The Mae Shi, ook een Smell-band!
Door pech had The Mae Shi hun gitarist niet bij zich, hij werd vervangen door een laptop, maar desondanks kwam het optreden heel spontaan en energiek over. Bizarre muzikale uithoeken volgenden elkaar op en het publiek ging lekker los. Er werd een enorm tentdoek de zaal ingegooid, dat het publiek boven het hoofd moest houden. Ook dat ging als vanzelf, zonder veel aanwijzingen van de band. Kortom: het publiek vrat uit de hand.
Tot slot speelde 'de nieuwe Fleet Foxes' als afsluiter in de grote zaal. The Low Anthem is inderdaad in hetzelfde hokje te plaatsen, al zijn ze veelzijdiger en minder poppy. Ze hadden wat meer moeite om het publiek voor zich te winnen, al lukte dat uiteindelijk ruimschoots vanaf het prachtige Charlie Darwin, dat ook liefhebbers van Bon Iver aan moet spreken.

Live gezien: Benni Hemm Hemm, Casio Kids, The Veils, The Phantom Band, Tunguska en Karaktermoord

Ik loop een beetje achter met het bespreken van concerten, dus ik hou het lekker kort.

Benni Hemm Hemm, Ham Radio Communications bus 5 mei 2009
Midden in de drukte op het plein van de vrijheid stond een bus van Ham Radio Communications waarin eerder die dag ook The Black Atlantic en Kim Janssen op hadden getreden. Wij kwamen voor Benni Hemm Hemm, IJslanders op het Duitse Morr-label. Een drietal met verschillende blaasinstrumenten, een typisch sullig IJslands uiterlijk en een zanger met een gitaar. Vriendelijke zachtaardige muziek, maar qua volume soms erg hard door de blazers op nog geen meter afstand. Een erg leuk optreden

Casio Kids, Bevrijdingsfestival 5 mei 2009
Ook uit Scandinavië, uit Noorwegen om precies te zijn, al dacht Lisa even dat ze Zweeds waren doordat die talen zo op elkaar lijken. Dat vind ik ook wel, maar juist omdat ik het niet versta. Dit optreden was op het hoofdpodium en dat was duidelijk nog wat te groot voor deze band. Zeker op klaarlichte dag en met een ongeïnteresseerd Bevrijdingsfestival-publiek kwam dit niet zo goed tot zijn recht. Daarbij had ik laatst bij The New Wine al bijna precies hetzelfde gezien.

The Hold Steady, Bevrijdingsfestival 5 mei 2009
Over The Hold Steady kan ik kort zijn. Na twee nummers begon het te regenen en zijn we weggegaan, ook omdat het niet zo bijzonder was.

Connan Mockasin, Vera 6 mei 2009
Niet echt een voorprogramma dat je bij The Veils zou verwachten, maar desondanks (of misschien juist wel daardoor) erg vermakelijk. Connan Mockasin klinkt alsof er ergens iets mis is in zijn hoofd en dat was tegelijkertijd interessant en strontvervelend. Geen memorabel optreden, maar het verdient ook niet al het vernietigende commentaar van fans van The Veils.

The Veils, Vera, 6 mei 2009
The Veils dan, die hadden wat mij betreft een schrijnend gebrek aan dynamiek. In ieder nummer klinkt het alsof de wereld vergaat, nergens wordt er echt ingehouden. Weet meneer Andrews dan niet dat iets des te intenser is als het voorafgegaan wordt door iets rustigs? Pas als hij in de toegift solo een paar nummers van de eerste plaat speelt weet hij voor het eerst te overtuigen.

The Phantom Band, Vera, 7 mei 2009
Volle bak bij The Veils, een dag later bij The Phantom Band zijn het niet veel meer dan veertig mensen die de zaal bevolken. Schandalig voor zo'n goede band! In tegenstelling tot The Veils zit het hier wel snor met de dynamiek. Er zijn veel instrumentwisselingen en iedere song klinkt anders. Hoogtepunt is het fantastische instrumentale nummer Crocodile met motorikdrums en 2 melodica's, briljant!. Oh, de stem van de zanger van The Phantom Band is ook heerlijk om naar te luisteren. Checkmate Savage is de beste Britse plaat van dit jaar tot nu toe.

Tunguska en Karaktermoord, Vera, 8 mei 2009
Tunguska is een Russische provincie, maar de band komt uit Ierland. Dat doet me denken aan de Fransman die in Engeland woont en schuilgaat onder het alter ego Baïkonour, genoemd naar een Russische lanceerbasis. Maar dat geheel terzijde. Karaktermoord is een band uit Utrecht die muziek in hetzelfde straatje maakt als Tunguska. Zware hardcore dus. Mijn probleem is dat ik de bands zichzelf niet heb horen voorstellen of wat dan ook. Ik heb twee bands gezien, waarvan de tweede een zwakkere versie van de eerste was. Het geluid van de eerste was kaler en logger en beviel me daardoor beter. De tweede band had een extra gitarist, maar dat was eigenlijk overbodig. Maar welke band het was die ik beter vond? Vertel het me!

Intussen ben ik ook hier geweest:
Alix, Vera, 12 mei 2009
Shellac, Vera, 12 mei 2009
Malajube, Vera, 12 mei 2009
Sleepy Sun, Vera, 13 mei 2009
Pink Mountain Tops, Vera, 13 mei 2009
LA Stryker, Vera 14 mei 2009
I Heart Hiroshima, Vera, 15 mei 2009

Maar daar pen ik later een paar regels over. Nu zijn er belangrijker dingen te doen.

Live gezien: Alaska In Winter, The Hospital Ships, Whip en Shearwater

Alaska In Winter, 2 mei 2009 in Vera
Zaterdagavond ging ik met gemengde gevoelens naar Vera. Mijn eerdere ervaring met Alaska In Winter was niet zo positief, maar toen heb ik me nog ingehouden in mijn commentaar. Dat zal ik nu niet meer doen. Wat een laffe vertoning was dat. Denkt die jongen nou echt dat hij ermee wegkomt om zijn laptop aan te zetten en dan wat te zingen? Dat is toch gewoon karaoke, behalve dan dat hij wel weet welke teksten hij moet zingen? Als het nu een dj was die live zijn mix in elkaar draait, dan heb ik er geen probleem mee dat de instrumenten niet live bespeeld worden. Maar deze muziek vraagt gewoon om een live-vertolking door een bandje, met desnoods wel een backing track met de beats, maar laat die piano, gitaar en dergelijke gewoon live spelen en doe het anders niet. En dan had hij nog wel een tafel vol merchandise. Ik ben na een half nummer al weggegaan, maar ik ben zeer benieuwd of er iemand is die iets gekocht heeft. Ik hoop van niet.

Hospital Ships, Whip en Shearwater, 3 mei 2009 in Vera
Aan iemand als Hospital Ships kan Alaska In Winter een groot voorbeeld nemen. Zijn eerste optreden in Europa en dan nog wel een voorprogramma helemaal in je eentje. Je moet maar durven. Mooie liedjes, met aparte stem. Het deed me af en toe wel wat aan Castanets of Daniel Johnston  denken, vooral vanwege zijn stem, maar ook door de kale en intense live-vertolking. De nummers op myspace zijn een stuk meer aangekleed.
Whip houdt het nog kaler. Het is dan ook het soloproject van Jason Merritt van Timesbold. Bij vorige optredens van Whip en Timesbold kon je me opvegen, maar dat lukt Whip vanavond absoluut niet. Zijn doorleefde stem blijft bijzonder, maar ik heb het idee dat zijn nieuwe songs lang niet zo sterk zijn als eerder materiaal. Desondanks zorgde het optreden bij vlagen voor wat koude rillingen.
Tot slot Shearwater met de man van Hospital Ships als trompettist en toetsenist. Ook Shearwater viel een tikkeltje tegen, maar dat lag voornamelijk aan mijn verwachtingen die nogal hoog gespannen waren. Bij het inzetten van mijn favoriete nummer Rooks ging mijn hartslag omhoog, en hoe groot was toen de teleurstelling toen het mooie oehoehoe-stukje weggelaten werd, terwijl dat het allermooiste stukje Shearwater is dat ik me kan voorstellen.

Hier, Rooks in Vera... jammer...

Gelukkkig was de rest van het optreden wel erg sterk, waarbij de band een aantal bijzondere (zelf gefabriceerde?) instrumenten gebruikte. Een van de nieuwe nummers waarbij drummer Thor en bassiste Kimberly een soort glockenspielbattle hielden en daarbij af en toe een nootje op elkanders glockenspiel speelden was het hoogtepunt van het optreden. Overigens zou ik Shearwater een volgende keer iets dynamischer willen zien met meer afwisseling tussen intens (nu bijna de hele tijd) en ingetogen (nu nauwelijks).

Live gezien: Holy Fuck, It Hugs Back, Youngblood Brass Band, We Be Naked, Grand Archives, Wooden Birds, Great Lake Swimmers, Audiotransparent, Skipper, The Medics

22 april Holy Fuck + It Hugs Back in Vera
It Hugs Back viel een beetje weg in het rumoer. Het klonk wat gewoontjes, maar toch ook best mooi. Vooral stem van de zanger was mooi, maar wel ongeveer op de toonhoogte waar het gepraat van het publiek ook op zat, waardoor het slecht te horen was. Holy Fuck was boven verwachting goed. Grootste pluspunt was dat het een echte band was, iets dat ik eigenlijk niet had verwacht. Klein nadeel daarvan was dan wel weer dat het tussen ieder nummer stil was voor applaus en instrumentwisselingen. Sommige nummers leenden zich er juist voor om toch meer in elkaar over te lopen om de groove en de spanning vast te houden. Verder niks op aan te merken.

24 april Youngblood Brass Band in Vera
Bij de Youngblood Brass Band wist ik van tevoren dat het een feest zou worden, maar zo enthousiast had ik het publiek nu ook niet verwacht. Het publiek danste en sprong massaal mee op de muziek, zelfs bij rustigere stukken. Alleen bij een aantal saxofoonsolo's stond men even stil. Ik heb eigenlijk niet heel erg veel met de muziek die de Youngblood Brass Band speelt, maar ze wisten me toch te verrassen door heerlijke stukjes jazz en heerlijke baslijnen.

25 april We Be Naked in Vera kelderbar
De Verakrant maakte gewag van invloeden van Dylan en Velvet Underground en aanvankelijk vond ik dat nogal gek. Maar gaandeweg het optreden begonnen die invloeden er steeds meer bovenop te liggen. De sound van de band was fijn, maar de liedjes kwamen niet allemaal even sterk over. Maar ze kunnen, in tegenstelling tot sommige andere bandjes in de kelderbar, wel wat.

29 april Grand Archives + Wooden Birds in Vera
Twee zeer sterke optredens met gek genoeg Wooden Birds als eerste band, terwijl die met de zanger van American Analog Set in de gelederen toch een 'grotere naam' zijn. Maar de volgorde was goed gekozen, want ik vond Grand Archives mooier. Vooral vanwege de erg fijne stem van Matt Brooke. Wooden Birds gaven ook een mooi optreden, met zeer mooie samenzang, maar was hier en daar wat vlak en daardoor saai. Ook komt een kauwgom kauwende zanger niet heel professioneel over.

30 april Great Lake Swimmers + Audiotransparent in Vera
Ik kwam binnen toen Audiotransparent al even bezig was en daar heb ik achteraf spijt van. In tegenstelling tot in de Noorderkerk speelde men nu elektrisch en was de drummer er weer bij. Ook was er opeens een extra violiste. De band klonk live weer iets meer als de band van vroeger, die je onder het kopje postrock zou kunnen scharen. Maar ze combineerden het beste van beide werelden, zoveel qua liedjes als qua sfeer stond het als een huis. Daar hadden ze de Great Lake Swimmers die ook nog even meededen niet voor nodig.
De Great Lake Swimmersdie raken bij mij altijd een gevoelige snaar en ook nu had ik het even niet meer. De stem van Tony Dekker is zo mooi en zo puur. Dan maakt het niet uit dat niet alle teksten even sterk zijn, of de songs even goed. Ik hoef alleen maar die stem te horen om me elders te wanen. Helaas werd het optreden bruut verstoord door de helft van de aanwezigen, die het nodig vond om zelfs door de meest zachte stukken heen te praten. Slechts bij één nummer was men muisstil, dat was dan ook gelijk het hoogtepunt van het optreden, alleen al daardoor.

1 mei Skipper + The Medics bij Club3voor12 in dB's
Omdat ik nog niet genoeg muziek had gezien deze week besloot ik ook nog naar Utrecht af te reizen. Ik was nog nooit in dB's geweest en had Skipper ook nog nooit gezien. Het was dan ook nog maar het derde live-optreden van de band, dus heel veel kansen had ik nog niet gehad. Het was wel te merken dat de band er nog weinig live-ervaring is, vooral Mike zelf moet nog wat aan zijn bindteksten doen, maar als de muziek goed is hoor je mij niet klagen. Waar ik het op de plaat af en toe jammer vind dat het niet nog wat meer ontspoort, werd ik live op mijn wenken bedient. Lekkere gitaarherrie, vervormde zang en een uitstekende drumster. Heel af en toe werd het liedje naar de achtergrond gedrukt, maar ook voor de minder ingewijde toeschouwer (bijvoorbeeld de mensen die ik heel enthousiast hoorde praten over de zoals ieder jaar ontzettend saaie en afgezaagde line-up van Rock Werchter) bleef het interessant doordat de songs an sich goed in elkaar zitten en behoorlijk poppy zijn. The Medics wil ik gauw weer vergeten. Vervelende band.

Live gezien: o.a. Kim Janssen, Bishop Allen

Om met Bishop Allen van afgelopen donderdag te beginnen: 3 keer niks! Letterlijk in dit geval, want het was al het derde optreden van de band waar ik niks mee kon. De liedjes zijn wel aardig (maar ook zeker niet meer dan dat), maar iets stoort me aan de band. Is het de overdreven 'indie'-zanger, die toch wel een erg dun stemgeluid heeft? Is het de brillennerd in de band? Of het oersaaie meisje dat af en toe op een xylofoontje mag spelen, maar verder duidelijk alleen maar mee is om 'mooi' te zijn? Ze zijn alleen vergeten dat uitstraling ook erg helpt bij mooi zijn. Goed, ze hadden er zelf heel veel plezier in en het publiek ook, dus wie ben ik dan om te gaan zeiken? Ik ben dan ook lekker met Mark in de Kelderbar gaan zitten. Voorprogramma Electric Owls was trouwens helemaal niet een band met leden van Gutter Twins en Band Of Horses, want het was maar één meneer met een backing track. Aparte stem, maar weinig verheffende nummers zo op het eerste gehoor.

