freakystyle.web-log.nl

Oorsmeer playlist 30 maart 2009

Uur 1:
Primal Scream - Can't Go Back
Cursive - From The Hips
Harlem Shakes - Nothing But Change Part II
Peter Bjorn And John - It Don't Move Me
CSS - Rat Is Dead (Rage)
This Town Needs Guns - Baboon ( zaterdag GRATIS! in het Viadukt)
John Frusciante - Central
The Jesus And Mary Chain - Just Like Honey
Loney Dear - I Was Only Going Out (Motel Mozaique)
Neko Case - This Tornado Loves You
Nada Surf - Whose Authority
Lotus Plaza - These years
Sigur Rós - Gobbledigook
Dan Auerbach - Heartbroken, In Disrepair (23 mei in Vera)
The Bony King of Nowhere - The Sunset (Motel Mozaique)

Uur 2:
The Hold Steady - Sequestered In Memphis (Bevrijdingsfestival)
Great Lake Swimmers - Pulling On A Line (Koninginnedag in Vera)
Jonathan Johansson - En Hand I Himlen
Cedarwell - Wisconsin Skies (vrijdag in Vera!)
Kim Janssen - The Wages Of An Easy Life (vrijdag in Vera!)
Nicole Atkins – Under The Milky Way
The Dø - On My Shoulders
Bishop Allen - The Lion & The Teacup (15 april in Vera)
Julie's Haircut - Sleepwalker
DARTZ! - Once, twice, again! (15 april in Shadrak)
The Whitest Boy Alive - Courage (Motel Mozaique)
PJ Harvey & John Parish - Black Hearted Love
Brian Eno and David Byrne - The Jezebel Spirit

Summertime

Vanochtend heb ik geleerd dat 'summertime' iets anders is dan zomertijd en dat je eigenlijk 'daylight saving time' moet zeggen. Nouja, dat maakt natuurlijk helemaal niets uit, dat is geen reden om niet de loftrompet te schallen over het prachtige Summertime Clothes van Animal Collective, een liedje waar je instant vrolijk van kunt worden. Zoals altijd hoort bij het nummer een heerlijke tekst. Hier een fragment:

It doesn't really matter, I'll go where you feel
Hunt for the breeze, get a midnight meal
I point in the windows, you point out the parks
Rip off your sleeves and I'll ditch my socks
We'll dance to the songs from the cars as they pass
Weave through the cardboard, smell that trash
Walking around in our summertime clothes
Nowhere to go when our bodies glow
And we'll greet the dawn in its morning blues
With purple yawns you'll be sleeping soon
And I want to walk around with you
And I want to walk around with you
When the sun goes down, we'll go out again
Don't cool off, I like your warmth.

Het was het openingsnummer van het concert in Paradiso, dat hier terug te zien is.

Wat te gaan zien op de zaterdag van Motel Mozaique

Nadenken over welke bands ik moet gaan zien op een festival, dat moet ik toch voor mezelf doen? Wie wil dat nou lezen? Misschien wel niemand, maar misschien maak ik wel een verkeerde afweging en moet ik toch écht andere keuzes gaan maken op het festival. Laat me dat vooral weten. Of misschien heb je zelf wat aan mijn afwegingen als je niet weet wat je moet gaan zien, dat kan ook natuurlijk. In elk geval, ik vind het leuk om een beetje hardop te denken/schrijven over wat ik wil gaan zien.

Ik had al zo'n beetje besloten waar ik naar toe zou gaan op de vrijdag van Motel Mozaique, maar nu hebben ze het tijdschema weer wat omgegooid. Jóhann Jóhannsson, Fever Ray, The Whitest Boy Alive en Röyksopp zijn van plek gewisseld. Dat betekent in mijn geval dat ik naar Röyksopp ga en Jóhann Jóhannsson laat schieten, want die speelt nu tegelijk met Fever Ray. Fever Ray is namelijk in de Schouwburg en daar kan ik maar beter binnen zijn als ik nog naar Dent May in datzelfde gebouw wil. En als ik daar na Dent May toch al ben, kan ik ook het best blijven voor Röyksopp, al zal The Whitest Boy Alive een stuk interessanter zijn. Tijdschema te vinden op de website van Motel Mozaique.

