Het heeft een paar dagen geduurd, maar hier is dan eindelijk iets te lezen over mijn Motel Mozaique. In sneltreinvaart geschreven, dus leest het ook maar in sneltreinvaart en let niet op de mogelijke fouten. Uitgebreidere (en betere/leukere) stukken over het festival zijn hier, hier, hier, hier, hier en hier te vinden. Zal ik de optredens maar op volgorde bij langs gaan? Eerst The New Wine en Grampall Jookabox bij 3voor12. De elektronische pop van The New Wine viel mee, Grampall Jookabox was slechts een schim van zijn plaat en die ben ik zelfs al een tijdje zat. Dat was het 3voor12-podium, want er moest van podium naar podium gerend worden! Eerst een kwartier The Bony King Of Nowhere. De Belgen speelden mooie muziek, maar spannend werd het niet. Dan een kwartiertje Goslink, ehm.. na 10 minuten had ik het wel gezien omdat hij 8 van die tien minuten alleen maar aan het praten was. Dan lees ik je boek wel! Snel door naar Nico Muhly die een verfrissende aanpak had. Hans Abbing mag tevreden zijn! Muhly leidt zijn composities keurig in, vertelt waarom hij het gecomponeerd heeft, etcetera. Een afwisselend optreden, met klassieke composities, maar ook bewerkte folksongs. Na afloop heb ik een nog te verschijnen cd'tje van zijn violiste Nadia Sirota gekocht. Nog niet aan toegekomen om te beluisteren, daarover later meer. In de kleine zaal speelt dan de Israëlische zangeres Noa Babayof. Een stijve maar giebelende mevrouw, die enorm saaie nummers zingt. De emotie van Vashti Bunyan en Joni Mitchell, waarmee ze vergeleken wordt, komt op mij niet over. Snel door naar Fever Ray. De gordijnen zijn dicht, het publiek is wat gespannen. Wat gaat er gebeuren? De gordijnen gaan open, het is pikdonker op het podium. De (licht)show is prachtig, met een mooi contrast tussen oude schemerlampen en een lasershow. Alles is piekfijn in orde, maar doordat het zo donker is op het podium, blijft er een afstand tussen artiest en publiek. Er wordt zo te horen ontzettend goed gemusiceerd op het podium, maar dat is dus nauwelijks te zien. Minpuntje, maar daarmee scoort Fever Ray alsnog een 9-. Dent May is een ukelelekerel en bewijst maar weer eens hoe beperkt dat instrument is, met een lading aan inwisselbare songs. Mij iets te sullig en te gemaakt grappig. Dan Royksopp, dat is zo mogelijk nog erger. Slappe mierzoete poptronica. Tegen de mensen die na afloop keihard tegen elkaar lopen te roepen dat het zo briljant en geniaal was wil ik alleen maar zeggen: een kinderhand is gauw gevuld.
De zaterdag was een stuk beter. Na een nacht op een lek luchtbed was het heerlijk om om 9.45 de prachtige klanken van Jóhann Jóhannsson te horen. Ze speelden zo vroeg omdat ze een vliegtuig moesten halen, maar desondanks speelden ze tot ze écht wegmoesten. Loney Dear daarna was ook prachtig, wat een vrolijkheid op de vroege morgen! En wat een mooi meisje rechts vooraan! Daarna moest ik snel naar Lantaren/Venster om mijn taak als vrijwilliger te vervullen. Het begon met het eten van quiche en uitbundig belegde broodjes. Daarna een podium opbouwen, spullen van Mocky uitladen, koelkasten in de kleedkamers vullen met drinken en fruit en candybars neerleggen. Toen wat hand- en spandiensten verrichten voor Wildbirds & Peacedrums en wat ouwehoeren met wat bandleden van Hjaltalin. Allemaal heel erg rustig aan, alles liep op rolletjes, dus ik had weinig te doen en de 6 uur waren zo voorbij. Ondertussen al veel mooie muziek gehoord in de soundcheck van bovenstaande bands en Selah Sue. Het avondprogramma begon met Wildbirds & Peacedrums, een paar nummers weliswaar, maar ik was erg onder de indruk. Twee muzikanten die perfect op elkaar ingespeeld zijn en daardoor ook hun ingewikkelde muziek met precisie kunnen brengen. BLK JKS in Watt was ook een erg geslaagd optreden, al had ik voortdurend het gevoel dat de nummers wel drie keer zo lang mochten duren. Hadden ze eindelijk een heerlijke groove te pakken en dan was het nummer alweer afgelopen. Health in de kelder van Watt dan. Hoogtepunt van het festival. Ook hier weer perfect op elkaar ingespeelde muzikanten, die de talloze breaks in de muziek perfect uitvoerden. Alleen de ongeïnteresseerde podiumuitstraling deed iets af aan dit optreden. A Certain Ratio klonk daarna best aardig, maar totaal niet urgent. Het was dan ook een prettig moment om even rustig op een bankje te zitten luisteren vanaf het balkon. Mi Ami dan in de kelder. Vergelijkbaar met Health, maar dan iets meer rechttoe rechtaan en met een piepende zanger. Dat laatste was jammer, verder wel een toffe band. Rennen naar de Schouwburg voor Loney Dear, toch wel een grote naam op deze zaterdag, of niet? De zaal was maar half vol bij dit optreden, maar mooi was het wel! Toch moest ik eerst snel de oordoppen indoen, want het was veel harder dan verwacht, maar uiteindelijk moesten ze weer uit, toen Emil onversterkt een nummer zong. Het optreden in Vera wordt nooit meer overtroffen, maar dit was weer zeer vermakelijk. Afterparty bij Appleblim en Loefah in Lantaren/Venster. Dansen doe ik niet en luistermuziek is de dubstep van Appleblim ook weer niet, maar ik vond het wel mooi. Van Loefah heb ik weinig meegekregen, want daar kwam ik de zoveelste bekende tegen.
Laatste reacties