Zaterdag was de cd-presentatie van Kim Janssen in de Noorderkerk. Een paar uur van tevoren kreeg ik nog een mailtje dat de beloofde 'special guest' Lucky Fonz niet meer zou komen, omdat ze zijn naam bekend hadden gemaakt en dat was niet de afspraak. Ook logisch, want anders komt er straks niemand naar zijn concert in De Oosterpoort, in mei. Goed, Lucky Fonz was er dus wel en hield zich deze keer gelukkig erg in. Geen eindeloze grappige verhalen en opmerkingen, maar gewoon een paar mooie liedjes. Hij maakte de opmerking dat hij tegenwoordig een vleugel mee op tour kan nemen (door DWDD, o.a.), waarop ik bedacht dat hij zich wel kon laten sponsoren door Red Bull. In het kader van 'Red Bull geeft je vleugels'. Goed, dat was niet het bijzondere van zaterdagavond. Dat kwam eerst van Awkward I, die ik voor het eerst als drietal zag en dat was een verademing. Inmiddels heb ik Awkward I al een keer of 6 gezien en nooit wist het me te raken, nu wel. Ik ben erg benieuwd naar die cd die in september uit zal komen. Toen LPG, die ik ook al vaak heb gezien en de ene keer beter dan de andere. Deze keer was het niet zo goed, vooral de samenzang vond ik niet zo mooi, eerder rommelig. Pas in het laatste nummer, toen ze eindelijk niet met zijn allen zongen, zag ik een leuke band. Gelukkig maar. Audiotransparent, ook voor de zoveelste keer, was deze keer weer beter in vorm dan met Noorderzon bij Ham Radio. Waar de tweede stemmen toen erg vals waren, klonk het nu een stuk zuiverder. Ze lijken definitief de postrock achter zich te hebben gelaten en maken nu meer liedjes-liedjes. Dat was mooi. Over Lucky Fonz heb ik het al gehad, dus gauw door naar Kim Janssen.
Waar hij een paar weken geleden in Vera nog helemaal solo was, had hij nu zijn Major Cities Band bij zich. Meer dan 10 bevriende muzikanten (veelal van de Popacademie) die hem begeleiden. Het geeft de nummers meer kleur, maar ik hoor zijn mooie verstilde liedjes toch het liefst zo kaal mogelijk. Na een paar nummers met de band, vroeg hij LPG, Audiotransparent en Lucky Fonz het podium op om hem te begeleiden. Hierbij was eigenlijk alleen de spaarzame toevoeging van Audiotransparent de moeite waard. Geslaagde avond, zeker omdat de kerk stampvol zat!

Live gezien: De Rosa in Vera

Op Twitter: "Groningen tomorrow,venue's 500 capacity with no support bands, think we'll be playing to ourselves?"
Lange tijd leek het alsof het zo'n optreden zou worden. Ik was dj van de avond en heb het eerste uur voor een lege zaal gedraaid en daarna nog een half uur voor 1 betalende bezoeker. Kon ik wel mooi uittesten hoe wat skweee-dingetjes klinken in een grote zaal. Uiteindelijk, toen de band begon, stonden er zo'n veertig man voor het podium, waaronder 25 medewerkers die net hun vergadering gehad hadden. Teleurstellende opkomst, maar wel een gezellig geïnteresseerd publiek, zoals ik het het liefst zie. De Rosa was goed,  minder elektronisch dan ik had verwacht op basis hun laatste plaat en iets meer uitwaaierende gitaarpartijen. In de zang klonk een beetje Ben Gibbard door, maar los daarvan snap ik niet waar de Death Cab For Cutie-vergelijkingen vandaan komen. Muzikaal is het allemaal een stuk minder lichtvoetig en romantisch dan Death Cab. Heel bijzonder was het niet, een fijn optreden wel.
Vanavond speelt De Rosa nog in Cul De Sac in Tilburg.

No Bowling Viadukt

Het Drachtense Zap Pop moest ook een wat ouder publiek aanspreken en dus heet het nu No Bowling. Martijn en ik waren gister met Jan mee naar de Lawei in Drachten, want hij moest daar optreden als openingsact. Daar sta je dan als singer/songwriter met je akoestische gitaar en ukelele. Bij aanvang staan er 4 mensen te kijken. Af en toe komen er wat mensen bij. Het publiek bestaat uit een bonte mix van 13- en 14- jarigen en hun ouders. Geen makkelijke doelgroep om te boeien met serieuze muziek, terwijl je muziek overstemd wordt door de band in het zaaltje ernaast. Veel mensen lopen dan ook weer weg, het is vechten tegen de bierkaai. Tekenend voor de mismatch tussen publiek en artiest is het compliment dat Jan na afloop krijgt dat ie wel aan X-factor mee kan doen met zo'n mooie stem.

In het Viadukt was gisteravond ook wat te doen, dus we namen snel de bus terug naar Groningen voor optredens van El-SD, This Town Needs Guns en Johnny Cage. Het Zweedse El-SD bleek heel erg tof, met een lekker zwaar Big Black-achtig geluid. This Town Needs Guns was emo van de bovenste plank met een gitarist die haast los van de rest fantastische partijen priegelde, maar dan wel weer zo strak dat het toch een coherent geheel werd. Ten slotte nog Johhny Cage, die even daarvoor ook in Drachten moesten spelen en ook al niet te spreken waren over het publiek daar. Vooral in de zang was de invloed van Radiohead en zelfs Coldplay terug te horen, maar de muziek was een stuk interessanter dan je op basis van deze namen zou vermoeden.

Had ik al geschreven dat Kim Janssen en Cedarwell eergister fantastisch waren? Ga Kim Janssen vooral checken bij zijn cd-presentatie in de Noorderkerk op 18 april. Ondanks de prominente gasten LPG, Audiotransparent, Lucky Fonz III en Awkward I is hij de meest getalenteerde artiest die die avond zal spelen. Cedarwell is een eigenzinnig heerschap met liedjes over wortels zoeken, maar ook een groot entertainer en iemand die emotie over kan brengen. Nu maar eens gauw aan mijn stukje voor de Verakrant over de Great Lake Swimmers en Audiotransparent beginnen. Kijken of ik over het epistel van Richardus heen kan qua dramatiek.

Live gezien: Animal Collective in Paradiso

Twee jaar geleden stonden ze in Vera voor 138 bezoekers, nu verkopen ze Paradiso uit. Het is hard gegaan met Animal Collective. Hun laatste poppy plaat Merriweather Post Pavillion wordt erg gehyped door sites als Pitchfork. De Nederlandse hypevolgers bij 3voor12 en de landelijke dagbladen konden natuurlijk niet achterblijven met lovende recensies. Het heeft de band veel nieuwe fans opgeleverd, die vooral mooie liedjes willen horen. Maar Animal Collective live is nogal wat anders dan die laatste plaat. De songs worden door de heren vakkundig ontleed en soms in bijna onherkenbare versies terug in elkaar gesleuteld. Het geluid staat kneiterhard, maar daardoor wordt de trance die de muziek opwekt extra intens en is er geen ontsnappen aan. De mantra's en eindeloze herhalingen slokken alle aandacht op. Ik moest op momenten zowaar aan In C van Terry Riley of de muziek van Steve Reich denken. Vooral in het briljante tot een kwartier uitgerekte Fireworks en het nieuwe nummer What Would I Want Sky, met een sample die de titel steeds herhaalt. Voor de fans van het vroege werk kwamen fantastische uitvoeringen van Slippi en Leaf House voorbij, compleet vertaald naar hun huidige geluid. Voor ieder wat wils zou je denken. Maar nee. Velen verlaten, net als in Vera destijds, voortijdig de zaal. Geërgerd door een band die veel experimenteert en geen zin heeft om gewoon de liedjes van de plaat na te spelen. Ik zou het niet anders willen.

Live gezien: Omar Rodríguez-López Group + Zechs Marquise

In 2003 kwam ik voor het eerst met The Mars Volta in aanraking, als voorprogramma van de Red Hot Chili Peppers in Ahoy. Een paar maanden later zag ik ze in Vera, waar ze pas echt tot hun recht kwamen. Daarna zag ik ze in 2005 in Paradiso, wat ik nog steeds beschouw als één van de beste concerten die ik zag. Omar Rodríguez was ondertussen soloplaten gaan maken, waarvan ik de eerste twee keurig kocht toen ze uitkwamen. Daarna heb ik niet meer alles beluisterd, het werden er zo veel. Vooral de afgelopen twee jaar. Wel ging ik naar het concert van het Omar Rodríguez-López Quintet in Vera. Een fenomenaal optreden was dat, met Omar als briljante gitarist in bloedvorm, lekker veel blazers en toetsenist Money Mark. Maandagavond was Money Mark er niet bij en ook de blaasinstrumenten waren thuisgebleven. In plaats daarvan was nu de vriendin van Omar meegekomen, een Mexicaanse soapactrice, met haar eigen gillende overenthousiaste groupies met Mexicaanse vlaggen. Het gevolg van de andere bezetting was een minder jazz-georiënteerd optreden (het heette ook geen 'quintet' maar 'group' deze keer), maar meer gitaarprog van de allerfijnste soort: Jimi Hendrix meets Frank Zappa. Een goed op elkaar ingespeelde band, tot in de puntjes geregisseerd door Omar met van die handgebaartjes vlak voor er weer een onvoorstelbare drumpartij gespeeld werd. De gespeelde nummers omspannen zijn hele oeuvre, ik telde een drietal nummers van zijn eerste twee platen (waaronder een fabelachtig Jacob Van Lennepkade), wat nummers van Old Money, maar ook (en dan zong Ximena Sariñana mee) totaal onbekend werk. Deze afwisseling met zang deed het optreden goed en zorgde ervoor dat de aandacht gedurende ruim anderhalf uur geen moment verslapte. Omar blijft een geniale gitarist. Na afloop twijfelde of ik nog even of ik Old Money zou kopen, maar ik koos voor een cd van voorprogramma Zechs Marquise, die meer dan positief verrasten.Volgende week is Omar nog te zien in de Melkweg, gaat dat zien als je kunt (en kom vroeg voor Zechs Marquise). The Mars Volta komt op 8 juli naar Paradiso, als je 28 euro over hebt: doen!

Live gezien: Datsuns, O'Death, The War On Drugs, The Gaslight Anthem, Crystal Antlers en Jay Reatard

21 februari The Datsuns @ Vera
Uitstekende rockshow van een inmiddels doorgewinterde band. Dit was alweer de vijfde keer dat ik ze zag en ja, dan is het niet meer zo spannend. Zeker niet omdat de liveset nog steeds leunt op het eerste (en beste) Datsuns-album. Opvallend is dat ze na afloop alleen de tweede plaat en de single van de tweede plaat verkopen. Alsof ze na het succes van hun debuut veel te veel LP's van hun tweede plaat hebben laten persen.

25 februari O'Death @ Vera
Ook O'Death had ik al eerder gezien. Namelijk op Take Root en Metropolis, maar dit was de eerste keer dat ik het hele optreden heb gezien. Toffe show, met veel energie. Niet iets om thuis te luisteren, maar live is het een must. Minder punk dan de vorige keren had ik het idee, nu lag de nadruk iets meer bij de wat serieuzere kant van de band. Overigens werden ze meer dan goed onthaald door het publiek, waardoor nog een geweldige tweede toegift volgde.

27 februari The War On Drugs @ Vera
Eindelijk, een band die ik voor het eerst zag. De zanger klinkt live nóg meer als Dylan en dat is wat me het eerste deel van het optreden nogal stoorde, maar gaandeweg trok ik het steeds beter. De bij de band genoemde referenties Sonic Youth en My Bloody Valentine hoorde ik er niet zozeer in terug, maar dat het instrumentaal allemaal zeer interessant was klopt wel. Een band die nog wel eens terug mag komen

28 februari The Gaslight Anthem, Frank Turner en Polar Bear Club @ Vera
Terugkomen mag The Gaslight Anthem ook, al zie ik dat niet meer zo gauw gebeuren na deze uitverkochte Vera-show. Tijdens het optreden had ik voortdurend het gevoel naar een ervaren festivalband te kijken. De moves en grote gebaren waren er, er was een overijverige roady, maar desondanks was het niet routineus. De band had er plezier in, in de ogen van de zanger was pret te lezen, maar het geheel klonk minder krachtig dan op plaat. Iets rauwer had wel gemogen. Daardoor een lichte teleurstelling. Dat geldt niet voor voorprogramma's Frank Turner - alleen op zijn akoestische gitaar de longen uit zijn lijf schreeuwend met onder andere een anti-Slipknot nummer- en Polar Bear Club - fantastisch optreden waarvan ik maar 2 nummers heb gezien omdat ik te laat binnen was.

5 maart Crystal Antlers @ Vera
Op basis van de EP van Crystal Antlers moest dit wel een geweldige show worden en dat was het. Niet alleen de muziek, maar ook het plaatje klopte. Een mexicaan op orgel, een besnorde bassist, een zwarte percussionist, dat soort dingen. Heerlijke psychedelische herrie, waarbij het orgel af en toe te veel op de voorgrond trad en de zanger soms zijn mond had mogen houden, maar verder niks op aan te merken. Geweldige band!

6 maart Jay Reatard en Rats On Rafts @ Vera
Afgelopen vrijdag kreeg ik twee bevriende Zweedse studenten op bezoek, die naar Jay Reatard wilden en een slaapplek nodig hadden. Dat kon geregeld worden. Niet alleen het optreden van Jay was geweldig, ook de reactie van de Zweden was tof om te zien. Ze hebben het hele optreden staan springen en waren verbaasd over het feit dat niet de hele zaal op zijn kop stond. Tsja, het is hier geen Zweden. Wel was het dus een fantastische punkshow, die wat mij betreft op gelijke hoogte staat met de eerste keer Thermals in Vera en het concert van The Riverboat Gamblers. Van die korte concerten die een eeuwigheid lijken te duren, omdat er zoveel nummers in zo korte tijd gespeeld worden. Ook voorprogramma Rats On Rafts bleek erg de moeite te zijn, met een geluid dat aan vroege Cure doet denken. Band: "Wij zijn Rats On Rafts en we komen uit Rotterdam" Publiek: "Dat geeft niet hoor"

Live gezien: Eklin, Kira Kira, Islands, Giant Sand en The Postponers

Ik ben de afgelopen week druk bezig geweest met klussen in Lisa's nieuwe huisje. Meer daarover hier. Ondertussen heb ik geen tijd gemaakt om te schrijven over de optredens die ik heb gezien. Daarom doe ik dat nu alsnog even kort.

Eklin
Met veel te weinig bezoekers in de Usva zag ik mijn favoriete Nederlandse band voor de tweede keer in een maand. Dit keer in een heel andere setting en daardoor ook een andere show. Nog meer richting ambient deze keer. Een lange set zonder onderbrekingen, waarin deze keer ook werd gezongen door Michiel. Veel minder intens dan bij Adept, eerder lieflijk. Heel mooi in elk geval. Ik vond deze rustige plek eigenlijk wel passend voor de muziek van Eklin, het kwam beter uit dan in de kwebbelende kelderbar van Vera.

