Ik zit nu in de trein van Groningen
naar Tilburg. Zoals je misschien wel weet als je mijn Twitter de
afgelopen tijd hebt gevolgd ben ik gister begonnen aan mijn stage
aldaar bij ZXZW, het beste festival van Nederland! De komende vier
maanden loop ik daar stage als assistent-programmeur. Dat betekent
onder andere heel veel muziek luisteren en contacten onderhouden met
boekers en artiesten. Maar dat betekent ook dat ik wel eens in de
trein zit en dus tijd heb om weblogstukjes te typen, of andere
werkzaamheden te doen. Wees niet bang, het is niet de bedoeling om
heen en weer te reizen. Ik zoek nog naar een handige oplossing om één
dag in de week in Tilburg te overnachten. Dat scheelt weer 6 uur
reizen. Hoe dan ook, dit stuk schrijf ik vanaf 7 uur 's ochtends,
maar plaats het pas als ik straks weer een internetverbinding heb op
kantoor bij ZXZW. Het kan dus zijn dat de informatie hieronder (en
hierboven trouwens ook) straks wat gedateerd is. Het kan ook dat er
af en toe feitelijk iets niet klopt, omdat alle informatie uit mijn
hoofd komt en niet geverifieerd is op internet. Je zou kunnen opperen
dat ik dan via mobiel internet (dat heb ik tegenwoordig ook, handig!)
de feiten zou moeten checken, maar ik word graag verbeterd!
Goed, ik liep nog achter met het
bespreken van concerten, dus ik ga lekker verder met mijn inhaalslag.
Vanavond staat Official Secrets Act namelijk alweer op het programma.
Geen band waar ik zelf heel warm voor loop (te Brits), maar wel één
waarbij ik toch wel enige vorm van talent heb kunnen bespeuren (zie
mijn artikel op de Vera-site). En waar ik over schrijf, daar wil ik
ook altijd even naartoe. Tot nu toe is me dat altijd gelukt, op het
concert van Titus Andronics na en daar baal ik nog altijd stevig van.
Maar dat allemaal terzijde.
The Monroes, Vera, 23 mei 2009
Waar ik deze Groningers een paar jaar
geleden binnen kort tijdsbestek een aantal keer zag optreden, had ik
nu al een tijd niks meer van ze gehoord. Nu dan opeens in het
voorprogramma van één van hun helden (aldus gitarist Arnold
Nieborg): Dan Auerbach van de Black Keys. The Monroes, het blijft nog
steeds een briljante bandnaam voor een rock n roll bandje, klinken
nog altijd zo als 'vroeger'. Snelle korte garagerocknummers, met
sterke frontvrouw Josje Kobes. Hoogdravend is het nooit geweest, maar
het is altijd goed. Zo ook nu. Ideale opener.
Dan Auerbach, Vera, 23 mei 2009
De Black Keys zijn altijd wat langs me
heen gegaan. Ik dacht altijd dat het een soort Kings Of Leon was,
misschien is het dat ook wel. Wat ik wel gehoord heb is de soloplaat
van Dan Auerbach die begin dit jaar uitkwam en die was best goed.
Goede bluesy rocknummers, waarbij je hoort dat Auerbach al wel vaker
liedjes neergepend heeft. Ook duidelijk hoorbaar: zijn baard. Of komt
dat omdat ik eerst een foto van Auerbach zag voor ik de plaat hoorde?
Hoe dan ook, hij bleek hem afgeschoren te hebben. Een baard maakt
indruk, een gladgeschoren kin niet. De muziek moest het dus doen, en
waarempel, die deed het ook. Auerbach had een uitstekende band bij
elkaar gezocht met onder andere een extra percussionist met djembé
trommels. Als ik het me goed herinner stonden er zes muzikanten op
het podium die alles in het werk stelden om grote leider Auerbach bij
te staan. Grote kracht van Auerbach is toch wel echt zijn stem, die
lekker rauw en bluesy is. Heel interessant was dit concert verder
niet, maar het luisterde wel lekker weg. Op zaterdagavond is dat ook
best iets om in een band te waarderen.
Les Fruits Interdits, Vera, 23 mei 2009
De jonge Groningse honden van Les
Fruits Interdits met onder andere Bert Scholten (Vera-postermaker) en
de uitbater van de Tiki-bar (de zanger) maakten de kelderbar
onveilig, met rammelende garagepunk, met invloeden van van alles en
nog wat (Beatles, Stones, je kent het wel). De prettig gestoorde
zanger deed zowel qua haardracht als qua absurde uitspraken aan één
van de leden van De Jeugd van Tegenwoordig denken. Die met dat lange
haar, bedoel ik dan. Die waar dat meisje op Pinkpop fan van was.
Pepijn.
It's A Musical, Vera, 27 mei 2009
Ze stonden hoog in mijn eindlijst
afgelopen jaar, maar inmiddels heb ik het wel weer gehad met The
Music Makes Me Sick van It's A Musical/. Typisch zo'n plaat die erg
leuk is, maar een zeer beperkte houdbaarheidsdatum heeft. En van
muziek die over de datum is, kun je inderdaad behoorlijk ziek worden.