Daar vinden we ook het tijdschema van de zaterdag. Hier zijn sommige keuzes wat makkelijker. Alhoewel.. Waar te beginnen? De noiserock van Madensuyu (waar ik op Eurosonic niet meer bij kon, maar die ik al eens als voorprogramma van Toman zag) of Wildbirds & Peacedrums, een Zweeds duo waar ik veel goeds over heb gehoord. Dan de volgende keuze Nina Kinert of BLK JKS? Dat wordt die laatste, veel heb ik nog niet gehoord van dit Zuid-Afrikaanse viertal, maar ik ben zeer benieuwd. Nina Kinert is natuurlijk ook heel leuk, maar zag ik al op Eurosonic en in De Oosterpoort. De keuze tussen Health en Woods is de moeilijkste van het festival. Ik voel me verplicht om naar Health te gaan, omdat ik ook reclame maak voor hun Vera-optreden, en het lijkt me fantastisch om ze te zien. Maar de verknipte folk van Woods is ook erg aanlokkelijk. Gelukkig kan de zaal een keus voor me maken. Van de grote zaal van Watt naar de kelder is drie stappen en scheelt weer een wandeling naar Lantaren/Venster.
Het vervelende is daarna dat er een tijdslot zit waar ik helemaal niets hoef te zien. A Camp (saaie Nina Persson liedjes), Jon Hopkins, A Certain Ratio en Hjaltalin spelen tegelijk. Die laatste zijn te licht bevonden op Eurosonic. Ik twijfel tussen Jon Hopkins en ouwe lullen A Certain Ratio. Voor die laatste kan ik weer in Watt blijven en daarna gelijk naar Mi Ami in de kelder. Maar in plaats van Mi Ami kan ik ook naar de Zweedse indiepop van Marching Band in de Schouwburg om vervolgens zeker te zijn van een plekje bij Loney Dear. In dat laatste geval kan ik beter naar A Camp, want dat is ook al in de Schouwburg. Ik denk toch dat ik dat ga doen, pech voor mij dat ik Mi Ami dan niet zie. Dus voorlopig worden dit mijn keuzes:

Vrijdag:
20.00 - 20.30 The Bony King Of Nowhere (Lantaren/Venster)
20.30 - 21.30 Nico Muhly (Schouwburg)
21.45 - 22.30 Handsome Furs (Rotown)
22.30 - 23.30 Fever Ray (Schouwburg)
23.30 - 00.30 Dent May (Schouwburg)
00.30 - 01.30 Röyksopp (Schouwburg)
01.30 - 04.00 DJ Mujava (Watt)

Zaterdag
20.00 - 20.30 Wildbirds & Peacedrums (Lantaren/Venster)
20.30 - 21.15 BLK JKS (Watt)
21.15 - 22.15 Health (watt)
22.15 - 23.15 A Camp (Schouwburg)
23.15 - 00.00 Marching Band (Schouwburg)
00.00 - 01.00 Loney Dear (Schouwburg)

Bevrijdingsfestival Groningen pakt uit

The Hold Steady, The Ting Tings, Liam Finn, The Wombats, The Cinematics, Milow, Voicst, The Opposites en daar komt ie: Counting Crows! Het mag allemaal wat kosten. Objectief gezien een zeer sterk programma, waar heel veel mensen heel veel plezier aan zullen beleven. Daar is zo'n dag dan ook voor bedoeld.
Ik ben waarschijnlijk zelf aan te treffen in de bus van Ham Radio Communications die de IJslanders van Benni Hemm Hemm hebben geboekt en waar The Black Atlantic en Kim Janssen optreden. Maar The Hold Steady wil ik ook wel meepakken, evenals We Swim You Jump. Nu nog een zonnetje erbij op 5 mei.

Ohja, nog zo'n schandelijke vertoning: Glazen Huis in Groningen

De promotiecampagne van 3FM om meer mensen naar dat station te laten luisteren komt naar Groningen komend jaar. Groningen werkt graag mee, want dan komt Groningen ook lekker positief in het nieuws. Jeej. Het schijnt ooit begonnen te zijn als een actie voor een goed doel, maar dat is lang, lang geleden...

Onbeschofte omroepenstrijd

De VPRO die mensen, die naar Antony & The Johnsons willen, verplicht lid van deze omroep te worden was al niet zo netjes. Dat Powned mensen betaalt die iemand anders lid maken is van de zotte, maar sluit aan bij het algehele karakter van deze immorele omroep in spe. Maar dat ook het keurige Omroep C nu mensen betaalt om anderen lid te maken is wel het laatste dat ik had verwacht. Maar zoals ze zelf zeggen: “Liever op deze manier leden werven, dan net onder de 50.000-grens blijven.”