Kira Kira
Wat ik van Kira Kira moest vinden weet ik niet zo goed. Aan de ene kant was het heel schattig en grappig wat deze IJslandse muzikante deed. Vooral toen ze haar gremlin tevoorschijn haalde (de opname daarvan heb ik op Youtube gezet). Ze had ook een mooi typisch IJslands geluid, het klonk erg als Mùm, maar het schattige begon me naar het einde toe ook wat tegen te staan. Het was net iets teveel gefrunnik en interessantdoenerij. Ik denk dat ik haar liever met wat begeleiders had gezien. Desondanks wel een erg fijn optreden.

Islands
De vorige keer dat ik Islands zag was net na hun debuutalbum Return To The Sea op Haldern Pop. Intussen hebben ze de veel minder goede opvolger Arm's Way uitgebracht, waarop de speelsheid wat weg is. In Vera blijkt dat ze ook live minder interessant zijn geworden. De songs zitten goed in elkaar, de muzikanten zijn goed, Nick Thorburn is in staat het publiek voor zich te winnen, maar de scherpe randjes zijn er een beetje af. Het deed zelfs zo nu en dan wat aan de Arctic  Monkeys denken. Kleine tegenvaller dus, maar gelukkig kwam er ook veel materiaal van Return To The Sea voorbij.

Giant Sand
Als DJ van dienst had ik een erg fijne avond bij Giant Sand in Vera. Zanger Howe Gelb was op dreef. Giant Sand speelde lang en gevarieerd. Van blues tot jazz en van country tot folk, iedere song was raak en weer heel anders. Daarbij is de stem van Gelb ook nog eens prachtig. Zo gevarieerd was ik niet in mijn plaatkeuze voorafgaand aan het concert. Vooral veel alt.country en folkplaten. Na afloop wist ik dat ik los kon gaan en kwamen uiteenlopende dingen als Raccoo-oo-oon, Silver Apples en Booka Shade langs.

The Postponers
Het laatste optreden afgelopen tijd was van The Postponers vrijdag in de Usva, al was het voor die band weer het eerste in een lange tijd, omdat ze een bezettingswisseling hebben ondergaan. Inmiddels staan ze met vier in plaats van met drie op het podium en dat geeft de band een fijn voller geluid. Ook de toevoeging van backing vocals pakt goed uit, net als de afwisseling tussen intieme kleine liedjes, meer rockende songs en die met meer pathos. Ik ben benieuwd hoe dat op hun nieuwe cd gaat klinken, die in de maak is.

Morgenavond misschien naar het Deense Said The Shark en komende zaterdag weer eens The Datsuns!

Vanavond Eklin en Kira Kira in de USVA!

Tegenwoordig krijg ik al uitnodigingen om naar concerten te gaan per persoonlijke sms! Nu was ik al lang van plan om naar het optreden van Eklin en Kira Kira in de Usva te gaan, dus dat was niet nodig geweest. Maar het is tekenend voor het Groningse concertpubliek dat blijkbaar toch nog niet zo actief is op internet, als ik dacht. Ik hou de meeste sites van podia wel in de gaten, ik check wat er in Simplon speelt, wat er in Vera speelt, wat het Viadukt programmeert, wat Owsum doet, wat Ham Radio Communications doet, etcetera. Deze keer gaat het om een samenwerking tussen de USVA en Ham Radio. De IJslandse band Kira Kira en Eklin spelen. Eklin wordt op de site van de USVA omschreven als 'het bandje Eklin', alsof we hier niet met de belangrijkste band van Groningen te maken hebben. Kira Kira wordt omschreven als:

"Kira Kira is in het bijzonder geïnteresseerd in het vervagen van de grenzen tussen visuele en performance art. Vaak traden ze op bij galeries, stelde hun werk tentoon in kerken of op curieuze verborgen plaatsen. Daar creëerden ze blijvende beelden van zingende zwarte gaten, duelerende rookmachines en exploderende cassettebandje verspreid over de wereldbol."

Met alleen zo'n vage aankondiging zou ik ook niet komen. Lees het bovenstaande dus niet (te laat...) maar kom gewoon vanavond naar de USVA. Voor studenten kost het maar 5 euro, anderen betalen 7 euro. Twee internationale topacts voor een habbekrats en het mag niet zo zijn dat daar, zoals het nu lijkt, niemand naartoe gaat!

Live gezien: Ryland Bouchard + Solo + Kim Janssen, 30 januari

Wat de concerten van Ham Radio Communications zo leuk maakt zijn de bijzondere locaties en de intieme sfeer. Vanavond mogen we aan boord van het vlaggenschip van Groningen: Voorwaarts Voorwaarts, toebehorend aan de Commissaris van de Koningin Max van den Berg luisteren. De eerste act van de avond is Kim Janssen. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden gaat het hier om een manspersoon. Hij begeleidt zichzelf op gitaar en zingt heel zacht en ingetogen zijn mooie folkliedjes. Hij slist een beetje, dat stoort. Minder erg is zijn vrij beperkte stemgeluid, hierdoor klinkt er veel emotie door in zijn liedjes. Soms klinkt het een beetje als Damien Rice, maar dan wat minder gladgestreken.
Tweede act Solo zie ik al voor de zoveelste keer en is zo'n artiest die mij nooit echt heeft weten te boeien. Michiel Flamman heeft les gegeven aan Kim Janssen en is duidelijk een heel stuk verder als performer, maar juist het wat meer ingetogen en onzekere karakter van het optreden van Kim Janssen trekt mij wel aan. Solo roept mensen op lid van de omroep Llink te worden. Je mag zijn cd's voor 5 euro per stuk kopen als je gelijk een aanmeldformulier invult. Als ik nou een cd van Ryland Bouchard voor 5 euro mocht kopen, had ik het misschien gedaan. Al wil ik niet meedoen aan de omroepenonzin. ("Waarom ben je dan lid van BNN, Peter"? dat weet ik ook niet, ik zal het zo snel mogelijk opzeggen!)
Ryland Bouchard dus. Een lekker rommelig, maar vrolijk optreden. Wij als publiek dienen bij gebrek aan bandleden de percussie te verzorgen. We mogen pompompompompom zingen en wat al niet meer. Hij zingt een liedje over voetballen met schedels, want basketballen met schedels kan niet omdat ze niet zo goed stuiteren.  Dat soort liedjes. Grappig, morbide, intens, deprimerend, vrolijk, alleen wat kort.

Live gezien: Æthenor @ Vera, 29 januari

Æthenor is een gelegenheidsband rond Sunn O)))-man Stephen O'Malley, een zijproject noemen ze dat ook wel. Op papier en in de studio een trio, maar op het podium van Vera betreft het een vijftal muzikanten. Waar bij Sunn O))) de rookgordijnen opgetrokken worden, de bandleden gehuld gaan in monnikspijen en de gezichten nooit zichtbaar worden, daar is Æthenor heel wat transparanter. Sunn O))) is vooral een act, maar muzikaal, wat mij betreft, geen donder aan. Æthenor kenmerkt zich juist door het ontbreken van een act, maar daagt mij muzikaal dan wel weer uit. Vijf muzikanten op het podium doen een uur lang (gok ik, ik kwam later binnen) hun ding. Een mager applaus volgt. Æthenor maakt geen muziek die om applaus vraagt. Een uur is ook lang zat, juist omdat de muziek zo indrukwekkend is. Behalve misschien op het begin. De twee mensen links op het podium halen fantastische geluiden uit hun synthesizer, maar alle aandacht wordt opgeëist door de drummer. Later is het geluid veel meer in balans en verdient de band niets dan lof voor hun industriële ambient. Verder dan die omschrijving kom ik niet, daarvoor ben ik niet genoeg thuis in het genre. Dat komt nog wel.

Oudere video's

Deze had ik nog niet online gezet.

Lykke Li @ Doornroosje:

Bonne Aparte @ Metropolis:

Oh that rock 'n roll, it saved his soul

Daniel Johnston. Wat nu als hij geen ontroerende openhartige liedjes schreef, zou er iemand naar hem luisteren? Ik denk het niet. Wie luistert er nu naar manisch depressieve suikerpatiënten uit Austin, Texas? Hebben die een mening, hebben die gevoelens?
Daniel Johnston heeft The Beatles gevonden, is muziek gaan maken om de harten van meisjes te veroveren, bij wie anders geen schijn van kans zou hebben. En het werkt! Ondanks zijn ziekte staat hij iedere dag op het podium en iedere dag luisteren er mensen naar hem. Iedere dag maakt hij mensen ervan bewust dat ieder mens waardevol is. Hoe ziek je ook bent, hoe arm je ook bent, welke huidskleur je ook hebt. Hij heeft zijn kans gegrepen en geeft niet alleen stem aan zijn eigen oprechte gevoelens, maar geeft een stem aan al die mensen die je soms zou vergeten. Die geen muzikaal talent hebben en waar nooit naar geluisterd wordt. Ook gisteravond in Vera speelde hij het nummer Rock 'N Roll, dat ongeveer zijn levensverhaal vertelt:

There was a day when I was so lonely
Time passed me by
I was more dead than alive
Every minute was like an hour
Every day was an eternity
I looked for hope but all around me
People didn't seem to care

Oh that rock 'n' roll it saved my soul
That rock 'n' roll

If I ever thought that I could be happy
Dreams like that always faded away
And all the girls already had boyfriends
I was alone as lonely could be
I laid asleep and turned on the radio
The music to me was like a dream

Oh that rock 'n' roll it saved my soul
That rock 'n' roll

You walk around but you gotta have a reason
Something worth getting up in the morning for
My heart looked to art and I found the Beatles
Oh God I was and am a true disciple
Look for the fun you'll start a happy cycle
The music will make you come alive

Oh that rock 'n' roll it saved my soul
That rock 'n' roll

She was crying just like a baby
Didn't wanna fight or more like maybe
You ought to get on home at night
Keep the battle to the right
Seeing the love and adultry
And wonderin' who was in the outfield
Swear I know the truth
And I ain't wearin' nobody's shoes
I got some dollar on high look out now
It's shining, with a bottle of knuckleheads
She's like a drunken rat cat, oh
I guess you're coming out the backdoor
She did all right it's a battle or fight
So I feel all empty now
You try to hold a figure eight
She said what's the Anti-Christ
He said oh what did you do to her
It's probably she's been talking to Lucifer
Is that really the night
Oh, my, uh, uh
Alright
Hey

[video] Lou Reed - I'll Be Your Mirror (live)

Net als Martijn heb ik gisteravond bij Laurie Anderson en Lou Reed in de Oosterpoort een filmpje van I'll Be Your Mirror gemaakt. Een magisch moment, waarbij ik niet naar het schermpje van mijn telefoon wilde kijken.

Take Root 2008

Afgelopen zaterdag was mijn eerste keer Take Root en wat voelde ik (23) me jong  tussen alle dertiger, veertigers en nog ouder. Goed ingeluisterd had ik me niet, want ik kwam toch vooral voor de ‘indie’-bands Built To Spill, American Music Club en Elliott Brood. Hierdoor kon ik me op de rest van het festival laten verrassen.  Dat gebeurde ’s middags gelijk al bij Dan Bern, die wordt vergeleken met de jonge Dylan. Daar is geen woord gelogen, want zowel zijn stem als liedjes ademden Dylan. Deels waren zijn teksten zwaar en politiek geladen, maar lachen kon ook in het (geïmproviseerde?) nummer Walking in Haarlem (“with two a’s, the Dutch one”).
In de (te) grote zaal van De Oosterpoort speelde daarna American Music Club op herkansing, nadat ze hier in Vera in februari ietwat teleurstelden. Ze openden met een drietal zwakkere songs, waardoor de zaal langzaam leeg liep. Jammer, want al die mensen hebben daarna niet gehoord hoe Mark Eitzel zich herpakte en uithaalde met zijn mooie warme stem. Toch was meneer weer aardig chagrijnig, wat niet ten goede kwam aan het optreden.  Alleen in de boze afsluiter Windows of the World zorgde werkte zijn slechte humeur positief, resulterende in een felle voordracht die aan Nick Cave deed denken.
Na een stukje Jimmy LaFave (goede muzikanten, maar wat oubollig songmateriaal) koos ik toch voor een band die ik al kende van Metropolis: O’Death.  Blote bovenlijven, baarden en opzwepende country/folkpunk, de perfecte ingrediënten voor een feestje in de entreehal.  Een mooie opwarmer voor dé band van deze editie. Built To Spill. En dan ook nog eens prachtplaat Perfect From Now On integraal uitgevoerd. Daarvoor wilde ik zelfs het door mij opgehemelde Bowerbirds laten schieten.  Een album integraal spelen voegt dat iets toe? Ja en nee. Live klonk het allemaal net iets minder helder en strak, maar de muziek was des te indringender. Wat is het heerlijk om de knappe overgangen die je van de plaat kent, live precies zo uitgevoerd te horen worden. Niet heel verrassend, maar steengoed en je zíét wat je hoort, in plaats van dat je alleen maar luistert. Volgend jaar nog een keer en dan Keep It Like A Secret integraal? En dan niet op het improvisatiepodium in de foyer van de Oosterpoort, maar in Vera, waar Built To Spill thuis hoort?
Een andere band die snel naar Vera mag komen is Ladyhawk, die op hetzelfde podium een vette portie gitaarrock (Crazy Horse, Built To Spill, Dinosaur Jr.) lieten horen. Ze laten weten het onwerkelijk te vinden om ná hun grote helden te spelen. Maar zelf zijn het ook helden, vooral de prettig gestoorde zanger.
Als afsluiting van Take Root moest gekozen worden tussen recente hype Bon Iver en Elliott Brood. Ik gaf Bon Iver even het voordeel van de grote twijfel, maar ook live overtuigde het me niet. Hij zingt niet, maar huilt als een hond. Nee, dan de zanger van Elliott Brood met zijn rauwe strot. Met banjo en ukelele rockten de drie Canadezen richting het einde van de avond. Ze kregen het publiek mee dat enthousiast meebrulde met Write It All Down For You. Nog even glipte ik de grote zaal in voor Bon Iver en toen pas  begreep ik iets van de laaiend enthousiaste verhalen. Hij zong eindelijk normaal en klonk als Thomas Dybdahl of Chad Vangaalen. Heel erg mooi. Dat vond ook het andere zeer jonge (!) publiek vooraan.  Zo had deze editie van Take Root muziek van verschillende Amerikaanse genres, voor verschillende leeftijdsgroepen en was daarmee zeer geslaagd.