(mja.. daar vraag je dan toch om met zo'n titel) Toch waren de
liedjes van It's A Musical live wel weer verkwikkend. Het duo werd,
aangevuld met een bassist, een trio en was erg aandoenlijk. Een klein
Zweeds meisje en haar (nog petieterigere?) Duitse vriendje, konden
mooi samen zingen en muziekjes maken. Soms wel op het randje van
kneuterigheid.
Borko, Vera, 27 mei 2009
Een stuk serieuzer was de muziek van
Borko. Een bebrilde en bebaarde bard en met Barça-boezeroen en band.
Oké, boezeroen heb ik wel stiekem opgezocht. Maar dat
Barcelona-shirtje had hij natuurlijk aan vanwege de Champions
League-finale waardoor alle 420 bezoekers die er nog bij zouden
kunnen in Vera op deze prachtige Morr-labelavond – er waren dus
maar 30 mensen – thuis zaten voor een wedstrijd die achteraf nooit
spannend is geweest. Die spanning was er gelukkig wel bij Borko.
Zowel spanning binnen zijn mooie knip en plak en
friemelfrutselpostrock à la Mùm, als tussen hem en zijn band, die
wel heel erg tegen hun opperbevelhebber leken op te kijken. Er
ontbrak iets van chemie, die op de plaat wel duidelijk te horen is.
Het was dus een ietwat teleurstellend optreden, ondanks dat ik er wel
van genoten heb.
Sin Fang Bous, Vera, 27 mei 2009
Er bestond wat verwarring in de zaal
over de volgorde van de bands van vanavond. Ik had in de Verakrant de
bands besproken op volgorde van mijn persoonlijke voorkeur, aangezien
er naar mijn weten nog geen speelvolgorde bekend was. Dus eerst Sin
Fang Bous, dan Borko en dan It's A Musical. Ik heb nergens iets over
een volgorde van de avond geroepen. Maar een aantal mensen dacht dat
toch uit het stukje op te kunnen maken en dacht Sin Fang Bous dus
gemist te hebben. Dat was niet het geval en dat is maar goed ook. Het
mooiste optreden van de avond kwam van de zanger van Seabear die er
opvallend ongezond uitzag. IJslanders zijn sowieso de slechtst
geklede mensen van Europa, maar Sindri bakte er helemáál niets van
in zijn joggingbroek. Zoals gezegd was de muziek dus beter (voor ik
nog meer aandacht besteed aan uiterlijkheden). Niet zo sprankelend
als op de plaat, maar de mooie experimentele folkliedjes waren ook
live nog behoorlijk fris. De opening kon ook niet beter met Advent In
Ives Garden, Clangour & Flutes en Lies, (dat was toch de
volgorde?) mijn drie favoriete nummers. Je zou denken dat hij hiermee
gelijk zijn kruit verschoten had, maar dat was niet zo. Hij had nog
genoeg andere mooie songs in petto.
Drive Like Maria, Vera, 28 mei 2009
Omdat gister bij de Morr Music Night de
draaitafels bezet werden door Thomas Morr (draaide leuke plaatjes!),
had ik me maar ingeschreven voor Drive Like Maria, de dag erna. Niet
een band waar ik warm voor loop, maar wel leuk om bij te draaien. Het
publiek bestaat namelijk voornamelijk uit De Wereld Draait Door
kijkers en blijkbaar zorgt daar optreden ervoor dat je volle zalen
trekt. Niet echt eerlijk, als je weet dat er talloze betere en
interessantere bands voor bijna lege zalen spelen (Morr Music Night
gister!), maar voor wie plaatjes draait wel leuk dus. Ik had wat
stonerdingen uitgezocht. Kyuss, Hermano, Fu Manchu, etcetera,
gecombineerd met bands met Led Zeppelin-invloeden. Triggerfinger,
Wolfmother, The Datsuns, etcetera. Dat laatste werd door Drive Like
Maria-fans weer veel veel beter ontvangen. Maar goed, genoeg over
mij. Het concert. Wat vond ik daarvan? (gaat het toch over mij). De
band had eigen lichtmensen, eigen geluid, had nagedacht over de
opkomst. Kortom, ze waren professioneel bezig. Ze weten een zaal
enthousiast te maken. Na afloop is het nog heel lang druk bij de
merchandise. Ze zijn gewoon erg goed in wat ze doen, al is wat ze
doen dan weer erg saai en op geen enkele manier uitdagend. We hebben
Triggerfinger toch al? We hebben die talloze bands die klinken als
Triggerfinger toch al?
Wooden Shjips, Vera, 31 mei 2009
Inmiddels bij Wooden Shjips aangekomen
moet ik het toch even kort houden. De laptop is bijna leeg. Utrecht
is in zicht, dus ik moet toch stoppen met typen. Maar Wooden Shjips
was het hoogtepunt van deze week. Ze speelden kort. De nummers zijn
ondanks hun lengte toch nog te kort. Want naar die krautrocknummers
van Wooden Shjips kan ik uren luisteren. Vooral het derde nummer uit
de set had nog wel twintig minuten door mogen gaan. Ook hier weinig
originaliteit misschien, maar o wat een fijne muziek!
De trein vermindert vaart, terwijl mijn hart steeds sneller slaat. Ik
kijk uit het raam en zie dat we al voorbij het sauzenhart van
Nederland zijn. Kedeng. Dat is ook een Tilburger toch?
Laatste reacties