Erica Pomerance en Maia Hirasawa

Via deze post op de blog By Chance Upon Waking leerde ik Erica Pomerance kennen. Een vergeten muzikante, met als enige wapenfeit het album You Used To Think uit 1968. Hoe het klinkt? Als een combinatie van de spookachtige folk van Linda Perhacs en Tim Buckley's Starsailor. Erica Pomerance is namelijk ook niet vies van een vervreemdende jazz en rare stemacrobatiek. Een erg fascinerend album, dat hier nog wel wat rondjes gaat draaien de komende tijd. In één van de nummers zingt ze trouwens 'home is where the heart is', waardoor ik aan de laatste single van Maria Hirasawa moest denken. Hierin zingt ze 'they say "your heart is where your love is", but mine is in a different place'. Bekijk vooral de fraaie video met een camera die rondjes draait om een pianospelende Maia:

Ratjetoe

Heel erg actief ben ik niet qua schrijven en ook mijn andere bezigheden gaan slechts zijn gangetje. De donderdag voor Animal Collective was ik naar Cheap Time in Vera. Een fijn glam/garage punk trio, met twee zangers, waarvan één make-up draagt en er uitziet als een kruising tussen Johnny Thunders en Mick Jagger. Een week later was het de beurt aan Skeletons, een concert waarbij ik voor dj speelde en lekker los kon gaan met allerhande freaky shit, omdat de band zich daar goed voor leende. Ze komen uit Brooklyn en maken popliedjes met een flinke twist. Wat freejazz elementen hier, wat gitaargefreak daar, maar de cleane zang houdt de structuur steeds logisch en toegankelijk. Ik had hun platen nog niet gehoord, maar was zeer verrast door het optreden. Het bewijs dat niet alles dat uit Brooklyn komt zo saai als Vampire Weekend, MGMT of Chairlift is. Ga die band checken, nieuwste plaat heet Money met afschuwelijke roze hoes!
Dan schreef ik nog een stukje over Cedarwell en Kim Janssen, twee bijzonder singer/songwriters die op 3 april in Vera spelen. De nieuwe cd van Kim Janssen is prachtig, de beste Nederlandse release van dit jaar. Dit in tegenstelling tot die plaat van De Staat, waar ik nog steeds niks mee kan. Ik blijf me ergeren aan de 'stoere' maniertjes van zanger Torre Florim. Hij vat het zelf goed samen in hun huidige, niet van de radio af te branden single: "I wanna play, but I don't know the game". De Staat mist nog een dosis eigenheid. Nu klinkt De Staat voortdurend als een parodie en dat is vast niet de bedoeling. Maar ik geef ze het voordeel van de twijfel en ga morgen kijken bij het uitverkochte (!!) concert in Vera. Een paar leuke ideeën staan er namelijk wel op het album 'Wait For Evolution'. Ook weer een goede samenvatting van mijn oordeel over De Staat. Het klinkt aardig, maar het is duidelijk een band die nog verder moet evolueren.
Dan hadden we maandag natuurlijk nog een nieuwe Oorsmeer, waarin we het volgende hebben gedraaid:

Playlist 23 maart 2009
Uur 1:
The Velvet Underground – Pale Blue Eyes / 5:41 / The Velvet Underground / 1969
The Decemberists – The Abduction of Margaret / 2:16 / The Hazards Of Love / 2009
Röyksopp – The Girl And The Robot / 4:05 / Junior / 2009
Jonathan Johansson – En Hand I Himlen / 4:09 / En Hand I Himlen / 2009
A Girl Called Eddy – The Long Goodbye / 3:58 / A Girl Called Eddy / 2004
Fleet Foxes – Mykonos / 4:35 / Sun Giant EP / 2008
Fol Chen – No Wedding Cake / 3:35 / Part I: John Shade, Your Fortune's Made / 2009
An Horse – Company / 3:46 / Re-Arrange Beds / 2009
The Gaslight Anthem – Great Expectations / 3:05 / The ’59 Sound / 2008
The Notwist – Good Lies / 5:23 / The Devil, You + Me / 2008
1990s – Tell Me When You’re Ready / 2:42 / 2009
Dan Deacon – Snookered / 8:04 / Bromst / 2009
Turin Brakes – 5 Mile (These Are The Days) / 3:59 / (cd-single) / 2003