Cedarwell, Alaska In Winter, Rue Royale, Thanksgiving en Someone Still Loves You Boris Yeltsin

Eigenlijk zou ik donderdag naar een optreden van Thanksgiving in een huiskamer ergens in de Oosterparkwijk. Helaas was Adrian Orange ziek geworden en ging dat optreden niet door. Het was een mooie herkansing geweest voor een paar jaar geleden toen zijn optreden in Het Viadukt verstoord werd door de stamgasten aldaar. Gelukkig was er deze week nog een ander huiskamerconcert, dat van Alaska In Winter bij Ham Radio Communications in de Prinsenhof. En om eerlijk te zijn, dat viel nogal tegen. De muziek was mooi, maar het was niet live. De bijna tien instrumenten die te horen waren kwamen allemaal uit de laptop, alleen de zang was live. Dat is te weinig. De eentonige, bij vlagen grappige videobeelden konden dat gemis niet goedmaken. Juist in een huiskamer wil ik échte muziek horen.
Daarom was het goed dat er nog twee artiesten speelden die wel levensecht waren. De avond werd geopend door Cedarwell, een man met gitaar en een loopapparaatje, die vooral indruk maakt als hij dat ding niet gebruikt. Het nummer dat ik het mooist vond ging over zijn geboortestaat Wisconsin, waar hij opgroeide, voor het eerst verliefd werd en toen wegging. De rest was ook heel mooi, maar dit nummer is me het meest bijgebleven. Rue Royale had ik alle keren in Groningen gemist, maar nu gelukkig niet. Het duo (mannetje, vrouwtje), maakt mooie akoestische folkpop. Een beetje Sufjan Stevens, maar dan met samenzang. Een beetje Angus & Julia Stone, maar dan met een zanger die wél kan zingen en een minder huppelkutterige zangeres. Goede, simpele, maar bovenal échte liedjes.
Donderdagavond bij Someone Still Loves You Boris Yeltsin in Vera was middelmatigheid troef. Eigenlijk is de bandnaam het enige goede aan de band. Ze zien eruit als nerds en maken nerdy indierock vol clichés. Op plaat zijn liedjes als Pangea en Oregon Girl leuk en aanstekelijk. Live bleef er niets van over. Ze missen zowel de uitstraling en de pakkende liedjes die The Shins en Death Cab For Cutie wel hebben.

Call Cutta in a Box

Je komt een kamer binnen, neemt plaats op de sofa en dan gaat de telefoon. Je neemt op, zegt je naam en hoort aan de andere kant van de lijn een callcentermedewerker in Calcutta, India. Hij zegt je weer op de sofa te gaan zitten en begint vragen te stellen. Wat je hebt gedaan vandaag, als welk dier je zou willen reïncarneren, etcetera. Ondertussen zet hij thee voor je. Althans, op het moment dat hij zegt dat ie thee voor je zal maken, slaat de waterkoker aan. Zo gaat het gesprek voort en leer je hem steeds beter kennen en hij jou, en gebeuren er nog een aantal onverwachte zaken, die ik hier niet zal verklappen. Na een gesprek van een uur, kom je met een vreemd gevoel de Noorderkerk weer uit. En dat is dan nog maar de try out van de voorstelling Call Cutta In A Box van Rimini Protokoll die vanaf 19 augustus dagelijks te bezoeken is op Noorderzon. Zeer aan te bevelen. Omdat het een één-op-één-voorstelling is, zijn er maar weinig kaarten beschikbaar, dus zorg dat je er snel bij bent.

Wat te gaan zien op Metropolis 2008?

Aanstaande zondag vindt het jaarlijkse Metropolis-festival in Rotterdam plaats. Vroeger werd dit festival altijd geprogrammeerd door verschillende clubs uit heel Nederland. Vera, Ekko, Patronaat, etcetera. Tegenwoordig zijn het alleen nog Rotterdamse clubs en die schaalverkleining is terug te vinden in de programmering. Duidelijk is dat er minder geld is voor grote namen, waardoor meer Nederlandse bands nu de kans krijgen om op dit (vroeger) toonaangevende festival te spelen. Maar laat ik eerst maar eens naar de internationale namen kijken en dan beginnen met deze bands die ik al ken:

Black Box Revelation (BE)
Blood Red Shoes (UK)
Devotchka (US)
Friska Viljor (SE)
Joe Lean & the Jing Jang Jong (UK)
Triggerfinger (BE)

The Black Box Revelation is een aardige Belgische band die net als bijvoorbeeld Wolfmother en The Datsuns hoorbaar beïnvloed zijn door Led Zeppelin. Dit resulteert in een vrij voorspelbare rock 'n roll sound. Toch heeft de band best een paar aardige nummers.

Blood Red Shoes is minder voorspelbaar. Zij combineren het hippe Britse geluid met Amerikaanse grunge van bijvoorbeeld Pixies en Nirvana. Ze doen mij wel wat aan The Subways van een paar jaar geleden denken. Ook hier weer aardige puntige liedjes, maar na een paar keer heb je het ook wel gehoord.

Devotchka is een band die in de VS al een aantal jaren mooie platen uitbrengt, maar pas bekend werd nadat hun muziek in de film Little Miss Sunshine te horen was. Denk aan een wat rauwere, Amerikaansere versie van Beirut of Andrew Bird, maar dan wel met de balkan-invloeden.

Friska Viljor is de Infadels van dit jaar. Ze staan namelijk overal! Ze doen maarliefst 18 optredens in 1 jaar in Nederland. Dat hebben ze ook wel nodig, want hun muziek stelt wat mij betreft weinig voor. Ze moeten het hebben van hun overtuigende podiumuitstraling en vrolijke muziek, die aanzet tot het drinken van veel bier. Daar ben ik meestal niet voor in de stemming. Maar voor liefhebbers van vrolijke indiepop kan het best leuk zijn.

Joe Lean en de pingpongtafel staat voor al het slechte dat uit Engeland komt. Denk aan een slechte kopie van (het overigens wel leuke) Maxïmo Park.

Triggerfinger is de zwaardere, meer rockende, maar minder catchy versie van The Black Box Revelation. Ze klinken meer als Queens Of The Stone Age, dan als The White Stripes. Wel zijn de invloeden Led Zeppelin, AC/DC en Motörhead duidelijk hoorbaar.

Dan de internationale namen die ik nog niet kende:
the Disciplines (NO)
Dissonant Nation (FR)
Emmy the Great (UK)
Extra Golden (KE/US)
Kania Tieffer (BE)
Maruosa (JP)
Murder By Death (US)
O'Death (US)
School Of Language (UK)
South Central (UK)
the Virgins (US)
XX Teens (UK)

The Disciplines klinkt als een Noorse variant op Mando Diao. Opvallend is de bandleider: Ken Stringfellow, die we natuurlijk kennen van The Posies. Kwaliteit is hier dus eigenlijk wel gegarandeerd, zo blijkt ook uit de nummers op myspace.

Dissonant Nation is een Franse band die in het kader van een uitwisselingsproject op Metropolis staat. Erg dissonant is de muziek van deze band niet. Maar hun emo-achtige rock past prima op het festvial.

Emmy The Great werd getipt door Ketelmuziek en is wel even een bezoekje waard. Al gaat ze wel gevaarlijk richting nietszeggende muzak à la Katie Melua, Amy McDonald en Kate Nash.

Voor het echte zomergevoel moet je bij de Keniaanse band Extra Golden zijn. Denk niet aan een exotisch dansfestijn, maar juist aan meer ontspannende, doch interessante muziek. Een combinatie van Afrikaanse benga en westerse invloeden. Ik weet niet wat benga is, maar het klinkt erg fijn.

Kania Tieffer maakt geflipte elektro, met goedkoop klinkende beats. Van haar knipperende myspace en dito klinkende muziek word je gestoord als je er te lang naar kijkt en luistert, maar voor even is het best grappig.

Bij het Japanse Maruosa wordt het nog een stuk gestoorder en vooral harder. Melt Banana is er niks bij. Alhoewel, Melt Banana is muzikaal een stuk interessanter dan de brei aan geluiden die Maruosa voortbrengt. Niet geschikt voor tere oortjes, maar live wil ik ze best een kans geven. Sowieso is grindcore een genre dat alleen live heel soms op mijn goedkeuring kan rekenen.

Murder By Death klinkt als een clichénaam voor een metalband. Het blijken Amerikaanse americana Amerikanen te zijn. Ik hoor er zowel Rock Plaza Central als Nick Cave in terug. De grootste verrassing tot nu toe!

Ook achter de naam O'Death schuilt hele andere muziek dan ik had verwacht. Ook hier weer americana, maar dan met wat meer dynamiek. Het liedje Home op hun myspace-pagina begint bijvoorbeeld heel mooi ingetogen, met heel mooie zang. Gaandeweg het nummer wordt de sfeer steeds donkerder en de zang steeds grimmiger. Nog een leuke verrassing!

Een van de weinige leuke bandjes van de britpophype in Groot-Brittanië was Field Music. School Of Language is het zijproject van David Brewis uit die band. De moeite waard? Ja. Ze zijn niet zo leuk als Field Music, maar toch  erg aangenaam.

De invloeden van South Central klinken veelbelovend. Onder andere Kraftwerk, Bootsie Collins, Alien Sex Fiend, The Fall en Korn. Het is dan ook nogal een teleurstelling als het zo'n nieuw elektrobandje blijkt te zijn.

The Virgins zou afgaande op de bandnaam ruige garagerock moeten maken, maar niets daarvan. Hun vrolijke midtempo indiepop heeft weinig om het lijf, maar is uitermate geschikt voor een zondagmiddag op een festival in Rotterdam.

Dan nog de XX Teens. Een band uit Londen. Help! En dan ook nog een band van het soort dat postpunk en dance combineert. Deze beker laat ik aan mij voorbijgaan. Al is dit nog altijd stukken beter aan te horen dan de voorspelbare herrie van de Kaiser Chiefs, The Kooks en de Arctic Monkeys.

Welke internationale bands moet je dus gaan zien (als je mij was)?
Blood Red Shoes, Devotchka, Triggerfinger, the Disciplines, Emmy the Great, Extra Golden, Murder By Death, O'Death en School Of Language. Later deze week ga ik eens kijken welke Nederlandse bands interessant zijn.

Saturday Looks Good To Me @ Platformtheater

Tsjongejonge, wat onprofessioneel! Omdat er maar 6 betalende bezoekers waren had Saturday Looks Good To Me er geen zin in. Na een jam van twintig minuten, zonder ook maar één van die mooie popliedjes van ze te spelen, vonden ze het weer mooi geweest. Gelukkig werd de avond gered door twee hele fijne Groningse bands. The Tranquis speelden mooie, verstilde, op Amerikaanse leest geschoeide folkliedjes. The Black Atlantic was door technische problemen een beetje rommelig, maar wist toch te overtuigen met goede liedjes en de mooie stem van zanger Geert van der Velde.

Aankomende zaterdag is er weer een Ham Radio Communications-avond in Groningen. Een huiskamerconcertavond aan de Gorechtkade 40C met Paper Tiger, Lawn en The Wind Whistles.

Derde huis

Twee dagen achter elkaar werken in Vera en in de tussentijd twee artikelen voor de Verakrant schrijven. Het leek dit weekend wel weer even mijn derde huis te worden. Voor wie het wil weten, Evangelista was ontzettend goed gisteravond. De slechts 35 bezoekers maakten lawaai voor 200 om een toegift af te dwingen. Wie er niet was mag dat best betreuren.

Straatoptreden The Wild Berrys in Groningen

Er komt een rode auto met sirenes aangereden. Er stappen mannen in rode pakken uit. Twee ervan klimmen op het dak van de auto. Een ander neemt plaats achter de drums en dan krijg je ongeveer dit. Leuk!

[Live] South San Gabriel @ Vera

Alsof je eerst Ryan Adams met zijn Heartbreaker en Love Is Hell-materiaal krijgt en de tweede band Ryan Adams & The Cardinals is. Zo was het woensdag ongeveer in Vera waar de ca. 150 bezoekers eerst de alt.country van South San Gabriel voorgeschoteld kreeg en daarna de uitstekende countryrock van Centro-Matic.
En Will Johnson heeft een mooiere stem dan Ryan Adams en is een stuk sympathieker. Wat wil je nog meer? Hier een impressie van hoe South San Gabriel klonk:

Nog een versnelling hoger dan Centro-Matic zijn The Hackensaw Boys die gister in Vera speelden en waar ik toch nog even langs ben gegaan. Wat word je daar vrolijk van! Zeven muzikanten op een rijtje die met banjo, fiddle, mondharmonica, gitaren en een trommel muziek spelen waarvan je je voor kunt stellen dat ze in de gemiddelde saloon in Texas gespeeld wordt. Een enthousiast optreden en nog enthousiaster publiek.

Nu heb ik mijn portie Amerikaanse rootsmuziek voor deze week ook wel weer gehad. Straks maar even naar die China-zooi kijken op de Grote Markt. En dan niet de Grote Markt van Brussel of van Den Haag, maar gewoon de Groningse.

[video] Yura Yura Teikoku en Thinguma*Jigsaw op MoMo

Motel Mozaique Dag 2

Dag 2 van Motel Mozaique begon met heel vroeg opstaan om mijn taak als vrijwilliger bij het festival uit te voeren. Wat ik moest doen? Vanaf 7 uur deelnemers aan het slaapproject in het NAI wijzen waren de douches en toiletten waren en uitleggen hoe het ontbijt zou gaan verlopen. Maar ik heb vooral met lego gespeeld. 

Toen ik om 13 uur vrij was ging ik rap naar Jamie Lidell in TENT. Ik wist dat deze man live op indrukwekkende wijze in zijn eentje zijn tracks bij elkaar samplet en dat deed hij nu ook. Helaas slechts een paar nummers, daarna viel zijn band bij en werd de muziek steeds minder interessant. 

De Shout Out Louds zag ik een uur later alweer voor de derde keer en weer kwam ik tot de conclusie dat het niet zo'n bijzondere band is. Ik snap dan ook niks van de buzz in de VS rondom deze mensen. Ze maken britpop en in dat genre moet je wel van hele goede huize komen wil je bij mij potten kunnen breken. Dat lukte dus duidelijk niet. 

The Subhuman, organisator van de Hele Gave Huiskameravond in het CBK, speelde daar een korte set met akoestische liedjes. Overtuigen deed het niet, maar een goede poging was het zeker. En het is natuurlijk een ontzettend goede zaak dat er met Motel Mozaique overal in de stad wel wat te doen is op muziekgebied. 

De pizza moest daarna snel naar binnen gewerkt worden om op tijd te zijn voor de film Into The Wild van Sean Penn. Maar bij Lantarenn/Venster blijkt de film pas een paar uur later te gaan draaien. Dat biedt kans om bij de merchandise van Efterklang te kijken. Na Eurosonic heb ik via hun label onder andere de EP van Taxi Taxi! besteld en nu ligt daar op die tafel onder meer die EP in de uitverkoop, voor veel minder dan ik heb betaald. 

Het optreden van Efterklang even later in de grote zaal van Lantaren/Venster neemt gelukkig alle teleurstellingen weg. Hier is een band bezig die leeft voor de muziek en de muziek leeft in de band. Met een man of acht spelen ze of hun leven ervan afhangt en dat mag ik graag zien. Het massale meezingen van de bandleden en met drumstokjes op boxen slaan roept herinneringen aan Arcade Fire op, maar de muziek van Efterklang is toch een stukje boeiender. 

