Built To Spill - There Is No Enemy

Het is altijd een beetje flauw om de titel van een plaat letterlijk te nemen en daar je stukje aan op te hangen. Nog clichématiger is het om je lezer te vertellen dat je je bewust bent van dat feit en het vervolgens toch te doen. Ja, ik doe het toch. Niet omdat There Is No Enemy zo clichématig is. Juist niet. Binnen hun eigen niche staat de band voor mij op eenzame hoogte. Ze hebben van niemand iets te duchten, 'there is no enemy'. Zo, het hoge woord is eruit. Het was nergens voor nodig, je wordt er niets wijzer van. Ik heb zelf ook geen idee waarom ik het dan toch schrijf. Maar waar het natuurlijk om gaat is hoe ze dat bereikt hebben.
Er zijn eigenlijk twee aspecten in de muziek van Built To Spill die ik hoogst waardeer. Enerzijds is dat de met melancholie doordrenkte stem van Doug Martsch, die het midden houdt tussen de zoete weemoed van Ben Gibbard en het verveeld zeurende van J Mascis. Het tweede element is het psychedelische maar toegankelijke gitaarspel, dat ook weer ergens tussen de voorzichtige pop van Death Cab For Cutie en het gitaargeweld van Dinosaur Jr inzit.
Maar zo klonk Built To Spill toch altijd al? Dat klopt, maar het is toch alweer dertien jaar geleden (toegegeven, ik ontdekte Perfect From Now On pas twee jaar geleden) dat de band het hoge niveau van There Is No Enemy haalde. De enige aanmerkingen die ik heb zijn dat het hier en daar iets meer Dinosaur Jr mag zijn en minder DCFC en dat het zwaartepunt iets naar voren gelegd had mogen worden. De twee slottracks zijn namelijk gelijk de beste tracks van de plaat. Een laatste punt is dat zingen over een gazonnetje bij de buren dat groener is dan dat van jou echt niet meer kan, ook al meld je deze keer dat het alleen maar groener is omdat het kunstgras is. Maar voor de rest is dit een topplaat, waarop er opvallend veel teruggekeken wordt. Niet dat ik zelf zo'n terugkijker ben, maar op deze plaat spreekt deze weemoed me heel erg aan.

P.s.: Zal ik nog een cijfer toekennen op z'n Pitchforks? Vooruit dan. Daar komt ie dan. Een 8.4. Waarom niet gewoon een 8, of een 8.5? Wat is dat nou voor vraag, dat vraag je je bij Pitchfork toch ook niet af? Nou ik toevallig wel. Wat is het verschil tussen een 8.4 en een 8.5? Of ben ik de enige die het puntensysteem van Pitchfork belachelijk vindt? Hoe dan ook. Met een een 8.4 is Built To Spill bij mij 'best new music'. Een welverdiende classificatie.