Uur 2:
The Very Sexuals – Carla / 3:21 / Post-Apocalyptic Love / 2008
Junior Boys – Hazel / 6:13 / Begone Dull Care / 2009
Handsome Furs – Legal Tender / 2:52 / Handsome Furs / 2009
The Whitest Boy Alive – Courage / 4:22 / Rules / 2009
DM Stith – Pity Dance / 4:21 / Heavy Ghost / 2009
Matt Bauer – Rose and Vine / 4:02 / The Island Moved in the Storm / 2008
First Aid Kit – You’re Not Coming Home Tonight / 2:29 / Drunken Trees EP / 2008
Cursive – From The Hips / 3:55 / Mama, I'm Swollen / 2009
Metric – Help I’m Alive / 4:46 / Fantasies / 2009
Sin Fang Bous – Lies / 5:36 / Clangour / 2008
The Veils – More Heat Than Light / 4:06 / The Runaway Found / 2004
Micachu – Golden Phone / 2:43 / Jewellery / 2008
Ash – Shining Light / 4:23 / Free All Angels / 2001
The Velvet Underground – After Hours / 2:07 / Velvet Underground / 1969

Oh, en dan wil ik iedereen ook nog even wijzen op een bijzondere avond in Simplon komende vrijdag. Onder de titel When Sounds Turn Into Music spelen daar een aantal artiesten, die zich bezighouden op de grens tussen geluid en muziek. Natuurlijk is Machinefabriek daarbij aanwezig, maar ook zijn partner in crime Soccer Committee, de brit Tex La Homa en het trio Kleefstra/Bakker/Kleefstra. Een muzikaal spectrum dat te weinig aan bod komt in Groningen, dus voor de liefhebber echt een moetje! En dat voor slechts 5 euro!

Live gezien: Animal Collective in Paradiso

Twee jaar geleden stonden ze in Vera voor 138 bezoekers, nu verkopen ze Paradiso uit. Het is hard gegaan met Animal Collective. Hun laatste poppy plaat Merriweather Post Pavillion wordt erg gehyped door sites als Pitchfork. De Nederlandse hypevolgers bij 3voor12 en de landelijke dagbladen konden natuurlijk niet achterblijven met lovende recensies. Het heeft de band veel nieuwe fans opgeleverd, die vooral mooie liedjes willen horen. Maar Animal Collective live is nogal wat anders dan die laatste plaat. De songs worden door de heren vakkundig ontleed en soms in bijna onherkenbare versies terug in elkaar gesleuteld. Het geluid staat kneiterhard, maar daardoor wordt de trance die de muziek opwekt extra intens en is er geen ontsnappen aan. De mantra's en eindeloze herhalingen slokken alle aandacht op. Ik moest op momenten zowaar aan In C van Terry Riley of de muziek van Steve Reich denken. Vooral in het briljante tot een kwartier uitgerekte Fireworks en het nieuwe nummer What Would I Want Sky, met een sample die de titel steeds herhaalt. Voor de fans van het vroege werk kwamen fantastische uitvoeringen van Slippi en Leaf House voorbij, compleet vertaald naar hun huidige geluid. Voor ieder wat wils zou je denken. Maar nee. Velen verlaten, net als in Vera destijds, voortijdig de zaal. Geërgerd door een band die veel experimenteert en geen zin heeft om gewoon de liedjes van de plaat na te spelen. Ik zou het niet anders willen.

Animal Collective in Paradiso

Dinsdag is Animal Collective weer in Nederland, voor een uitverkocht concert in Paradiso. Apart toch hoe snel dat opeens is gegaan, na een iets toegankelijkere plaat. Vera was twee jaar geleden nauwelijks voor de helft gevuld. Aan het eind van het optreden was het nog leger. Nu dus een uitverkocht Paradiso. Tegenwoordig schijnt Animal Collective zelfs een lichtshow te hebben. Er hangt in elk geval een grote ballon boven het podium waarop beelden geprojecteerd worden en achter het podium zal een gigantisch doek met het artwork van Merriweather Post Pavillion hangen. Over de tafels met elektronica van Deakin en Panda Bear hangen witte lakens. Afgaande op recente optredens wordt het een set met naast oudjes als Leaf House, Slippi en Lablakely Dress alleen maar werk van de twee meest recente platen. Die oude songs zullen waarschijnlijk totaal anders klinken, alleen al omdat er met andere instrumenten gewerkt wordt. In een interview met Pitchfork zeggen ze:

Pitchfork: So you are going back to old stuff and re-working them into the current set?
DP: Yeah. Even though we aren’t writing a lot of new stuff to tour, we want, even for ourselves, to feel like we’re having a good time, and not just doing the same thing over and over again. Just re-working some old songs.