Thinguma*Jigsaw is een Noors duo dat na Efterklang in de andere zaal van Lantaren/Venster speelt. Aanvankelijk kijk ik nog bedenkelijk als de zanger/banjospeler een nog ergere piepstem blijkt te hebben dan op de plaat. Maar na de opening met Daniel Johnston-cover Walking The Cow gaat hij al iets minder piepen. Wanneer ik het gevoel krijg dat de zingende zaag toch wel wat eentonig wordt verandert de zaagster opeens in een melodicaspeelster. Ik word dus op mijn wenken bediend, maar schrik van het duivelse begin van Alice Cooper-cover I Love The Dead. Later hoor ik dat ze aan het einde van het optreden rond hebben gedanst in de zaal, maar toen was ik al naar het volgende optreden. 

Ook dat is één van de hoogtepunten van het festival. Na de muisstille klanken van de twee Noren ga ik naar de eerste gitaarband van het festival, Yura Yura Teikoku. Ik kende twee platen van deze band en was al heel benieuwd geworden naar hun optreden, maar dat overtrof alle verwachtingen. Het was duidelijk dat deze gasten al twintig jaar op het hoogste niveau muziek maken, want ze bliezen iedereen weg met hun heerlijk pyschedelische noise. Behalve de recensent van 3voor12 dan, die de nummers eentonig vond en de zanger ongeloofwaardig. Dan sluit ik me liever aan bij Kindamuzik, waar Bart Breman het over een 'een overdonderend goed optreden' heeft.

Omdat Greg Dulli in het ziekenhuis in Brussel ligt gaat het optreden van de Gutter Twins niet door en in plaats daarvan mag Lucky Fonz III opdraven die zich voorstelt met 'hallo, ik ben the gutter twins'. Aan de ene kant is zijn voorkomen, dat me aan Roosbeef doet denken, schattig en grappig. Aan de andere kant moet hij uitkijken dat dit niet ten koste van de muziek gaat. Nu werkt het gelukkig nog wel en heeft hij zowel de lachers als de stille luisteraars op zijn hand. 

Na vier liedjes Luck Fonz vond ik het genoeg, want ik wilde nog naar M83 in Off_Corso. Die verzopen echter in hun eigen geluid, waar geen enkele plaats meer was voor subtiliteit. Achteraf had ik beter mijn festival af kunnen sluiten in de Schouwburg, maar soms ben je tegen beter weten in toch benieuwd naar een bepaalde artiest. 

Hoogtepunten van het festival:
Mariee Sioux
Low
Efterklang
Thinguma*Jigsaw
Yura Yura Teikoku

Lees ook de recensies van Alternative Blog, Odysseia, Chenque en DJ Broadcast

Motel Mozaique Dag 1

Motel Mozaique begon dit jaar op vrijdagmiddag op het Schouwburgplein waar honderden in de rij stonden om polsbandjes voor dEUS te halen. Betreurenswaardig vond ik het. Ten eerste is het onzin om voor een overschatte Belgische band speciale bandjes te laten aanrukken. Ten tweede is het vervelend om de dEUS-mensjes op het festival te hebben, want voor de andere muziek komen ze niet. En waarom zou je voor één band naar een festival komen als die band ook losse optredens geeft een paar dagen eerder in onder andere Breda en Nijmegen? En toch stond er een rij vanaf de Schouwburg tot aan de Doelen. En was dEUS dan zo goed? Blijkbaar niet, zelfs 3voor12 geeft een mager zesje.

Goed, genoeg geblaat over overschatte bands, daar kwam ik natuurlijk niet voor. Ik kwam voor mooie folk of overstuurde gitaren, of iets daartussen in. Na een bandje gehaald te hebben loop ik naar TENT waar The Helio Sequence een keurig optreden speelt. Liedjes als Lately en Shed Your Love van het nieuwe album zijn te goed om live tegen te vallen, maar de muziek is wel wat braaf.

Dat is ook het manco van het optreden van Alela Diane. De degelijkheid straalt er van af. De liedjes worden goed uitgevoerd en zijn ook echt mooi. Zelfs het titelnummer van The Pirate's Gospel vind ik live opeens de moeite waard door de mooie tweede stem van de kale, bebaarde banjospeler. Maar het blijft allemaal heel erg binnen de veilige lijntjes kleuren.

Jana Hunter heeft weer het probleem dat ze te véél buiten de gebaande paden gaat. Ze slaagt er met haar sample-apparaat niet in om de liedjes van haar mooie plaat There's No Home iets van herkenbaarheid mee te geven. Hoe meer ze haar best doet, hoe leger de zaal wordt. Ook ik vertrek naar de andere zaal waar The Dø op het punt van beginnen staat. Over deze band heb ik natuurlijk al een aantal keer geschreven, maar dit is waarschijnlijk voorlopig de laatste keer. Ze vielen een beetje tegen namelijk. Met het Eurosonic-optreden als vergelijkingsmateriaal was dit concert tamelijk ongeïnspireerd. Nu begon ik me ook te ergeren aan het feit dat er wel erg veel muziek op band staat en dat komt de spontaniteit niet echt ten goede. Zo kan zelfs On My Shoulders, één van de leukste single van dit jaar, tegenvallen. Wel mooi was de Gnarls Barkley-cover Crazy, maar die kwam pas voorbij toen ik alweer bij de uitgang stond.

Terug naar de kleine zaal van Lantaren/Venster. Daar speelt Mariee Sioux de sterren van de hemel voor een zittend publiek. En met 'de sterren van de hemel' bedoel ik haar razendsnelle finger picking gitaarspel en haar prachtig gezongen liedjes. Op de vraag uit het publiek wat haar lievelingskleur is antwoordt ze: "een mix van paars en turquiose". Wat ik daarmee wil zeggen? Dat het een leuke en rare artiest is, die enerzijds net als Alela Diane erg traditionele muziek maakt, maar ook iemand is die uit de band durft te springen. Al zal Mariee Sioux dat met kleine gekke sprongetjes doen.

Het laatste optreden, zowel qua volgorde als qua tijd, was dat van Low. Voor een ieder die de documentaire in Het Uur van de Wolf nog niet heeft gezien: ga dat vooral doen! En als je hem wel hebt gezien weet je waar ik over praat als ik zeg dat het optreden van Low schitterend en bedwelmend was. Zodra Alan en Mimi samen zingen is het alsof je in de hemel bent. Iedereen die op dat moment bij de nieuwe Canadese hype Holy Fuck stond mag zich wel even achter de oren krabben. Na Low is het genoeg geweest. Ze laten de bezoeker, mij in elk geval, zo intens genieten, dat daarna geen enkele band net zo goed kan zijn.

Eurosonic 2008: dag 2

De vrijdag van Eurosonic begint wederom zonder instore-optredens in Plato, wegens gebrek aan bijzondere acts op het programma. Net iets na achten komen we aan bij de Muziekschool waar inmiddels een rij staat voor de Moonbabies. Ook bij de Spieghel staat al een rij voor Soko (maar waarschijnlijk al voor muts Sarah Bettens, die daarna in de grote zaal moet spelen..), daarom gaan we maar naar Het Parlement voor Fusedmarc uit Litouwen, die een soort experimentele triphop maken. Bijzonder interessant is het niet, maar het is stukken beter dan de Oostblokbands die we normaal gesproken op Eurosonic tegenkomen. Het is voor ons tevens de eerste band die niet uit Scandinavië komt deze editie.
Dan kunnen we kiezen tussen het bijzondere Dez Mona uit België en de AaRON uit Frankrijk waar ik niet zo enthousiast over was. Maar het is ook een keuze tussen het News Café dat een verschrikkelijke tent is, zeker voor concerten, en de bovenzaal van het Grand Theatre dat al jaren favoriet is. Omdat we willen zitten kiezen we voor AaRON. Ondanks een energieke en enthousiaste performance (maar voor energie kun je beter in een andere zaal staan) overtuigen de popliedjes van Artificial Animals Riding On Neverland mij niet. De band stopt te veel bombast in haar songs en laat geen ruimte voor subtiliteiten.
Subtiel zijn de liedjes van de Zweedse Miss Li ook niet echt, maar opzwepend zijn ze wel. Ze is nog een stuk enthousiaster (en giebeliger) dan de zanger van AaRON en dat brengt ze goed over op het publiek in de goed gevulde Stadsschouwburg. Muzikale uitdaging biedt Miss Li niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Als je maar een leuke avond hebt en daar zorgt ze wel voor met haar cabareteske liedjes.
Een stuk ingetogener is het optreden van de twee Zweedse meisjes van Taxi Taxi!. De rest van het gezelschap heeft geen zin om buiten in de regen in de rij te staan, maar deze vrijdag is Taxi Taxi! voor mij de band van de avond en die wil ik niet missen. Eigenwijs blijf ik in de rij staan en tien minuten daarna sta ik binnen. Waarschijnlijk heb ik dan net mijn favoriete nummer To Hide This Way gemist. Het publiek is behoorlijk verveeld/verdeeld en voortdurend verlaten mensen de zaal, wat voor veel rumoer zorgt. Pas vanaf het prachtige Mary is het stil en komt de prachtige samenzang tot zijn recht. Het applaus is lauw en dat is begrijpelijk, heel erg veel indruk maakte het optreden niet. Alleen de laatste twee nummers waren écht de moeite waard. Na afloop probeer ik een EP te kopen, maar die hebben ze helaas niet bij zich. Dan maar via het label bestellen, zoals mij wordt aanbevolen (en niet bestellen bij de platenzaak voor 15 euro).
Little Dragon is de band waarbij ik Lisa weer tegenkom, terwijl de rest voor The Tellers kiest. Bij Little Dragon blijven we niet te lang omdat de lege maag sterker is dan de muzikale honger. Hoe dit optreden is? Niet bijzonder genoeg om me dat nu nog te kunnen herinneren.
De afsluiter van Eurosonic 2008 is voor ons onverwacht The Postponers in Buckshot. Hyacinth House in het News Café (bah, weer die stomme tent) moet het afleggen en Clara Luzia in het Grand Theatre is niet echt een realistisch doel met het oog op de lange rijen. Daarom dus naar onze vrienden met hun Beatleske pop met Jeff Buckley/Thom Yorke-achtige vocalen. Ze blijken in hun nieuwe drummer een goede aanwinst gevonden te hebben. Binnenkort spelen ze in de kelderbar van Vera, dus komt dat zien!
Het aloude gezegde luidt: 'The Postponers zien en dan slapen', dus dat doen we dan maar. Een mooie afsluiter van een mooi festival, dat dit jaar voor ons voor het eerst echt ontsierd werd door de rijen. Volgend jaar toch maar eens minder kaarten verkopen?

Eurosonic 2008: dag 1

Hehe, eindelijk is het dan zo ver. Na veel puzzelen hebben we een routeschema voor Eurosonic gemaakt en we kunnen op pad. Eerst nog even kijken in Plato voor I'm From Barcelona en The Kissaway Trail? Jammer, juist die twee bands gaan niet door. Dan nog maar een ijsje halen bij McDonalds en om half acht naar het Grand Theatre om I'm From Barcelona te zien.
In december 2006 zagen we ze al eens in Tivoli de Helling en dat optreden staat nog vers in het geheugen gegrift. De iets meer dan twintig Zweden hebben deze keer de bellenblaasmachine thuisgelaten, maar in plaats daarvan honderden ballonnen en kilo's confetti meegenomen. De liedjes zijn simpel, maar aanstekelijk. Het optreden is extreem over de top, maar vermakelijk. Helaas is het nieuwe er voor mij wel van af en maakt het toch weinig indruk.
Daarom gaan we maar gauw naar de bovenzaal voor het eveneens Zweedse Detektivbyrån. Drie jonge jongens spelen instrumentale glockenspiel- en accordeonmuziek van hun mooie Hemvägen EP en nog een paar nieuwere liedjes met veel plezier, terwijl ze nog wat moeite hebben om zich overtuigend te presenteren. Dat doet gelukkig totaal niets af aan een erg mooi optreden. De onkundige recensent van 3voor12 is gek genoeg meer van de presentatie dan van de muziek onder de indruk: "het is alsof Yann Tiersen zich af zit te trekken bij zijn eigen plaat". Ik weet niet hoe dat precies klinkt, maar zo klonk het optreden van Detektivbyrån gelukkig toch echt niet.
Na Detektivyrån haasten we ons naar de Schouwburg waar Hanne Hukkelberg bewijst dat niet alle Noorse en Zweedse zangeressen live goed uit de verf komen. Haar stem is prachtig, de liedjes zijn goed, op de band is niks aan te merken, maar de magie en de spanning die ik op haar platen hoor zijn er niet. Na twintig minuten houden we het dan ook voor gezien en gaan we richting Vera.
Dit jaar staan er eindelijk weer eens bands in Vera die de moeite waard zijn. Het geklaag van Peter Weening heeft zijn vruchten afgeworpen. Wij gaan kijken bij de Frans / Finse band The Dø (of Thedø) die nogal gemengde reacties oproept en dat is voorstelbaar. De zang van Olivia Merilahti zoekt vaak de grenzen van zuiverheid op en daar kan niet iedereen tegen. Ook is de muziek van dit duo (live een trio) niet zo hapklaar als de single On My Shoulders doet geloven. The Dø maakt een boeiend mengsel van onder andere gitaarrock, wereldmuziek, elektro en folk, zonder dat het geforceerd overkomt.
Ook in Vera gaan we weer eerder weg, om een rij bij Huis de Beurs te ontlopen. Daar speelt de Noorse Ida Maria met haar Zweedse band. Dat is tenminste de bedoeling, maar de bassist is opeens kwijt. Uiteindelijk spelen ze toch, maar de degelijke rock van de band weet niet te overtuigen, ondanks het enthousiasme van Ida zelf. Nog voordat ze de erg leuke single Oh My God spelen gaan wij richting het Grand Theatre voor Lykke Li. Achteraf hadden we misschien toch moeten blijven voor "het hoogtepunt in hun set (...) waarbij Ida uiteindelijk krijsend op de grond afscheid neemt", waar Trash het over heeft. Jammer dan, nu kunnen we tenminste nog bij Lykke Li naar binnen.
Niet dat ik daar heel veel van mee krijg, want in de hete zaal en in de heerlijke stoelen kan ik mijn ogen nauwelijks meer open houden. Veel maakt dat voor mij niet uit, want Lykke Li is toch niet helemaal mijn ding. Ze is een soort R&B-meisje, met aanstekelijke popliedjes die geproduceerd worden door Björn van Peter Bjorn & John en van dat soort liedjes hou ik nu eenmaal niet zo erg.
Na Lykke Li kunnen we zo aanschuiven bij Hooverphonic in de grote zaal, maar liever gaan we gewoon naar huis. Kunnen er weer twee schaapjes van de enorme kudde wachtenden naar binnen, voor saaie Belgenpop.

