Nu ongeveer 24 uur geleden besloot ik toch naar Daniel Johnston te gaan. Ik zag de man twee keer met The John Dear Mowing Club als begeleidingsband in Vera. Het laatste concert, waar ik DJ was, had een nare smaak achtergelaten. Ik had uren in de voorbereiding gestoken, maar The John Dear Mowing Club wilde per se één of andere Johnny Cash live cd horen tussendoor en na afloop. Toch waren zowel band als Daniel Johnston erg indrukwekkend toen. Gisteravond zou Daniel Johnston aantreden met het Brabants Ensemble voor Actuele Muziek (BEAM), op papier interessant, dus de 14 euro vast wel waard.
Het is afgeladen vol in W2. Op het toilet hoor ik mensen tegen elkaar zeggen "ken jij die zanger?" "nee, ik heb er nog nooit van gehoord, maar het schijnt wel een icoon ofzo te zijn". Het is kenmerkend voor een groot deel van het publiek op deze openingsavond van November Music, waar het vooral netwerken en je gezicht laten zien is. Interesse voor de muziek van Daniel Johnston lijkt er niet echt te zijn. Helaas geldt dat ook voor de mensen die de nummers opnieuw gearrangeerd hebben.
Waar The John Dear Mowing Club altijd een dienende rol had en de muziek tot zijn recht liet komen, propt dit ensemble de nummers vol. Een gitaarsolo hier, breakbeats daar en - o mijn god - saxofoonsolo's! Het ligt niet aan de technische kwaliteiten van de muzikanten, die stuk voor stuk erg goed zijn. Maar om Hermann Nitsch aan te halen, ze hebben "zu viel gelernt und zu wenig gefühlt". De muziek van Daniel Johnston wordt ernstig geweld aan gedaan. Waar zijn platen bol staan van atonaliteit, hebben de arrangeurs er alles gedaan om het vooral harmonieus te laten klinken. Dan snap je de muziek gewoon niet. Dat is hetzelfde als Jandek met auto-tune. Als Jamie Cullum op het podium had gezeten en ze hadden deze muziek gespeeld, dan was het prima geweest. Nu slaat het volledig de plank mis. Boeker Bob Van Heur omschrijft het op Twitter perfect: “jammer dit Daniel Johnston concert. Emotieloze fusionjazzsubsidiepot band als begeleidingsband. Daniel zelf is ook in slaap gevallen. Zonde“
Het meest beschamende is nog wel het middenstuk waarin het ensemble twintig minuten instrumentaal los mag gaan met muziek die helemaal niets met Daniel Johnston te maken heeft. Ze raken veel snaren, maar die van mij zit er niet tussen. Het beeld is op een ironische manier wel prachtig. Elf conservatorium muzikanten die eigenlijk Johnston zouden moeten begeleiden, maar in plaats daarvan geilen op hun eigen notenpoeperij. Johnston zit ondertussen onderuitgezakt op zijn stoel en valt (terecht) in slaap. Ik hoop dat ze de volgende keer met 40.000 euro minder subsidie weer een band uitnodigen die de muziek wel voelt.
Laatste reacties