Wat het ook wordt, ik heb er zin in! Al mogen ze favoriete songs als April & the Phantom, We Tigers,  Purple Bottle en Banshee Beat (eerder in deze tour deden ze die wel) ook best spelen.

Grand Pocket Orchestra

Vlak voor SXSW is het Canadian Music Week in Toronto. De leuke Belgische band Team William houdt voor Damusic een dagboek bij en zag op de eerste dag de Ierse band Grand Pocket Orchestra:

"We zijn amper binnen als de eerste band van de avond al begint te spelen. Grand Pocket Orchestra. U moest al op de myspace zitten. Nu! Complete waanzin. De vergelijking met een tupperwareparty in Marioland dringt zich op. Hoezo, u zit nog niet op hun myspace?"

Inderdaad, een geweldige band! Dat die maar gauw ook hier weer komen spelen (ze schijnen al op ZXZW gespeeld te hebben).

Wat te gaan zien op de vrijdag van Motel Mozaique?

Op het begin van de avond begint het gedonder al. Ik zal voor de 'Vlaamse Devendra Banhart' The Bony King Of Nowhere kiezen, aangezien ik het Zweeds/Amerikaanse Dag För Dag al in Doornroosje en op Eurosonic heb gezien. Voor wie dat niet heeft, kan ik de dromerige muziek van Dag För Dag toch zeker aanraden. Daarna wordt de keuze makkelijker. Ik ben zeker benieuwd wat het 'poepende bandlid' (vanwege de bekken die hij trekt bij het bespelen van zijn accordeon en banjo) van El Pino & The Volunteers gaat doen. Tegenwoordig doet hij dat solo onder de naam Goslink, maar ik kies voor de geweldige componist Nico Muhly. Deze Amerikaan is vermaard om zijn werk voor Antony & The Johnsons, Bonnie 'Prince' Billy en Björk. Maar het meest indrukwekkend zijn zijn eigen cd's Speaks Volumes en Mothertongue. Voor liefhebbers (zoals ik) van Philip Glass en Steve Reich, op prachtige locatie in de Rotterdamse Schouwburg! Daar kan het niet bepaald fijnzinnige A Place To Bury Strangers niet tegen op. Die laatste is trouwens een kneiterharde band, die new wave, industrial en shoegaze met elkaar vermengt. Daarna wordt het weer lastig. Ik ben inmiddels wat afgeknapt op Grampall Jookabox. De meeste songs zijn het net niet, bij herbeluistering is Ropechain meer interessant doen, dan echt interessant. Daarom kan het heel goed zijn dat ik voor Handsome Furs ga, die met Face Control een prachtige tweede plaat hebben afgeleverd. Dan de onmogelijke keuze tussen The Whitest Boy Alive en Fever Ray. Twee zijprojecten die eigenlijk net zo goed zijn als Kings Of Convenience en The Knife. Dan wordt het waarschijnlijk kiezen voor Fever Ray in de Schouwburg vanwege de mooiere en dichterbij Rotown gelegen locatie. Daarbij lijkt The Whitest Boy Alive nog wel een tijd door te gaan en lijkt Karin Dreijer Andersson van Fever Ray toch weer gauw met haar broer verder te gaan als The Knife. Dan volgen nog eens twee moeilijke keuzes. Wordt het de prettige dansbare muziek van The Invisible (met de broer van Matthew Herbert) in Watt en aansluitend Röyksopp met ongetwijfeld gastoptredens van Erlend Öye en Karin Dreijer, of wordt het de bij Paw Tracks getekende Dent May en aansluitend de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson in de Schouwburg. De dansbare combi of de sfeervolle combi? Dansen kan daarna bij de Zuid-Afrikaan DJ Mujava. En ik heb een hekel aan dansen, dat ga ik niet doen. Hoe interessant is Röyksopp als je niet danst? Röyksopp zal deze zomer toch wel overal te zien zijn, aangezien ze de nieuwe plaat Junior net hebben gemaakt. Ik neig naar de Schouwburg, maar misschien moet ik het gewoon op de avond zelf beslissen waar ik meer zin in heb. ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead zie ik een dag eerder in Groningen en The New Wine is onhandig tijdens twee andere dingen gepland die de moeite waard zijn. Hetzelfde geldt voor Noa Babayof en The Sadists. Eigenlijk is er geen enkele naam op deze vrijdag van Motel Mozaique die ik niet zou willen zien. Dat is uniek! Complimenten voor Ron Euser!