[Live] Getatchew Mekuria & The Ex @ Vera

Gisteravond was The Ex voor de tiende keer in Vera, voor het eerst was ik er ook bij. Deze keer hadden ze de 72-jarige Ethiopische saxofonist Getatchew Mekuria meegenomen. Het fijne van het optreden was vooral dat het niet om The Ex draaide en ook niet om meneer Mekuria, maar om het samengaan van beiden. Zo ontstond er een heerlijk jazzrockfeestje dat waarschijnlijk door veel meer mensen gewaardeerd wordt, dan die hondervijftig à tweehonderd die er gister waren. In de praktijk klonk het namelijk veel toegankelijker dan je op papier zou denken. Zelfs achter de bar kon ik nauwelijks stil blijven staan, ondanks dat er nauwelijks gedronken werd door de bezoekers. Heb je het gemist? Niet getreurd, er staan nog een aantal data gepland:

20-09 Amsterdam, Paradiso
21-09 Utrecht, Rasa
22-09 Gent, Vooruit
15-12 Den Haag, State X
19-12 Tilburg, Paradox

gaat dat zien! en beluisteren!

[Live] Adam Green @ Vera

Net als op Motel Mozaique anderhalf jaar geleden had Adam Green vanavond 'spul' gebruikt en weer werd het een heel erg leuk en grappig optreden. Niet alleen door de grappige teksten van de man, maar vooral ook door de stuntelende voordracht en het slechte, maar sympathieke, gitaarspel. De liedjes van Adam Green hebben ook niet meer nodig dan een stonede zanger, die geen gitaar kan spelen. Ze spreken voor zich en zijn stuk voor stuk gewoon erg goed. Hier is Hard To Be A Girl:

[Live] Bunny Rabbit @ Vera

Wat kan ik erover zeggen? Ik hou er zelf niet zo van, maar lachwekkend was het wel. Een meisje in een jurkje dat 'vieze' teksten zingt en 'vies' danst en een ander meisje dat beduidend meer talent heeft, maar een ondersteunende rol heeft en een knuffelbeest en ballonnen op het podium en het meisje dat Bunny Rabbit heet dat net doet alsof ze een IQ van onder de 30 heeft en het andere meisje dat haar ook zo behandelt en dat andere meisje dat gaat beatboxen en dat ook bij Cocorosie doet en deed en dat dat het hoogtepunt van het optreden was en dat ze Saddle Up speelden of niet echt speelden, want het was meer alleen rappen, dus niet echt boeiend maar toch wel grappig en ik heb het het hele optreden volgehouden en dat ik eigenlijk al na de eerste zin een punt had moeten zetten maar ik wil geen punt maken alleen dat Bunny Rabbit wel vermakelijk was maar AB-SO-LUUT niet goed en dat ik morgen en overmorgen betere bands wil zien in de vorm van Adam Green en Adept. Zo! Filmpje van Bunny Rabbit? Nou, vooruit:

Way Out West dag 1

Van 9 t/m 11 augustus vond in het Zweedse Göteborg het Way Out West-festival plaats. Lisa en ik waren erbij. Op 9 augustus waren we nog in Stockholm, omdat we een half jaar eerder al een trein van Stockholm naar Göteborg hadden geboekt voor 10 augustus. Toen we 's middags in Göteborg aankwamen zijn we zo snel mogelijk naar het festivalterrein in Slottskogen gegaan om nog iets mee te krijgen van het optreden van Cocorosie. Helaas waren ze zo'n beetje klaar toen wij eindelijk ons (roze) bandje hadden en konden we maar anderhalf liedje zien.

Van een afstand en vooral via het grote videoscherm hebben we vervolgens naar een matig optreden van Albert Hammond Jr. zitten kijken. Conclusie: als gitarist van The Strokes is zijn muziek een stuk boeiender.

Daarna was het tijd voor de New Young Pony Club in de Linné-tent. Hoogtepunt van dit optreden was de regen die buiten met bakken uit de lucht viel en ook door een niet goed afgedicht gat de tent binnenkwam, precies boven de plek waar wij stonden en waar een aantal lampen hingen. Die lampen vonden dat niet leuk en begonnen uit protest te roken. De organisatie besloot daarop de opstandige lampen uit te zetten. Op het podium ging de New Young Pony Club onverdroten verder met haar opzwepende nummers volgens het beproefde concept. Dat was niet bijster spannend, maar op een festival best te genieten.

The Hellacopters die daarna op het hoofdpodium speelden en in het eigen land Zweden enorm zijn, deden me nog het meest denken aan Guns 'n Roses. Ook dit was vermakelijk om te zien, maar muzikaal was het niet je van het.

Datzelfde geldt voor de Eagles Of Death Metal die daarna een oerplatte set speelden op de Azalea stage. Zij het dit keer met een zanger, die na één nummer al zijn stem kwijt was, maar die wel weet hoe je een publiek moet bespelen. OH MY GOD! AMEN!

Ook The Hives hebben het bespelen van het publiek tot in de kleinste finesses uitgewerkt en laten dat zien op het hoofdpodium, waarvoor het Zweedse publiek zich massaal heeft verzameld. Opdrachten en oneliners als 'Waar zijn The Hives? Wijs allemaal naar The Hives!' en 'Ik denk dat ik wel voor heel Göteborg spreek als ik zeg dat ik The Hives heb gemist' zijn niet van de lucht. Ook het zelf scanderen van zijn eigen naam kan 'howling' Pelle Almqvist als geen ander. (dit alles in het Zweeds en integraal vertaald door Lisa). Bovenal overtuigden The Hives door het strak en enthousiast uitvoeren van hun muziek, waarbij alle hits langskwamen.

Het hoogtepunt van de eerste dag Way Out West is het optreden van Primal Scream op het moment dat de zon zo´n beetje onder aan het gaan was. Bij Primal Scream zag je geen overdreven podiumpresentatie, maar een band die volledig opging in haar eigen vaak bezwerende muziek. Ondanks dat de band Brits klinkt is Primal Scream een fantastische band, die mijn vooroordeel over Britse bands andermaal hard onderuit heeft geschoffeld.

Way Out West had naast een buitenprogramma ook een clubprogramma. Manu Chao en Architecture In Helsinki hebben we laten schieten om naar Malajube in Pustervik te gaan. Normaal schijn je hoge bedragen te moeten betalen om in dit soort clubs naar binnen te komen, maar nu konden we met ons polsbandje gratis naar binnen. Wel moesten we verplicht onze tassen inleveren bij de garderobe die 20 SEK kostte (bijna 2 euro 50!!). één verdieping hoger begon Malajube een half uur te laat voor een enthousiast publiek van een man of vijftig. Dat er steeds meer mensen wegliepen was vanwege het absurd harde geluid dat zelfs met oordoppen in veel te hard was. Ook wij zijn halverwege maar weggegaan, maar hebben toch even van Malajube in een miniclub kunnen genieten. De band speelde net als op Haldern bijna alle nummers van het album Trompe L'oeil. Als ik het goed heb, heb ik geen enkele song van het debuutalbum gehoord.

Morgen een verslag van dag 2 van Way Out West, met o.a. The Ark, Devendra Banhart en Erykah Badu

 

Haldern Pop 2007

Haldern Pop 2007 is voor mij de tweede keer Haldern. Vorig jaar had ik al gemerkt dat je niet voor de muziek naar Haldern moet gaan. Als je iets leuks ziet op het festival is dat mooi meegenomen.

Dag 1
De eerste dag van Haldern begint met de Spiegeltentavond. Deze keer staan er twee bands die ik graag wil zien. Two Gallants en Tunng. Eerst krijgen we nog de saaie Kate Nash die voorspelbare singer/songwriter pop maakt. Dan het leukere Noorse Grand Island dat vrolijke rock 'n roll speelt met rootsinvloeden. Niets_aan_de_hand-muziek, die het goed doet in de tent. Dan de Duitse aansluiting bij het theatrale geluid uit Canada. Bij vlagen is het goed te doen, op andere momenten schiet het zijn doel ver voorbij en wordt het te gekunsteld. Dan Tunng. De band heeft problemen met de monitoren en het geluid in de tent is zelfs met oordoppen te hard. Dat past niet bij de muziek van Tunng, die desondanks wel overeind blijft staan. Toch verlaten we moe de tent om naar die andere tent te gaan. Two Gallants moeten we helaas missen.

Dag 2
Op dag 2 is de organisatie er heel knap in geslaagd om op het hoofdpodium geen enkele interessante act te programmeren. Gelukkig mogen we eerst in de Spiegeltent nog kijken naar Brakes, dat altijd een glimlach waard is. Daarna begint de ergernis bij het zoveelste wegwerpproduct van dat vermaledijde Groot-Brittanië. Men neme een pubertje met een te grote zonnebril en een te grote mond. Leer hem een paar moves en trucjes en laat hem in zichzelf geloven. Het resultaat is het oervervelende Ripchord, dat desondanks andermaal enthousiast wordt ontvangen. Niemand die ziet dat we vorig jaar met The Kooks en The Rifles precies hetzelfde hebben gezien. Na Ripchord is het de beurt aan Gabriel Rios, die met zomerse klanken geen potten kan breken. Het is duidelijk tijd om het meertje op te zoeken om erger leed te voorkomen.
Bijvoorbeeld van The View, dat we horen terwijl we in het meertje liggen, of van de nog minder talentvolle Jamie T, waar we helaas gedeeltelijk meekrijgen als we weer terug zijn op het terrein om The Magic Numbers te gaan zien. Die spelen zoals ze 2 jaar geleden op Lowlands ook speelden. Goed, degelijk, maar de glimlach van Romeo is een stuk minder ontwapenend dan destijds. Volgens mij hoef je maar één keer naar een concert van The Magic Numbers en je weet hoe alle concerten van The Magic Numbers zijn. Op naar de tent waar Patrick Watson het mooiste optreden van Haldern tot nu toe geeft. Helaas ben ik zo moe dat ik in slaap val, dus besluit ik om maar te gaan slapen.

Dag 3
Dag 3 begint met zwemmen en daarna de Zweedse band Friska Viljor, die opvalt door de bebaarde zanger, maar verder weinig bijzonders heeft. Ook Voxtrot is niet heel bijzonder, maar gelukkig voor Voxtrot ligt hun muziek net wat meer in mijn straatje. Live is het net iets minder braaf dan op de plaat, waardoor ze een positief oordeel krijgen.
Johnossi zien we net als Voxtrot grotendeels zittend in de schaduw omdat de temperaturen op Haldern tot enorme hoogte zijn gestegen. Ze laten een positieve indruk achter, maar waren eerder dit jaar op Eurosonic een stuk leuker. Dan Malajube, de band waar ik het meest van verwacht heb en één van de bands die ik nog niet eerder heb gezien. Ondermeer omdat ze in september pas voor het eerst in Nederland op zullen treden. De band bestaat uit Franstalige Canadezen en maken muziek die prima in de Montreal-scene is te plaatsen, met gekke vocalen, een theatraal geluid en leuke aanstekelijke liedjes. De band weet zelfs Guido te overtuigen, die de cd Trompe L'oeil maar niet kan waarderen. Wie weet dat ie er nu anders naar luistert.
Na Malajube wordt het steeds beter. Eerst met het live veel plattere Architecture In Helsinki, maar dat plattere geluid is niet erg op een festival, waar geen plaats is voor al te veel gekte en het publiek af en toe ook wil kunnen dansen. Met Robbie McEwen op zang geven ze het leukste optreden van Haldern, het mooiste optreden komt gelijk daarna: Loney, Dear!
Op het begin kijkt Emil Svanängen nog een beetje nors en lijkt er niet zoveel plezier in te hebben, maar gaandeweg het optreden worden zowel hij als het publiek steeds enthousiaster. De Shout Out Louds laten we schieten, want de volgende ochtend moeten we weer vroeg naar huis om naar Zweden te gaan, maar niet voordat er nog even in het meertje is gezwommen.

Cijfers:
Kate Nash    5
Grand Island    6,5
Get Well Soon    6,5
Tunng        7,5
Brakes        7
Ripchord    2
Gabriel Rios    5
Jamie T        3
The Magic Numbers    7
Patrick Watson        8
Friska Viljor        6
Voxtrot            7
Johnossi        7
Malajube        8,5
Architecture In Helsinki    9   
Loney, Dear        8,5

[Live] Pigeon Detectives @ Vera

[live] Loney Dear @ Vera

Er zijn artiesten die een mooie cd maken, maar soms zijn die cd's nét niet goed genoeg. Bij de cd's Loney Noir en Sologne van de Zweed Emil Svanängen aka Loney, Dear is dat net zo. Zijn stem klinkt soms nét iets te benepen of te ijl. De liedjes zijn mooi, maar je moet het geluid wel goed hard zetten om het tot je door te laten dringen. Zoals wel vaker zijn het juist dit soort artiesten die live enorm verrassen. Loney Dear is live een 5-mans formatie (waaronder een prachtig exemplaar van een vrouwspersoon) en dat zorgt ervoor dat het geluid wat voller klinkt. Daarbij is de stem van Emil op het podium veel mooier en sprekender dan op de cd's. De band  brengt een goeie afwisseling van wat hardere nummers en muisstille juweeltjes. Op het moment dat Emil onversterkt zingt is dat tot achter in de zaal te horen, daar het publiek ook muisstil is. Het is een grappig optreden, met publiek dat tot op het opdringerige toe meer liedjes wil horen: 'nummer 8 van Sologne'. Ken dan maar eens je tracklistings uit je hoofd! Loney, Dear besluit niet tot diep in de nacht door te gaan, maar vindt het na ongeveer anderhalf uur wel mooi geweest. Men hoeft dus ook de volgende dag niet vrij te nemen, zoals werd voorgesteld en kan lekker op tijd gaan slapen. Ik heb genoten van het optreden van Loney Dear, vooral van de wat intiemere momenten zoals deze, I Fought The Battle Of Trinidad & Tobago:

Mijn Motel Mozaique 2007

Vorig jaar was mijn eerste keer Motel Mozaique. Het viel me toen al op hoe leuk dat festival is, daarom besloot ik dit jaar vrijwilliger te worden voor het festival. Natuurlijk ook omdat je dan een gratis kaartje krijgt. Ik kende toevallig degene die over de vrijwilligers gaat en heb mijn lijstje met optredens doorgegeven die ik wilde zien. Zij heeft er voor gezorgd dat ik op zaterdagmiddag mocht werken, zodat ik niets hoefde te missen. Dat was ontzettend fijn, want er was veel dat ik heel graag wilde zien.

Allereerst Fujiya & Miyagi. Zij stonden niet heel erg hoog op mijn verlanglijstje, maar spelen in Off Corso, waar later op de vrijdagavond !!! zal spelen. Fujiya & Miyagi maken een soort relaxete Air-achtige muziek, die degelijk uitgevoerd wordt door de drie heren uit het Britse. Ze beginnen echter al om acht uur, waardoor de muziek een beetje misplaatst is. Ik had ze liever later op de avond gezien.

Fujiya & Miyagi

Daarna is het dus tijd voor !!!. Ik zag !!! in 2003 tijdens hun allereerste optreden op het Europese vaste land en dat was al een belevenis. Nu, 4 jaar later, is de band pas echt uitgegroeid tot een geöliede punkfunk machine. De zanger van !!! heeft niet altijd evenveel te zingen en kiest er voor om voortdurend de aandacht op zich te vestigen met overdreven danspasjes.  Het doet echter maar weinig af aan het enerverende concert, dat gegeven wordt door de kleurloze band die achter hem staat. Ja, kleurloos, want met zo’n frontman word je nu eenmaal automatisch naar de achtergrond gedrukt. Tijdens het laatste nummer ga ik weg om alvast naar Deerhoof te gaan. Ik heb me echter vergist in de tijd, want ik heb nog meer dan een uur.

!!!

Daarom kijk ik eerst bij Jesse Sykes in Lantaren/Venster. Hier heb ik dus echt geen zin in. Na één nummer druip ik weer af, omdat de muziek en de stem van Jesse Sykes me op dat moment niet aanstaan. Daarom ga ik naar Rotown waar The Strange Death Of Liberal England staan te trappelen om te beginnen. ’s Middags hadden ze een erg leuk akoestisch optreden gegeven in TENT, ’s avonds hebben ze echter elektrische gitaren en wordt de zang van Adam Woolway nog dramatischer. Hierbij schieten ze bij mij over het randje, want deze Weltschmerz komt op mij niet oprecht over. Nu wordt het gelukkig eindelijk tijd om naar Deerhoof te gaan.

Nog steeds ben ik vrij vroeg voor Deerhoof, maar daardoor kan ik een mooi plaatsje vooraan veroveren. Deerhoof is nog bezig met de soundcheck en benadrukt nog maar eens dat ze nog niet begonnen zijn. Je weet het maar nooit bij Deerhoof. Uiteindelijk wordt er begonnen en dan is er gelijk de magie, die als voorprogramma van Radiohead net ontbrak. Ook al is Deerhoof maar met zijn drieën er is ontzettend veel om naar te kijken. Mijn ogen zijn vooral gericht op drummer Greg Saunier. Zo’n fantastische drummer heb ik nog nooit gezien. Hij heeft een hele voorraad drumstokjes klaargelegd en moet zijn stokjes dan ook regelmatig vervangen. Ook gitarist John Dieterich doet fantastische dingen, maar daar heb ik minder aandacht voor door het brute geweld rechts van mij. De dansjes van zangeres Satomi zie ik al helemaal nauwelijks. Voor dag 1 van Motel Mozaique is dit hét optreden.

Deerhoof

Op dag 2 is het tijd geworden om mijn steentje bij te dragen aan het festival. Ik zou eerst de artiesten in de Schouwburg begeleiden, maar die functie blijkt overbodig. Gelukkig zijn er nog mensen nodig bij Perron Mozaique. Hier heeft een kunstenaarsteam het oude station Hofplein omgebouwd tot slaaplocatie voor de gasten van Motel Mozaique. Er kan zelfs iemand op een hoge paarse stellage slapen. Ik mag het ontbijt verzorgen voor de mensen die net wakker worden. Als het ontbijt op is, moet er afgeruimd worden en moet het perron klaargemaakt worden voor de optredens van o.a. DuvelDuvel later die middag. Ook moet er een bar ingeruimd worden die om 2 uur open zal gaan. Het bier moet echter uit Parijs komen en dat arriveert pas om 4 uur. Zo zijn er veel meer dingetjes die misgaan, maar dat hoort bij zo’n festival. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht, heet ik de gasten van Perron Mozaique welkom, geef ze een flyer en ben ik om 5 uur weer vrij om te gaan en te staan waar ik wil.

Daarom ga ik snel richting TENT waar Patrick Wolf een voorproefje zal geven van het optreden van ’s avonds, maar hij komt niet opdagen. In plaats daarvan kijk ik naar een hele slappe show van Pop Levi, die duidelijk te veel naar andermans platen luistert en niet zijn eigen ding doet. Daarbij is hij veel te veel met zijn uiterlijk bezig. Daarom wordt er een Surinaams broodje gegeten en even later varkenshaas met cajunboter bij Rotown. We zijn nog net op tijd klaar met het eten om op tijd te zijn voor het eerste optreden van de avond in Lantaren/Venster.

Daar speelt de Zweedse schone Frida Hyvönen. De enige minpuntjes van dit optreden zijn dat ik niet lekker zit op de harde grond en dat de set weinig afwisselend is. Positieve punten zijn er te over. Haar bindteksten zijn uitermate schattig en grappig, haar stem is live nog mooier dan op cd en haar teksten komen daardoor nog beter over. Jammer dat ik niet lekker achterover kan zitten.

Frida Hyvönen

Gelukkig kan ik dat wel bij het volgende optreden in dezelfde zaal. De zitzakken komen vrij, maar blijven dat niet lang met mij in de buurt. Ik neem plaats en al gauw komt Larkin Grimm het podium op. Ze checkt heel even haar sound en wil dan al beginnen te spelen. Het is echter nog lang geen tijd. Daarom vertelt ze een verhaal over dat ze opgepakt werd in Oslo, omdat ze Nederlandse hash bij zich had. Dit doet ze in een geïmproviseerd liedje, dat ik gelukkig op video vast heb gelegd. Daarna begint ze met een fenomenaal optreden. Haar stem is intiem en breekbaar, maar toch krachtig, ze krijst en huilt het uit en dat alles op hele simpele steeds herhalende akkoorden. Live heeft ze niet de mogelijkheid om haar stem te overdubben en dat is alleen maar positief.

Improvisatie van Larkin Grimm tijdens soundcheck

Na Larkin Grimm haasten we ons snel naar de tegenoverliggende zaal om Akron/Family te zien. Ik heb het idee dat deze vier Amerikanen een nog beter optreden gaan geven dan Larkin Grimm, maar niets is minder waar. De chemie van de optredens van een jaar geleden ontbreekt nu. Waar toen alles heel natuurlijk in elkaar over leek te lopen, worden overgangen nu erg geforceerd. Uiteindelijk gooit Akron/Family het over de boeg van plat volksvermaak. Er mag meegezongen worden. Het publiek mag op het podium komen (o.a. Frida Hyvönen en Larkin Grimm) en er dienen bewegingen gemaakt te worden bij het geïmproviseerde liedje Circle Triangle Square. Het wordt zelfs zo erg dat we weglopen bij dit concert. Hoe diep kan een band zinken?

Een vol podium bij Akron/Family

Gelukkig, zo denk ik, kan Patrick Wolf het nog goedmaken. Ik ga op de eerste rij van het balkon van de Schouwburg zitten en maak me op voor een spraakmakend optreden. Want, zo heb ik gehoord, Patrick Wolf is live nog beter! Ook dat blijkt niet waar te zijn, althans, niet vanavond. Het optreden is saai, afgezaagd en uitgekauwd. De muziek van Patrick Wolf komt niet over en ook hier verlaten we vroegtijdig de zaal. Zin om te dansen op Tom Barman, Simian Mobile Disco of Amon Tobin heb ik niet en ik besluit huiswaarts te keren.

Zo stellen de artiesten waar ik deze editie het meest van verwachtte het meest teleur, maar heb ik ook prachtige concerten gezien van Larkin Grimm, Deerhoof en Frida Hyvönen. Daarnaast was de sfeer op het festival geweldig, is het erg leuk om te werken voor dit festival en zeg ik geen woord te veel als ik Motel Mozaique het leukste festival van Nederland noem. Volgend jaar ben ik weer van de partij, waarschijnlijk weer als vrijwilliger.

[Live] Beukorkest @ Vera

Het Beukorkest. Nogal wat muzikanten uit nogal wat bands (dEUS, Stuurbaard Bakkebaard, Senga Etna, Osdorp Posse) of soloartiesten (Johnny Dowd, Dead Elvis, André Manuel). Een podium vol gitaren, banjo's, trompetten, hoorns, toetsen, nog meer gitaren, drummers, en ga nog maar even door. Het ene nummer is gestoeld op country, het volgende op hiphop en daarna weer op jazz, maar ook regelmatig alles door elkaar heen. Een allegaartje van nationaliteiten, genres, stijlen, instrumenten, maar 2 dingen hebben ze allemaal gemeen: liefde voor muziek en het geslacht: man.
Op papier klinkt dit allemaal heel leuk. Live kan dit óf heel goed zijn, óf de plank volledig misslaan. Gisteravond in Vera was het vooral het eerste. Op papier stond Def P, op het podium stond een beetje sullige rapper, maar hij wist gelukkig wel wat rappen is. Op papier stond Johnny Dowd, op het podium stond Johnny Dowd. Op het affiche stond Bart Maris, op het podium stond een erg goed trompettende Bart Maris. Gelukkig maar! Maar ook de minder bekende muzikanten speelden de sterren van de hemel. Vooral het geheel was erg boeiend om naar te kijken en naar te luisteren. Wat dat betreft is de opzet van het beukorkest erg geslaagd.
Van het concert heb ik een filmpje gemaakt op mijn telefoon, net als eerder bij Wolf Eyes. Het geluid is niet erg goed, het beeld is niet erg goed, maar het is best leuk om naar te kijken als je er bij was. Ik hoop dat het ook de moeite waard is voor mensen die er niet waren.

[Live] El Pino & The Volunteers

Gister was het dan zover, eindelijk weer eens met Lisa naar Vera. Naar onze Nederlandse helden van El Pino & The Volunteers. Want helden zijn het! El David Pino misschien nog het minst. Vooral zijn bassist en zijn banjonist / accordeonist / slide gitarist, de volunteers, springen in het oog. Gistermorgen had ik het over El Pino en kreeg ik van iemand de slimme opmerking dat ze El Pino niet kende, maar over The Volunteers had ze al wel heel veel gehoord. Ze was waarschijnlijk in de war. Of ze wist dat die twee volunteers zo grappig zijn. De ene kijkt de hele tijd zó ingespannen dat het lijkt alsof hij voortdurend allerlei gassen moet laten ontsnappen. Ik heb me laten vertellen dat hij niet eens zulke moeilijke noten hoefde te spelen op zijn accordeon. Dan wordt het nu hoog tijd om te vertellen dat ik een nieuwe telefoon heb en dat Valerio er niet was. Met die telefoon heb ik een filmpje van de accordeonist gemaakt, maar omdat ze bij Samsung verkeerde software hebben gemaakt kan ik dat hier nog niet laten zien. Daarom gauw verder met de bassist. Daar heb ik gelukkig wel een foto van:

En hoe was het optreden verder? Het was mijn vierde keer El Pino en voor de derde keer waren ze erg goed. Goed dus.

[Live] Bonnie 'Prince' Billy in Vredenburg

Ik kan hier een heel verhaal gaan houden wat er zo goed was aan het concert van Bonnie 'Prince' Billy. Ik kan vertellen hoe ik kippenvel had op alle onmogelijke plekken. Dat ik van ontroering een brok in mijn keel kreeg. Dat ik na afloop geen woord meer uit kon brengen, totaal onder de indruk van het concert. Als ik dat zou doen, zou het allemaal in een bepaalde vorm de waarheid benaderen, maar het vervallen in dergelijke clichés zou geen eer doen aan het optreden. Wat ik afgelopen dinsdag in Vredenburg heb gezien gaat alle omschrijvingen te buiten. Misschien is dat ook wel een cliché, maar je moet er gewoon bij zijn geweest. Anders snap je niet hoe die man met die stem en die gitaar en die baard je zo bij je strot kan grijpen. Hoe hij onheilspellend begint met zijn optreden. Hij lijkt geïrriteerd. Hij maakt het publiek belachelijk met grapjes, of is het serieus? Je weet het bij deze man nooit. Desondanks komt hij op momenten ook over als zeer sympathiek. Even later kijkt hij je echter zo duivels aan, dat je eigenlijk een andere kant op wil kijken. Ik ben echter gefascineerd blijven kijken.
Mooie liedjes gaan over bloemetjes en bijtjes. Of over onmogelijke liefdes, of geslaagde liefdes. Bonnie "Prince" Billy maakt geen liedjes die alleen maar mooi zijn. Overal klinkt de verrotting van de maatschappij in door. Toch weet hij met zijn prachtige teksten ook de mooie dingen te benadrukken. Hij weet van de lelijkste en verwerpelijkste zaken - verkrachting, moord, doodslag, etc. - mooie liedjes te maken. Zijn breekbare, doorleefde stem, de kenmerkende high lonesome sound, de bijna en soms helemaal overslaande hoge noten, de mooie afwijkende interpretaties van zijn eigen nummers, alles maakt dit tot een optreden om nooit te vergeten.

Ohja en dan dit nog:
Terwijl het publiek tijdens de toegift massaal songtitels door de zaal schreeuwt hoop ik stilletjes op Wolf Among Wolves. Ik krijg al bijna de neiging om vanuit het niets om dat nummer te roepen, maar ik hou me stil. Dat blijkt te werken. Het nummer dat ome Will daarop speelt is het door mij gehoopte liedje. De schreeuwers hebben het gelukkig niet altijd voor het zeggen.

[Live] Toman & Bromheads Jacket @ Vera

Laat ik met de eerste band beginnen, dan ben ik daar maar van af. Bromheads Jacket is een schandalig slechte band. Met volstrekt eenvormig songmateriaal en een oerslechte 'ballad' probeerde de band afgelopen woensdag Vera plat te spelen. Daar is echter wel wat meer nodig dan de energieke presentatie die de band wél had. Door het ontbreken van goed materiaal, of verrassende elementen werd dit een enorm plat optreden. Het irritante Britse accent van de zanger maakte het al niet veel beter. Het hippe jonge indiepubliek dat massaal op dit optreden afgekomen was slikte het echter voor zoete koek, waardoor heel wat bier door de lucht vloog. Dat een jongen uit de pit met een enorm sprong bovenop mijn voet landde, waar ik nog steeds wat pijn aan heb, zal ik hem maar vergeven. Ik zal dit concert maar snel vergeten.

Gisteravond was het publiek van een dag eerder massaal weggebleven. Als ik goed geteld heb waren er exact 30 mensen aanwezig in Vera. Hoe scheef kunnen verhoudingen zijn... De jongens van Tomàn vertelden me na afloop dat ze tijdens deze tour nog maar net quitte spelen.  Verder hebben ze allemaal een baan of een studie ernaast. Nu konden ze een korte tour doen, omdat ze allemaal hun vakantiedagen opgespaard hadden. Zo gaat dat blijkbaar zodra de muziek in kwaliteit stijgt.
Gelukkig was het plezier van de band er niet minder om en hebben ze zelfs een toegift gegeven. Iets dat ze normaal gesproken niet doen. Ze hebben dat zelfs nog maar één keer eerder gedaan. Wij kregen een toegift omdat ze zo tevreden waren over het aandachtige publiek en over de uitstekende geluidsmensen bij Vera, die de band perfect aanvoelden. Daar doen ze het voor.
Nog een 'leuke' anecdote: Tomàn speelde een tijd geleden in P3 in Purmerend. Het enige publiek was het voorprogramma.