20.00 - 21.00 The Bony King Of Nowhere
20.00 - 21.00 Dag För Dag
20.15 - 21.00 Goslink
20.30 - 21.30 The Sadists
20.30 - 21.30 Nico Muhly
20.30 - 21.30 A Place To Bury Strangers
21.30 - 22.30 Grampall Jookabox
21.45 - 22.30 Noa Babayof
21.45 - 23.00 Handsome Furs
21.50 - 22.50 The Sadists
22.00 - 23.00 TBA
22.30 - 23.30 Whitest Boy Alive
22.30 - 23.30 Fever Ray
23.30 - 00.30 The Invisible
23.30 - 00.30 Dent May
00.00 - 01.00 ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead
00.00 - 01.00 The New Wine
00.30 - 01.30 Röyksopp
00.30 - 01.30 Jóhann Jóhannsson
01.00 - 04.00 DJ Mujava + Drop The Lime

Lid geworden: Omroep C en VPRO

Niet omdat ik zo graag lid wilde worden van een omroep (laat staan 2!), maar als reactie op de vervlakking. Vervlakking is ook iets dat bij de VPRO lijkt op te treden de laatste jaren, maar over het algemeen zijn hun programma's van hoge kwaliteit. Omroep C moet zich nog bewijzen, maar de mensen achter de omroep hebben mijn sympathie en ik sta voor 100% achter de doelen van Omroep C.

Live gezien: Omar Rodríguez-López Group + Zechs Marquise

In 2003 kwam ik voor het eerst met The Mars Volta in aanraking, als voorprogramma van de Red Hot Chili Peppers in Ahoy. Een paar maanden later zag ik ze in Vera, waar ze pas echt tot hun recht kwamen. Daarna zag ik ze in 2005 in Paradiso, wat ik nog steeds beschouw als één van de beste concerten die ik zag. Omar Rodríguez was ondertussen soloplaten gaan maken, waarvan ik de eerste twee keurig kocht toen ze uitkwamen. Daarna heb ik niet meer alles beluisterd, het werden er zo veel. Vooral de afgelopen twee jaar. Wel ging ik naar het concert van het Omar Rodríguez-López Quintet in Vera. Een fenomenaal optreden was dat, met Omar als briljante gitarist in bloedvorm, lekker veel blazers en toetsenist Money Mark. Maandagavond was Money Mark er niet bij en ook de blaasinstrumenten waren thuisgebleven. In plaats daarvan was nu de vriendin van Omar meegekomen, een Mexicaanse soapactrice, met haar eigen gillende overenthousiaste groupies met Mexicaanse vlaggen. Het gevolg van de andere bezetting was een minder jazz-georiënteerd optreden (het heette ook geen 'quintet' maar 'group' deze keer), maar meer gitaarprog van de allerfijnste soort: Jimi Hendrix meets Frank Zappa. Een goed op elkaar ingespeelde band, tot in de puntjes geregisseerd door Omar met van die handgebaartjes vlak voor er weer een onvoorstelbare drumpartij gespeeld werd. De gespeelde nummers omspannen zijn hele oeuvre, ik telde een drietal nummers van zijn eerste twee platen (waaronder een fabelachtig Jacob Van Lennepkade), wat nummers van Old Money, maar ook (en dan zong Ximena Sariñana mee) totaal onbekend werk. Deze afwisseling met zang deed het optreden goed en zorgde ervoor dat de aandacht gedurende ruim anderhalf uur geen moment verslapte. Omar blijft een geniale gitarist. Na afloop twijfelde of ik nog even of ik Old Money zou kopen, maar ik koos voor een cd van voorprogramma Zechs Marquise, die meer dan positief verrasten.Volgende week is Omar nog te zien in de Melkweg, gaat dat zien als je kunt (en kom vroeg voor Zechs Marquise). The Mars Volta komt op 8 juli naar Paradiso, als je 28 euro over hebt: doen!