Om zelf te kunnen oordelen over bovengenoemde bands heb ik hieronder nog wat audiomateriaal neergezet. Hoor het verschil tussen dikbetaalde NME-bagger en Vlaamse 'amateur'-kwaliteitspostrock:

MP3's:

Toman - Deportivo
Bromheads Jacket - What If's And Maybe's

Solo en The Come Ons

Na het zien van Zwartboek in de nieuwe Must See bioscoop (mooi ding!) fietste ik direct door naar Vera om naar Solo te gaan kijken. Of eigenlijk om het telefoonnummer van Michiel  Flamman te scoren. Die willen we namelijk maandag 'de tip van' laten geven in Oorsmeer.
Het was de vierde keer dat ik Solo zag en wat me altijd opvalt is dat het live uitstekend te pruimen muziek is. Op momenten heb ik zelfs staan genieten, vooral op de wat intiemere momenten in de set. Gek toch dat het op cd volkomen langs me heen gaat. Beetje jammer ook dat het concert deels verpest werd door een stel giebelwijven, van het soort dat naar de première van 'The Devil Wears Prada' zou gaan, ware het niet dat ze al bij Solo waren. Zelfs op de meest stille stukken vinden ze het nog nodig elkaar dingen toe te schreeuwen. Ook nadat ik meerdere keren had gevraagd of ze stil wilden zijn.

Heel anders was dat bij The Come Ons gisteravond. Ik dacht op een punkbandje getrakteerd te worden, maar toen stonden er opeens 2 dames en 2 heren op het podium, met bloemetjes en blije muziek. Hele saaie blije muziek. Het eerste nummer met koebel was veelbelovend, maar daarna werd de koebel niet meer gebruikt. Hierdoor besloot ik na een goede drie kwartier huiswaarts te keren, waar ik met de klanken van Vetiver en het onlangs aangeschafte boekje "een wonderkind of een total loss" van W.F. Hermans in slaap viel.

I've Chosen Darkness

Even het lijstje afwerken. We hebben een paar nummers, afkomstig van 1 plaat en 1 EP. We spelen die precies zoals op cd, maar dan in een andere volgorde. We zeggen dat het publiek geweldig is. We schrijven alvast de toegift op papier, want die gaan we toch wel geven, ook al wil het publiek het niet. Kortom: we noemen onszelf I Love You But I've Chosen Darkness. Het optreden stelde teleur. Zeker omdat de band, op cd best goed en op EP ontzettend goed, te pruimen is. Jammer dus, een gemiste kans.

Tired Of Being Sexy

Ik ben zojuist overdonderd door een Braziliaanse band. Wie had dat gedacht?
De naam van Cansei De Ser Sexy (CSS) gonsde al een tijdje rond in muziekland. Het is de eerste Braziliaanse band op het befaamde Subpop label en vandaag las ik toevallig nog iets aardigs over ze. Waar The Rapture in 2003 definitief rock en dance combineerde en een indiehit werd zorgen The Go! Team en Cansei De Ser Sexy er weer voor dat de dance weer helemaal terug is, zonder de rock. En dat klinkt als een klok en swingt als een tiet! De 4 dames en één heer, zorgden van begin tot eind voor een heerlijke dansavond, waarop iedereen, maar dan ook echt bijna iedereen mee stond te dansen. In al mijn enthousiasme lees ik ook nog eens dat The Thermals waarschijnlijk in november naar mijn geliefde Vera komen, dus mijn avond kan niet meer stuk.

Sunburned Hand Of The Man

5 mannen zitten op het podium, eentje ligt ergens verscholen achter het drumstel en eentje zit op een kruk aan de zijkant. Allemaal hebben ze een drumstokje en andere hulpmiddelen die gebruikt worden als percussie. Op de achtergrond tonen videoschermen een psychedelische film, met een jezusachtige figuur die besmeurt is met modder en met allerlei exotische rituelen. Het getik, geknars en geratel wordt langzaam maar zeker heftiger en wordt verhevigd met drones en elektronica. Na ongeveer twintig minuten is dit voorbij en begint het 'normale' gedeelte van het optreden. Een paar mensen blijven nog op de grond zitten met potten, pannen, kannen, sambaballen, kruiken, toeters, en dergelijke. De rest gaat drummen, bassen en saxofoon spelen. Het basloopje in het daarop volgende nummer wordt constant herhaald en een op de grond zittend bandlid neemt ook een gitaar ter hand. Omstebeurt en soms tegelijk worden er solo's gespeeld. Het is één grote jamsessie. Iemand doet iets wat op zingen lijkt, maar dit wordt zo vervormd dat het slechts als instrument dient. Er blijft maar aan knopjes gedraaid worden en overal wordt op getikt, zodat er een enorme brij van geluiden onstaat. Die brij wordt steeds intenser en zorgt voor verwarring en desillusionisme en sleept me volkomen mee. In deze psychedelische wereld van Sunburned Hand Of The Man word ik alleen weer wakker van het einde van het optreden dat veel te vroeg komt voor mijn gevoel. Toch hebben ze alle tijd gebruikt die ze hadden.

[Live] The Postponers @ WLG

Het allereerste optreden van je vrienden van The Postponers op je oude middelbare school, dat is een rare gewaarwording. Natuurlijk heb ik de band al in de oefenruimte zien spelen en weet ik wat ik kan verwachten. Maar zullen ze niet te veel zenuwen hebben met publiek erbij? Zal het publiek niet massaal de zaal verlaten? Dit valt beide gelukkig erg mee. Zanger J.B.Dazen oogt af en toe wat gespannen, maar dat is niet raar bij een eerste optreden. Positief punt is dat bassist Jan Pieter Wijbenga spontaan de microfoon pakt om het publiek toe te spreken. Dat is nu namelijk nog wat The Postponers nodig hebben. De spanning moet er af, er moet meer spelplezier te lezen zijn. Maar voor de rest is het een goed optreden, met veel sterke eigen liedjes en een aantal goedgekozen covers. Vooral Californication van de Red Hot Chili Peppers doet het bij mij erg goed. Maar ook Hey Bulldog van The Beatles en liedjes van Graham Coxon en Queens Of The Stone Age worden lekker hard gebracht. En dat de 14-jarige pubertjes dat dan niet oppikken is niet de schuld van de band. Dikke kans dat die alleen naar Racoon, Jack Johnson en James Blunt luisteren.
Op het eind wordt het feest bruut verstoord door een docent die graag naar huis wil en komt melden dat de band moet stoppen. De grote hit Goodbye (in bepaalde kringen dan) wordt nog van stal gehaald, maar dan is het ook echt gebeurd. Voor wie Goodbye nog niet kent heb ik goed nieuws. Het staat namelijk gewoon op internet:

The Postponers - Goodbye

[Live] ZzZ + Voicst @ Vera

Bij binnenkomst in Vera word ik gelijk gevraagd bij te springen in de garderobe. Het is namelijk druk vanavond en het publiek komt pas op het laatste moment opdagen. Hierdoor begint het concert later dan gepland. Vooraf krijgen we nog een vermakelijk optreden van een trio met gitaren en banjo, maar dan is het de beurt aan Voicst. Je kunt veel zeggen over Voicst, dat het lekker rockt, dat het dansbaar is, maar wat ontbreekt is vuur en passie. Om met Richard v D. te spreken: "Als je dat rock noemt heb je het vast over de verrotte bloemetjesrok van je dode en door maden aangevreten oma."
Voicst is het allemaal net niet en denkt ook net te veel opsmuk nodig te hebben. Opeens moeten er gouden capes komen, moet er verf op gezichten gesmeerd worden en moeten er brillen gedragen worden. Allemaal totaal overbodig. Of is het om de aandacht van de middelmatige muziek af te leiden? In dat geval is het idee leuk, maar de missie niet geslaagd. Nee, Voicst is qua singles best een hele leuke Nederlandse band, maar het overige materiaal is niet goed genoeg om boven het maaiveld uit te steken. Voicst blijft te veel hangen in de clichématige deuntjes die we al lang kennen.

Bij ZzZ is dat wel anders. Met slechts drums en orgel weten zij keer op keer een hypnotiserende set af te leveren. Vanavond in Vera laten ze echter wel heel erg lang op zich wachten. Zo lang dat ik eigenlijk al geen zin meer in het concert heb. Eindelijk komen ze dan op het podium en dan is het ook gelijk steengoed. Helaas duurt dat maar een minuut of twintig. Voor de afwisseling menen ze namelijk dat ze ambient moeten gaan maken. Daarom verlaat ik vroegtijdig de zaal. Niet omdat ZzZ slecht was, dat absoluut niet, maar omdat ik niet op dat 'ambientgeneuzel' zit te wachten. Vanavond maar eens kijken of The Postponers mij meer kunnen bekoren.

[Live] Kashmir + 2nd Place Driver @ Ekko

Na Maximo Park staat 2nd Place Driver nu ook in het voorprogramma van Kashmir. Hoe vreselijk wil je het hebben? De vorige keer opende de band nog met 'zitten jullie riemen vast? we gaan een ritje maken'. Dit lieten ze nu gelukkig achterwege. Helaas waren alle andere elementen wel van de partij. Wat deze vervelende band doet is niet muziek máken, maar muziek namaken. Ook de performance komt te veel over als geposeerd. Er is totaal niets echt aan deze band. De gitarist is nog wel het ergst. Zelfs tijdens de meest rustige stukjes staat hij zijn gitaar te behandelen alsof hij loeizware metalriffs speelt. Hopelijk hoef ik deze band nooit, maar dan ook nooit meer te zien!

Dan Kashmir. Kashmir zag ik 3 jaar geleden al eens in Vera spelen ter promotie van Zitilites. Dat was al een zeer mooi optreden en dat wordt vanavond overtroffen. De nadruk van het concert ligt op het meest recente album No Balance Palace. Van dit album had ik ontzettend hoge verwachtingen die bijna niet ingelost konden worden en dat bleek. Het is een zeer sterk album, maar het grijpt me niet echt. Niet zoals Zitilites dat deed. Toch is het niet erg dat er veel van No Balance Palace wordt gespeeld, want live komen de nummers een stuk beter over. Vooral de titelsong van het album en She's Made Of Chalk worden erg goed uitgevoerd.

Zanger Kasper Eistrup is in Ekko wat ziekig ("komt vast van die ijstroep!"), maar daar is niet veel van te merken. Hij is in een goede bui en loopt voortdurend rare dansjes te maken, waardoor hij een tegenwicht biedt voor de af en toe zwaar op de hand zijnde muziek. Na de David Bowie-cover Memory Of A Free Festival grapt hij nog dat Bowie wilde komen om The Cynic te komen zingen, maar dat hij vast zou zitten in de haven. Vervolgens spelen ze The Cynic zonder Bowie en blijkt dat de band de input van sterren als Bowie en Lou Reed helemaal niet nodig heeft. Het leidt alleen maar af van de eigen inbreng. Kashmir is in haar genre één van de beste bands van dit moment, ook live. Het enige minpunt aan de show is het ontbreken van mijn favoriet Lampshade. Gelukkig wordt dit goedgemaakt met een kippenveluitvoering van Melpomene.

[Live] Silence Is Sexy @ Vera

Op één of andere manier vind ik de bandnaam geweldig. Silence Is Sexy allitereert goed, loopt lekker en lijkt ook nog wat inhoud te hebben. Dit soort bandnamen staan af en toe garant voor hele bijzondere muziek. Zo niet bij Silence Is Sexy. Ook al is de muziek een mix met verschillende invloeden (postrock, emo en wave), het blijft een kopie van wat anderen brengen. Toch zet de band in de overvolle kelderbar een sterke, energieke show neer, waarbij vooral de tweede gitarist een pluim verdient. Met de ene keer een slide en de andere keer een strijkstok gaat hij tekeer op zijn gitaar, waarmee hij zowaar nog een eigenzinnig tintje aan de band geeft. Naar het einde toe komen hij en de bassist nog aardig los en doen ze mij bijna besluiten de demo te kopen. Bijna. Als Silence Is Sexy wat meer variatie in de muziek aan had gebracht en wat origineler zou klinken zou het een erg leuke band zijn, nu werd het optreden al gauw wat saai.

[Live] T-99 @ Vera

Het concert van T-99 kon niet de hele tijd mijn aandacht krijgen, want ik stond vanavond achter de bar. Er werd veel gedronken en veel gefeest, dus van de band zag ik maar een paar vlagen. Het was vooral heerlijke achtergrond muziek tijdens het tappen. De band maakt stampende bluesrock, waarvan ik flink de neiging kreeg om mee te swingen. In bijna anderhalf uur bewees T-99 dat rhytm & blues in Nederland niet dood is. Dit soort bands mogen vaker in Vera komen!
T-99 schijnt al jaren een vaste waarde te zijn binnen de rootsmuziek in Nederland en ook in het buitenland oogsten zij enig succes met hun cd Coo Coo uit 2001. In september 2005 kwam de nieuwste plaat van deze Amsterdammers uit met de titel Cherrystone Park. Daarvan kun je hieronder een paar mp3'tjes vinden.

Cold Rolled Steel
Hayfever
Shake It!

[Live] Caesar + The Heights @ Vera

Caesar is volgens velen één van Nederlands beste bands ooit. Ik zag ze echter nog nooit live en heb hoogstens een paar liedjes van ze gehoord. Bij Caesar kun je er niet omheen om te zeggen dat het een band op Excelsior is. Dit brengt een hoop vooroordelen met zich mee. Aan Caesar vanavond de taak om die vooroordelen weg te werken. Maar eerst nog The Heights. Ik had al verhalen gehoord over erg goede beatleske pop en dat is ook precies wat de band maakt. Helaas komen ze live niet echt overtuigend over. Het is dan wel leuke frisse muziek, maar aan de presentatie ontbreekt iets.

Dat is bij Caesar wel anders. De band speelt met plezier, alsof het hun eerste optreden is. Gelukkig klinkt het niet zo. Caesar draait al jaren mee en heeft al flink wat routine opgebouwd. Naar het schijnt gaan ze er na de tour mee stoppen en dat is jammer. Hoewel de muziek van Caesar af en toe wat saaiig is, weten ze toch te imponeren met goede liedjes en gedreven spel. Ik ben alleen niet zo'n fan van de stem van de frontman. Ook de set duurt te lang, bijna anderhalf uur. Voor zo'n lang optreden is Caesar niet afwisselend genoeg. Zeker niet voor iemand zoals ik, die de liedjes niet kent en nogal oververmoeid is.