Live gezien: Datsuns, O'Death, The War On Drugs, The Gaslight Anthem, Crystal Antlers en Jay Reatard

21 februari The Datsuns @ Vera
Uitstekende rockshow van een inmiddels doorgewinterde band. Dit was alweer de vijfde keer dat ik ze zag en ja, dan is het niet meer zo spannend. Zeker niet omdat de liveset nog steeds leunt op het eerste (en beste) Datsuns-album. Opvallend is dat ze na afloop alleen de tweede plaat en de single van de tweede plaat verkopen. Alsof ze na het succes van hun debuut veel te veel LP's van hun tweede plaat hebben laten persen.

25 februari O'Death @ Vera
Ook O'Death had ik al eerder gezien. Namelijk op Take Root en Metropolis, maar dit was de eerste keer dat ik het hele optreden heb gezien. Toffe show, met veel energie. Niet iets om thuis te luisteren, maar live is het een must. Minder punk dan de vorige keren had ik het idee, nu lag de nadruk iets meer bij de wat serieuzere kant van de band. Overigens werden ze meer dan goed onthaald door het publiek, waardoor nog een geweldige tweede toegift volgde.

27 februari The War On Drugs @ Vera
Eindelijk, een band die ik voor het eerst zag. De zanger klinkt live nóg meer als Dylan en dat is wat me het eerste deel van het optreden nogal stoorde, maar gaandeweg trok ik het steeds beter. De bij de band genoemde referenties Sonic Youth en My Bloody Valentine hoorde ik er niet zozeer in terug, maar dat het instrumentaal allemaal zeer interessant was klopt wel. Een band die nog wel eens terug mag komen

28 februari The Gaslight Anthem, Frank Turner en Polar Bear Club @ Vera
Terugkomen mag The Gaslight Anthem ook, al zie ik dat niet meer zo gauw gebeuren na deze uitverkochte Vera-show. Tijdens het optreden had ik voortdurend het gevoel naar een ervaren festivalband te kijken. De moves en grote gebaren waren er, er was een overijverige roady, maar desondanks was het niet routineus. De band had er plezier in, in de ogen van de zanger was pret te lezen, maar het geheel klonk minder krachtig dan op plaat. Iets rauwer had wel gemogen. Daardoor een lichte teleurstelling. Dat geldt niet voor voorprogramma's Frank Turner - alleen op zijn akoestische gitaar de longen uit zijn lijf schreeuwend met onder andere een anti-Slipknot nummer- en Polar Bear Club - fantastisch optreden waarvan ik maar 2 nummers heb gezien omdat ik te laat binnen was.

5 maart Crystal Antlers @ Vera
Op basis van de EP van Crystal Antlers moest dit wel een geweldige show worden en dat was het. Niet alleen de muziek, maar ook het plaatje klopte. Een mexicaan op orgel, een besnorde bassist, een zwarte percussionist, dat soort dingen. Heerlijke psychedelische herrie, waarbij het orgel af en toe te veel op de voorgrond trad en de zanger soms zijn mond had mogen houden, maar verder niks op aan te merken. Geweldige band!

6 maart Jay Reatard en Rats On Rafts @ Vera
Afgelopen vrijdag kreeg ik twee bevriende Zweedse studenten op bezoek, die naar Jay Reatard wilden en een slaapplek nodig hadden. Dat kon geregeld worden. Niet alleen het optreden van Jay was geweldig, ook de reactie van de Zweden was tof om te zien. Ze hebben het hele optreden staan springen en waren verbaasd over het feit dat niet de hele zaal op zijn kop stond. Tsja, het is hier geen Zweden. Wel was het dus een fantastische punkshow, die wat mij betreft op gelijke hoogte staat met de eerste keer Thermals in Vera en het concert van The Riverboat Gamblers. Van die korte concerten die een eeuwigheid lijken te duren, omdat er zoveel nummers in zo korte tijd gespeeld worden. Ook voorprogramma Rats On Rafts bleek erg de moeite te zijn, met een geluid dat aan vroege Cure doet denken. Band: "Wij zijn Rats On Rafts en we komen uit Rotterdam" Publiek: "Dat geeft niet hoor"